Death by Powerpoint

Feitje van de week: Een fles hennashampo die in je toilettas tijdens de heenreis openspringt is niet okay. Mijn wattenstokjes en wattenschijfjes en dergelijke zijn allemaal prachtig hennarood. (en met "en dergelijke" bedoel ik inlegkruisjes #toomuchinformation)

De dagen hier zijn een lange aaneenschakeling van powerpointpresentaties. Gevolgd door 3 uur verveling op je hotelkamer tot het diner en vervolgens het verplichte netwerken (ik heb een boodschappenlijstje) wat noodzakerlijkerwijs in de bar gebeurt waar een glaasje wijn 5 euro kost. De Repel is niet helemaal gek en schaft zichzelf internet aan op de kamer en betaalt daarvoor een aardige duit. Maar ik heb behoefte aan een stukje eigen wereld in een week waarin je wordt geleefd. Begrijp me niet verkeerd: het programma is goed, beter dan vorig jaar en het gezelschap is ook uitstekend en ik vermaak me top. Maar het is vreselijk intensief en zwaar en ik mis mijn Daltons. Dat gezegd hebbende, heb ik ook al meerdere keren tranen in mijn ogen gehad van het lachen 's avonds in de bar.

Beneden in de lobby wordt de kerstboom opgetuigd.



Ziet er reuze sfeervol uit, maar uiteindelijk is het hotelbestaan een eenzaam bestaan.



De Sint mag de credits krijgen voor de kleine schoenkadootjes, mama zelf zal de credits krijgen voor de leuke coole kadootjes uit de mega-gave Duitse speelgoedwinkel.



Het programma ziet er morgen ook weer goed uit. Ik had zelfs moeite om praatjes uit te zoeken die ik kan missen om mijn tweede rondje langs de Elbe te gaan draven. Maar lopen ga ik. Het is hier heerlijk koud: de winter hangt hier serieus in de lucht. Zalig loopweer.

*zucht* Nog twee nachtjes, dan mag ik weer naar huis *zucht*

Keek op de Week

Maandag ging ik werken aan een vertaling van mijn presentatie. Een presentatie net buiten mijn vakgebied. Maar inmiddels zit ik zo in de materie dat het welhaast mijn nevenvakgebied is geworden. Ik ging ervoor zitten. Het verhaal zit stevig in mijn kop: dat moet lukken, dacht ik kort door de bocht.
Maar zo werkt het niet, daar kwam ik snel achter. Op mijn vakgebied ben ik in het Engels bijna een native speaker als het gaat om het jargon...en...dat geldt voor mijn nevenvakgebied dus niet. In het Engrish erover praten kan ik wel, maar op de sheets zet je steekwoorden, jargon. En ik bleek nagenoeg elke specialistische term op te moeten zoeken in het woordenboek. En als het daar niet in stond, moest ik zoeken in de literatuur. Ik zegde al mijn afspraken af en vertaalde sheet na sheet.  Engrish werd langzaam English.

Dinsdag kwam ik op werk en ik zag een beetje groen. Mijn stem begon het af te laten weten. Mijn mannelijke collega's vonden me vast reuze charmant met zwoele stem, maar ik voelde me rotter en rotter. Maar ik kon niet ziek naar huis want die verhipte presentie moest af: woensdag zou het uur U zijn. Uiteindelijk ben ik iets eerder weggegaan om ervoor te zorgen dat ik de volgende dag enigszins fit zou zijn. Voordat ik ziek neerplofte heb ik nog wel even mijn nieuwe brilletje gehaald.

Woensdag ging de Brandmeester naar werk. Ik stoomde drie Daltons klaar. Maar ineens begint Draeckensteijn onbedaarlijk te huilen. Huilen met heel veel verdriet. Hé, wat is er, zeg ik en ik storm op hem af. Hij moet zo hard huilen en snikken dat hij niet uit zijn woorden komt, hij wrijft met zijn knuistjes in zijn ogen. "Ik wil niet naar de crèche!", het kwam zomaar out of the blue. Ik vermande me en troostte de traantjes zo goed als ik kon. Ik zette Wijze en Middenvelder af op de plusgroep en een intens verdrietige Draeckensteijn af op de crèche. Op weg naar werk begonnen de zenuwen zich te manifesteren, evenals mijn virussen.

De adrenaline houdt me overeind en ik geef mijn presentatie aan het internationale gezelschap. Het ging als een tierelier. Ik krijg een "goed gedaan jochie" van mijn baas, van zijn bovenbaas èn van de bovenste baas. Ik nam de complimenten in mij op (YESSSS!!) en excuseerde me toen ik echt niet meer kon blijven: ik heb een Draeckensteijn op te halen.

Ik arriveer bij de crèche en tref daar een Draeckensteijn aan die volkomen overstuur is. Wat bleek: Een papa had zojuist zijn kindje opgehaald met als gevolg dat er, op mijn Dalton na, alleen maar kleintjes overbleven. Draeckensteijn had volkomen overstuur gehuild: "Ik wil naar huis, ik wil niet met de baby's spelen!" 's Avonds thuis had hij het er nog over: hij wil niet meer naar de crèche.
Het worden nog een paar hele lange maanden voordat hij in augustus vier jaar wordt. Ik moet hier iets op gaan verzinnen, want ik zit niet lekker overdag als ik weet dat mijn mannetje ergens anders verdrietig is en alles behalve zijn eigen Draeckensteijnige zelf is.

Donderdag heb ik niet meegekregen. Ik lag de hele dag op bed waarvan de meeste uren slapend.

Vrijdag heb ik niet meegekregen. Ik lag de hele dag op bed waarvan de meeste uren slapend.

Zaterdag krijg ik half mee. Ik lig op bed en lig een beetje te loggen. De Brandmeester is op werk, Middenvelder is bij Kind Aan Huis (hetgeen hemzelf ook Kind Aan Ander Huis maakt) en Opa Repel wordt beneden gesloopt door mijn twee jongste Daltons. Vanavond hoef ik pas aan de bak: moederen en eten maken en Daltons op bed leggen en zo. Ik denk dat ik gelijk met de Middenvelder naar bed ga. Als hij überhaupt thuiskomt vanavond en geen Kind Aan Ander Huis blijft voorlopig.

Wegen en prioriteren en postioriteren

Even een huishoudelijke mededeling: postioriteren is het eerste en tevens laatste zes-lettergrepige woord van dit logje, jullie kunnen allemaal gerust ademhalen.

En dan kan ik nog steeds niet beginnen met mijn logje, want ik moet eerst nog even een disclaimer plaatsen: Ik ga er even van uit dat het gegeven "De Repel moet de rest van het jaar veel weken full time werken om schade in te halen" als bekend verondersteld mag worden. En ik ga er ook van uit dat iedereen mij goed genoeg kent om te weten dat ik hier enorm veel moeite mee heb ook al vind ik mijn baan de leukste baan ter wereld.

Are we all still on the same page? Mooi. Dan kan ik nu beginnen met mijn verhaal.

Gisteren ging ik daadwerkelijk echt niet naar werk op mijn roostervrije dag. De Daltons waren hier zo blij mee ("hoef je echt niet te werken mama? Joepie!") dat het me serieus pijn deed. Zoveel pijn, dat ik meteen overboard ging. We gingen er een loldag van maken en we gingen pizza bestellen en zo. Typisch dingen die een normale moeder die wel genoeg bij haar kinderen is niet zou doen.

Halverwege de dag belt de Brandmeester:

Hij: Staat er al in de agenda dat ik over twee weken op woensdag de hele dag oefening heb van de brandweer?
Ik: Nee.
Hij: Oh.
Hij: Maar ik ben dinsdag vrij, dus kan je je vrije dag ruilen.
Ik: Ik heb al in de verrekening meegenomen dat ik dinsdag wel ga werken omdat jij vrij bent.
Hij: Oh.
Ik (met een zucht): Ik ga de crèche wel bellen....

Later ging ik echter wegen en prioriteren. Volgende week moet ik 5 dagen werken. De week daarop zou ik dan dus ook 5 dagen moeten werken. En de week daarop ben ik 5 dagen in het buitenland. Draeckensteijn haat de crèche; hij wil naar school en zal daar nog VEULS te lang op moeten wachten. Ik zal mijn moeder een extra dag moeten vragen, de Middenvelder zal zijn voetbaltraining missen.

Dus toen heb ik mijn werk gepostioriteerd over mijn schouder gegooid. Weet je wat: als je toch al in de min gaat, maken die extra 8 uur ook niks meer uit. Woensdag is de leukste dag om vrij te hebben.

Niemand weet, niemand weet...dat ik Repelsteeltje heet

Familieleden verder dan opa en oma kennen deze log niet. Op 1 of 2 na, kennen mijn collega's deze log niet. Op de rechtstreekse buren na, kennen de mensen uit de straat deze log niet. Ja, mijn beste vrienden kennen deze log en uiteraard meer mensen dan ik denk. Maar het zijn er selectief veel. Niemand van het schoolplein kent deze log. Heel veel lezers van mijn log ken ik alleen via het net en het gros ken ik ook alleen maar onder hun aangenomen nikckname. Sommigen "ken" ik "zo goed" dat we naam, toenaam en rugnummers van elkaar hebben. Mijn collega's weten op zich wel dat ik log. Maar ze weten ook dat ik hen niet vertel wat de naam van mijn pagina is.

Het heeft voornamelijk te maken met privacy. En nu kan je lachen over het gebruik van "Repel" en "privacy' in één zin omdat ik zoveel prijsgeef over mezelf, maar het is zoals ik altijd zeg "selectief belachelijk open over jezelf zijn". Het feit dat veel mensen die ik ken deze log niet kennen, maakt het makkelijk open te zijn. Het boeit me minder dat vreemden veel weten over De Repel dan bekenden. En wat ik echt niet wil vertellen, komt sowieso niet op de log: selectief belachelijk open. Wat ik vertel, mag de complete goegemeente weten, mocht de complete goegemeente erachter komen.

Mar goed. De collegae. Ze weten dus dat ik log. En toen het moment kwam dat er met enige regelmaat een stukje moest worden geschreven over mijn afdeling, werd er mijn kant opgekeken. "Jij logt toch? We hebben een luchtig stukje nodig." "Kom maar op!", riep ik, maar bedacht me later dat ik wel een last op mijn schouders had gelegd. "Ze zegt dat ze loggen zo leuk vindt, nou, laat het nu maar eens zien dan!" Niets faalangstigs is mij vreemd. Ze hebben het niet van een vreemde, die Daltons van mij. Maar ja eigen schuld: "Ik", zei de gek.

Ik ben er serieus voor gaan zitten, en ik moet zeggen: ik was bizar tevreden over wat ik uiteindelijk heb geproduceerd. Maar toen ik op de send knop moest drukken haperde ik toch....ik vind het wel leuk, want ik heb het stukje Repelstyle geschreven. Ik voel me comfortabel in de Repelstyle; het is een volwaardig pseudoniem zo net naast mezelf. Maar mijn collegea kennen De Repel niet. Hoe gaat dat landen?

Het landde goed. Het landde zelfs uitstekend. Ik werd zelfs in de wandelgangen aangesproken door collega's dat ze het zo leuk vonden. De Repel kan nu zeggen dat ze ook professioneel blogt. Op werk heeft ze nu ook een pseudoniem en omdat De Repel selectief belachelijk open is gaat ze die naam hier niet melden. Zij weten niet wat ik hier log onder welke naam en jullie weten niet wat ik daar schrijf onder welke naam. Privacy mensen, grinnik.

En haar laatste werklogje heeft De Repel nog niet gedicht!

"Sommige dagen zijn zo surrealistisch..."

"Sommige dagen zijn zo surrealistisch!" Mijn toekomstige baas loopt mijn kamer in.

We zijn op dezelfde dag op kantoor begonnen. We zaten in hetzelfde introklasje, vertrokken daarna naar verschillende afdelingen omdat hij "hoog" binnenkwam en ik als werkbij, maar we bleven regelmatig een visje eten in het centrum samen. Hij ziet eruit als een soort über-ambtenaar. Op casual friday draagt hij een pak met vlinderdas en zijn kantoorkoffer ziet eruit als een antieke bruine leren dokterstas, om een beeld te schetsen. Hij is 10 jaar ouder dan ik. Hij praat met hele dure woorden, ik praat techneutentaal. Het boeit niet. We zijn maatjes. Hij rent ook 3 keer per week, met zijn hond. En nu wordt hij mijn baas, hoe bizar kunnen dingen lopen. En organisatorisch gezien wordt hij een hele hoge baas. Hij wordt van de hogere legerleiding. Het boeit niet. We zijn maatjes. En wij blijven heus wel samen visjes eten, daar maak ik me geen zorgen over.

Een paar weken geleden aten we een visje in het centrum. "Hoe gaat het met je zus?", vroeg ik. "Niet goed.", antwoordde hij, "Ze kunnen niks meer voor haar doen. De meesten met deze prognose halen de 6 maanden niet." Zijn stem stokt en ik zie zijn ogen vol lopen. Hij vertelt verder en intuitief, instinctief wil ik een arm om hem heen slaan. Hem troosten, want hij is mijn maatje. Maar een tafeltje verderop staan stomtoevallig (nou ja, het is een hele goede visboer, zo toevallig is het ook weer niet) een paar andere collega's van de Hogere Legerleiding. En hoe je het ook wendt of keert, hoe je het ook uitlegt: het staat verkeerd. Het kan niet. Maar hem niet "fysiek" troosten voelt net zo fout als dat wel doen met alle beeldvorming vandien.

Weken later, gisteren dus, komt hij mijn kamer ingelopen. "Sommige dagen zijn zo surrealistisch!" Ik stop met werken en leg mijn benen op mijn bureau. Hij gaat op mijn vensterbank zitten. "Mijn zus is vandaag jarig en het is haar laatste verjaardag." Twintig minuten later gaat hij weg. Naar zijn zus. We hebben het gehad over dood, over zussen en over katten. Zijn zus heeft bij lange na geen 6 maanden meer. Lewis ook niet. We nemen afscheid met de conclusie dat over leed en verdriet niet valt te twisten. Het gaat erom wat je voelt voor degene van wie je afscheid gaat nemen.

Sommige dagen zijn erg surrealistisch.

Was ik maar wel dat ijsje blijven eten...

Ik wil niet overdrijven, hoewel ik daar normaal gesproken niet vies van ben. Ik was denk ik niet 5 seconden thuis toen de Brandmeester werd weggepiept voor een brand, al had ik dat graag geroepen. Het zal minimaal 20 seconden geweest zijn. Maar niet langer dan een minuut.

Ja, na anderhalve dag lol en jolijt, maar ook met 2 maal 400 kilometer solo autorijden in de hitte (no airco, yes crazy bastard on the road) kwam ik van een koude kermis thuis.

Laatste staartje weekend toch nog samen, riep ik tegen Vriendinnetje toen ik zei dat ik niet dat citroenijsje zou blijven eten toen ik haar thuis bracht : ik mis mijn Daltons: als ik nu ga ben ik half 4 thuis! Ik ben de hele week extern en we gaan vrijdagnacht op vakantie....te druk! Och, zij werd zo lief onthaald door haar gezin! Iedereen stond op de stoep.

Alles wat ik had gepland valt in het water op het moment dat hij 5 seconden (okay, 20) na mijn thuiskomt wordt tweggepiept. Na 400 kilometer in een auto van 40 graden (en de referentie van haar onthaal) heb ik met deze teleurstelling en alleenstaande verantwoordelijkheid weinig geduld met 3 kinderen die ik eigenlijk heb gemist heb en wil knuffelen.

Er volgen daarbij een paar nare telefoontjes met de Brandmeester vol verwijten heen en weer. (Op de spaarzame momenten dat hij überhaupt zijn telefoon mag aannemen.) Over dat hij niet onmisbaar is maar gewoon die ene is die op zijn pieper reageert. Over dat het werk is (wist ik van te voren!) en dat ik toch ook destijds in de schoolvakantie naar werk moest...en toen kwamen de weerwoorden dat ik toen ook ondanks alles riep dat ik op die ene dag om 12 uur naar huis ging vanwege het gezin en hij zei dat hij toch ook....nou ja, iedereen kent dat soort telefoontjes, dan wel argumenten dan wel ruzies.

Onze relatie is goed. We weten wanneer we fout zitten en we weten wanneer 't nou eenmaal zo is vanwege ons werk en we weten ook wanneer het een combi is van die twee. En zo'n avond is vanavond. Na het laatste telefoongesprek zitten we al op dat niveau. Een combi van de twee. We hebben geen mot met elkaar, maar wel met de situatie. Maar dat neemt niet weg dat het kwaad al is geschied.

Zijn avond met mooie brand is verklooid. Hij stond daar met zijn hoofd er maar voor een deel bij. Het andere deel was bij zijn pissige vrouw die pissig op hem is. Op hem, en op de situatie.

Mijn weekend weg met concert en kasteelovernachting is verklooid. Ik betwijfel zelfs of ik de foto's van het weekendje überhaupt ooit nog wil bekijken. En dat verwijt ik niet de Brandmeester....wel de situatie. Maar dat wisten we toen we voor elkaar kozen. Jammer voor Pascal Obispo.