In memoriam Repel Style

Een nagelstyliste is iemand bij wie je anderhalf uur zit, zo eens in de (in mijn geval) drie weken. De styliste vijlt en acrylt en doet en jij zit daar een beetje te zitten. De eerste keer dat je er bent, kijk je om je heen naar wat er allemaal staat en hoe ze het doet en zo, maar na drie keer heb je dat ook wel gezien. Als je dan niet gaat kletsen met die styliste, duurt anderhalf uur enorm lang.

Je kan mij uittekenen met mijn acrylnagels. Vroeger waren ze nep, nu zijn het inmiddels al vele jaren mijn eigen nagels met een laagje acryl erover omdat ik ze anders nooit zo lang zou kunnen hebben. Ik heb in al die jaren al vele stylistes versleten. Omdat ze slecht waren, te duur waren, te ver weg woonden, of omdat ik er weer eens een paar maanden mee stopte.

Zo'n drie jaar geleden stapte ik over naar N. De styliste die ik had was niet slecht, maar ze woonde zo ver weg dat het me eigenlijk teveel tijd kostte om ervoor heen en weer te rijden naar het dorp waar de familie met de welpjes wonen. En de nagels die Vriendin/Familie/MoedervanUitgerekendeDatumgenootvandeWijze had van N, vond ik zo mooi, dat ik overstapte. Na één keer bij haar wist ik al: mijn nagels zien er na drie weken nog zo mooi uit dat ik blijf.

Na twee bezoekjes had ik elke vierkante millimeter van haar interieur al bestudeerd en elke porie van haar voorhoofd ook, dus de verveling sloeg toe (anderhalf uur is lang!) en de kletstijd was aangebroken. Maar dat is niet zo moeilijk: nagelstylistes houden van kletsen (part of the job) en je vind altijd wel wat om over te babbelen. En met N had ik direct een klik, meer dan de gebruikelijke klik die je bij *bijna* elke vrouw wel kan vinden als je wilt zoeken. Onze levens speelden zich af in parallelle universums, maar we klikten wel. Ik geloof dat we dezelfde zwakheden deelden. Daarbij wisten we soms wel wat zinnigs te zeggen op de problemen die de ander had. Nee, sorry. In een memoriam mag ik het niet zo lichtvoetig zeggen: ik weet bewezen zeker dat we elkaar meerdere keren zinnige raad hebben kunnen geven op min of meer cruciale momenten. Wellicht juist omdat onze levens haaks op elkaar stonden.

Op een goed moment in juni 2009 zat zij te vijlen en te acrylen en te doen en ik vertelde over mijn frustraties over de Wijze en zijn niet zindelijk willen worden. Ze stopte op een moment in mijn verhaal subiet met vijlen en keek me aan. Ze wees heel streng naar me met haar vijl en zei:

"Wat jij beschrijft is niet nog niet zindelijk, dat is lekdiarree! (Met die intonatie.) Hij zit verstopt met poep en verse poep lekt daarlangs. Daar kan hij niks aan doen: je moet met hem naar de dokter!"

En zo kwamen wij bij dokter Ooievaar. De rest is geschiedenis. Regelmatig hadden N en ik het nog samen over dit succesverhaal. Anderhalf uur duurde nooit lang.

N belde me een half jaar geleden op: "Reep, ik moet je afzeggen." Ik dacht nog dat we gingen verzetten en pakte automatisch mijn agenda, maar ze belde me om voorgoed af te zeggen. Ze bleek allergisch geworden te zijn voor de producten waar ze mee werkte. Ze moest accuut stoppen. We spraken af dat we elkaar in Repelbuurdorp nog wel zouden treffen aan de een of andere bar en dat heb ik haar laatst nog gekrabbeld.

En nu is N dood. Zomaar dood gevonden. Drie jaar ouder dan ik. De mooie dame met het schitterende haar en de mooie stralende ogen. De hele dag flitsen de uren en uren babbelen aan me voorbij. Haar stem, haar lach. Haar hakken, ha, ze was nog erger dan ik. Zij flitst voorbij. Zij, de oplossing voor de Wijze, dat en mijn eigen mortaliteit.

Vanavond keek ik naar de Wijze die nog steeds worstelt met zijn darmen. Het heeft erg lang (te lang) geduurd voordat het probleem onder ogen werd gezien. Ik voel me niet (heel) schuldig: wij konden het niet herkennen. Zonder N zou het nog veel langer hebben geduurd.

Lieve N, dank je wel voor vele uren slap geouwehoer. Dank je voor jarenlang mooie nagels. Dank je voor de klik. Ik dank je voor de momenten van echt contact. En Lieve N, voor altijd ben ik je dankbaar dat je de Wijze hebt gered voor jarenlang leed en een jeugd vol frustratie.

Zijn we nog goedaardig morgen?

Newsflash***Update***Breaking News***Listen Up***Laatste Nieuws***Vers van de pers***

De knobbels zien er hetzelfde uit, geen veranderingen, geen vaste klompjes erbij: ik ben weer voor een jaar goedgekeurd! Plan de campagne: elk jaar een echo, om het jaar een foto. De Repel en haar knobbels kunnen elkaar weer in de ogen kijken. We zijn allemaal reuze goedaardig.


De arts heeft nog wel even bloed laten prikken om alle hormoonwaarden te bekijken: volgende week weet ik definitief of ik als über-jonge Godin in de overgang ben. Een en ander zou namelijk nog invloed kunnen hebben op het nieuwe knobbels. De Repel is in goede handen en opgelucht en enorm blij met het meeleven van blog- en twitterland!

****

Doe even voor me duimen om kwart over drie morgen (of vandaag, tegen de tijd dat het gros van jullie dit leest)...ik ben reuze goedaardig van aard en ik hoop dat mijn knobbels dat morgen ook weer blijken te zijn.

Hectische Routine Mallemolen Sleur

De Repel is weer thuis. Ik geloof dat ik nog net van achteren weet dat ik van voren leef. Het is namelijk hier in Casa Repel druk. Ik bevroedde van te voren al dat die week weg plannings-technisch gezien slecht uit zou komen, maar nu weet ik het zeker. Ik hol op alle fronten achter de feiten aan. Op alle fronten? Nee, op een deel blijft Repek moedig weestand bieden en blijft moedig voor de feiten uit hollen (Vrij naar Asterix). De Repel blijft namelijk hollen, come hell or high water.

De "fabriek", of: "gevangenis" van het hotel waar ik zat (jullie hebben het juist getypeerd!), is sfeer-technisch gezien draconisch. Man-oh-man, jullie zagen de foto's, ik heb niks meer toe te voegen.
Maar dit jaar hadden ze ineens een vitrine met zelfgemaakte, unieke exemplaar-dingetjes uit een lokale shop. De vitrine stond tactisch gezien perfect opgesteld richting damestoilet. Repels instinct schreeuwde al drie dagen "MUST HAVE!",  de vierde dag ging ze overstag. Way beyond my budget, zeg maar. Toch gekocht, so shoot me! Niemand anders heeft deze tas, hij is unieker dan, dan, dan, dan DNA.



Die avond terug thuis... ik kan er niet gevat, niet lollig over schrijven. Ik heb letterlijk uren geknuffeld met Daltons die mij nog meer net zo veel hebben gemist als ik hen. Ik speelde zelfs gezelschapsspelltjes...kan je nagaan! De Repel haat spelletjes, maar de spelletjes die ze speelde die avond waren de leukste spelletjes OOIT!





Als verrassing is er post...

Zij stuurde een plattegrond voor ONS (=5) weekje weg met handgetekende aanwijzingen...de Brandmeester kent de kaart inmiddels al uit zijn hoofd!



Zonder mijn hollen kan ik het niet bolwerken. Ik holde in Duitsland tot twee keer langs de Elbe om klaar te zijn voor mijn loopje hier thuis vandaag.

Ik loop me vandaag tot bevroren snot. Ik loop me kapot, mede omdat ik weet dat mijn Daltons daar staan, daar aan die finish. De Brandmeester zet me zo vaak op de foto dat ik de mooiste voor mijn log kan uitkiezen. Daar ga je dan, 15 kilometer minus 50 meter op de kiek gezet door de Brandmeester. Dankzij de Middenvelder kwam ik over de finish als "de mama van" ....Ik zette mijn iPod zachtjes om de loudspeaker te horen: "Jouw mama En daar is ze dan...mama van Middenvelder en loopnummer XXX"

Death by Powerpoint

Feitje van de week: Een fles hennashampo die in je toilettas tijdens de heenreis openspringt is niet okay. Mijn wattenstokjes en wattenschijfjes en dergelijke zijn allemaal prachtig hennarood. (en met "en dergelijke" bedoel ik inlegkruisjes #toomuchinformation)

De dagen hier zijn een lange aaneenschakeling van powerpointpresentaties. Gevolgd door 3 uur verveling op je hotelkamer tot het diner en vervolgens het verplichte netwerken (ik heb een boodschappenlijstje) wat noodzakerlijkerwijs in de bar gebeurt waar een glaasje wijn 5 euro kost. De Repel is niet helemaal gek en schaft zichzelf internet aan op de kamer en betaalt daarvoor een aardige duit. Maar ik heb behoefte aan een stukje eigen wereld in een week waarin je wordt geleefd. Begrijp me niet verkeerd: het programma is goed, beter dan vorig jaar en het gezelschap is ook uitstekend en ik vermaak me top. Maar het is vreselijk intensief en zwaar en ik mis mijn Daltons. Dat gezegd hebbende, heb ik ook al meerdere keren tranen in mijn ogen gehad van het lachen 's avonds in de bar.

Beneden in de lobby wordt de kerstboom opgetuigd.



Ziet er reuze sfeervol uit, maar uiteindelijk is het hotelbestaan een eenzaam bestaan.



De Sint mag de credits krijgen voor de kleine schoenkadootjes, mama zelf zal de credits krijgen voor de leuke coole kadootjes uit de mega-gave Duitse speelgoedwinkel.



Het programma ziet er morgen ook weer goed uit. Ik had zelfs moeite om praatjes uit te zoeken die ik kan missen om mijn tweede rondje langs de Elbe te gaan draven. Maar lopen ga ik. Het is hier heerlijk koud: de winter hangt hier serieus in de lucht. Zalig loopweer.

*zucht* Nog twee nachtjes, dan mag ik weer naar huis *zucht*

Ik heb mijn happy teruggevonden.

"Ik wil niet naar de crèche! Ik bèn geen baby. Ik ben een grote jongen! Ik wil naar school!"

Nou ja, hij zei eigenlijk "ik wil naar gool", maar de boodschap was luid en duidelijk en met heel veel tranen gebracht. Ik pakte hem op, vertelde hem dat hij bijna naar school mag, maar dat we tot die tijd de crèche leuk gaan maken: met werkjes en spelletjes van de schoolkinderen. Hij mag nog niet naar school, maar hij mag op de crèche schooldingen doen. Hij keek me aan en het leek net alsof hij me probeerde te peilen: "probeert ze me iets op de mouw te spelden?" Maar hij liet zich overtuigen. Okay? Okay.

Ik bracht de boodschap aan de leidster die het een prima idee vond: Draeckensteijn mag spelltjes van de BSO doen. Voor het eerst in tijden bracht ik een jongetje zonder tranen weg en haalde ik hetzelfde jongetje aan het eind van de dag zonder tranen weer op.

Woensdagmiddag heeft de Wijze de hele voetbaltraining lang gehuild: "ik kan het niet, en ik verlies alleen maar". Ik pakte hem op en vertelde hem dat voetbal niet zoals school is. Op school gaat alles vanzelf; met zijn bolletje kan hij alles. Maar met voetbal moet je oefenen en lukt het pas na 200 keer, of zo. Zoals altijd kon ik hem cognitief bereiken over zijn emoties: het is niet de bedoeling dat je gaat huilen van voetbal, ik wil die glimlach weer op je gezicht geplakt zien. Schop 3 keer mis, naast het doel, achter het doel, mis de bal volledig, het maakt niet uit: als je maar plezier hebt en stuitert. En stiekem leer je voetballen. Met je hoofd kan je alles, met je lijf moet je oefenen. Hij keek me aan en hij probeerde me niet te peilen. Hij had het begrepen.

Vanmorgen stond mijn wekker op 06:20 uur. Mijn god: zaterdagochtend om kwart over zeven de deur uit voor de mini F'jes. Wankelend en gapend trok ik mijn Soccermum Uniform aan: spijkerbroek, warme sokken in mijn laarzen, een hele dikke trui tegen de kou, dikke jas, handschoenen en een grote dikke sjaal.

Ik: "Luister Middenvelder: Draeckensteijn slaapt nog, papa is met een kwartiertje thuis. Jij mag achter je hyves op de iMac. Als er iets is: Overbuuv is wakker en weet dat je een kwartiertje alleen bent. Durf je het aan?"
Hij: "Tuurlijk! Dan ga ik in papa's hyvestuintje spulletjes pikken!"
Ik: "Geef me kusknuffel (da's één woord bij ons), dag schat!"
Hij: "Dag mam!"

De Wijze speelde ergens in een nieuwbouwwijk. Het complex lag aan een spoorlijn. Tsja. Dat is dus kansloos: de Wijze laten voetballen naast een spoorlijn. Hij stond op een moment vrij voor het doel, de bal rolde vlak voor zijn voeten langs toen hij zich naar mij omdraaide: "Mama! Kijk! Ik zie weer een trein! De tranen schoten in mijn ogen van ontroering. Hij heeft de bal denk ik twee keer geraakt die eerste helft en hij heeft heel hard gejuigd. Even later stond hij te kletsen met een tegenstandertje als er weer een doelpunt valt. ("Heten jullie DSO of BSO. Van school?") En terwijl hij had moeten verdedigen, draaide hij zich weer naar me om: "Mama: ik wil zometeen thuis weer oefenen met mijn waveboard!" De tegenpartij scoorde zonder dat hij er erg in had. Op andere momenten liep hij wel weer hard achter de bal aan. Er is gewoon geen beter woord: dit was dartelen. Geen traantjes meer over niet kunnen voetballen. Als we even later van het veld aflopen -ik ben verkleumd tot op het bot- vraag ik of hij het leuk heeft gehad. Het antwoord is ja. En dat is aan zijn hoofd te zien.

Als ik thuiskom ben ik net op tijd om de Middenvelder succes te wensen met zijn wedstrijd. Hij vertrekt met de brandmeester richting voetbalveld.

En terwijl de Wijze, Draeckensteijn en ik een boterhammetje hagelslag eten, krijg ik een sms van de Brandmeester dat het 1-1 staat in de rust.

Ik heb mijn happy terug. Er is geen beter woord: dit is kabbelen. Heerlijk kabbelen op rustig vaarwater.

Op mijn tandvlees naar Zwitserland

Ik logde al eerder dat het vele werken me zwaar valt. Te veel weken 5 dagen werken, te weinig de kinderen zien, eisen hun tol. En omdat de Brandmeester vaak in het weekend werkt, zien wij tweetjes elkaar ook veel te weinig en zijn we al helemaal veel te weinig een complete familie.

Hij is de alleenstaande vader op het schoolplein, soms met een rotnumeur omdat hij er alle doordeweekse dagen alleen voor staat en ik ben de alleenstaande moeder die op zondag het vleesch snijdt, soms met een rothumeur omdat de Brandmeester zo vaak in het weekend moet werken en pas maandagochted thuiskomt als ik weer moet werken. We zien elkaar dan zeggen en schrijven 5 minuten waarin we de overdracht van de Daltons doen.

Ik schreef dat mijn hart een beetje brak toen de kinderen zo blij waren dat ik een keer niet hoefde te werken. Luttele dagen later brak mijn hart weer een beetje. Tijdens een lunch barstte er een bommetje en kwamen de Brandmeester en ik erachter dat we, als gezin-met-seriële-alleenstaande-ouder-constructie zijnde, allebei onze eigen manier hebben ontwikkeld met de kinderen, onze eigen koers, en we kwamen erachter dat die twee niet altijd hetzelfde zijn. Erger nog: soms zelfs niet eens op elkaar aansluiten. ("Nee dat mag niet!", "Nou van mij mag dat wel.", "Wat? Meen je dat? Hoe kan je dat nou toestaan!" en ga zo maar door.) Wij bleken ineens een stuk minder harmonieus te zijn dan ik dacht dat we nog immer waren. De Repel viel met een doodssmak van haar sokkel.

Die avond zat ik met mijn ziel onder mijn arm te Twitteren. Ik gooide een slotje op mijn Twitter, haalde de zichtbaarheid van mijn Tweets van mijn log en spuide mijn gal. Ik zag het echt niet meer zitten. De lollige: "De Daltons weten dat ze een vader hebben en dat ze een moeder hebben, maar dat die twee elkaar kennen weten ze niet!", leek waarheid geworden. Sterker nog: die twee waren elkaar ook een beetje uit het oog veroren. De Brandmeester en ik besloten om zo goed en zo kwaad als het houtje-touwtje werk-technisch kan meer tijd samen in te bakken en als onderdeel daarvan besloot ik vele afspraken te schrappen: gezin en Brandmeester eerst, uitjes als allenige Repel pas als alles weer op de rails staat. Met één uitzondering: de afspraak met mijn ernstig zieke allerbeste Dinnetje. De Brandmeester, mijn gezin en mijn zieke Dinnetje hebben prio nummer 1. We zetten onze schouders eronder, maar ja...die werkroosters denderen voort.

En toen ineens kwam een blogdinnetje op de lijn. Een twitterdinnetje is ze ook. Ze woont in Zwitserland en we "kennen" elkaar al een poosje al hebben we elkaar nooit "in het echie" ontmoet. En het gekke mensch biedt ons zomaar ineens haar appartement aan in de kerstvakantie als zij in Nederland is.

In tegenstelling tot my usual self ("Nee hoor, alles gaat goed, wat zeg ik: perfect! Hulp? Niet nodig!"), grijp ik haar aanbod gretig met beide handjes aan. Ik reken uit dat ik hiermee uitkom op het maximale dat ik in de min mag schieten qua verlofuren, maar hé: het ken net! De Brandmeester heeft toevallig één dienst verlof midden in een week zodat we tussen kerst en oud en nieuw naar Zwitserland kunnen. De Repel riep dus enorm dankbaar: "Echt? Ja, graag!" Zij antwoordde tevreden (tevreden is Repel's inschatting) dat ze het echt meende.

De Repel zweeft al dagenlang op een wolkje van geluk: wij gaan naar Zwitserland. Zomaar een kadootje, van 26 tot 30 december. Wij gaan als gezin. Wij vijfjes. We gaan sneeuwballen gooien en lol maken en de Brandmeester en ik gaan romantisch doen en zo. Dat ik 5 dagen lang Zwitserse kaasfondue ga willen eten drie keer per dag weten hij noch de Daltons #Daltonshoudennietvankaasfondue.

Praktisch gezien heeft een en ander nog best HEUL VEUL voeten in de aarde, maar dat doen we inmiddels ook met voorpret. Zo is de Brandmeester, ter zake kundig, na lang speuren op het net, op en neer gereden naar Den Bosch (of all places) voor een goede tweedehands set winterbanden en velgen. Die schijnen verplicht te zijn. Gezien de winter van vorig jaar ben ik geloof ik ook heel blij met winterbanden voor de rest van de winter in Nederland: onder het kopje "geen overbodige luxe".

Hij kwam thuis met banden en met (hé: je bent in Den Bosch of niet) Bossche Bollen!




Ik kwam ondertussen ook thuis uit werk en tref post aan. Zij en zij hebben mijn tweets gelezen/mij meegekregen/kennen mij een beetje/zijn bizar lief. En bedankt he: De Repel heeft weer een traan of wat gelaten, daar gingen de restanten van mijn mascara...

De Repel gaat met het vooruitzicht van Zwitserland voor ogen een maskertje opdoen, het bad vol laten lopen en met een heerlijk magazine en een zalige reep chocolade relaxen. En daar komt met een beetje geluk en hulp van de Brandmeester teezeetee een ZEER gekuiste foto van!

She's got legs! She knows how to use them...

Feit:

1. De Daltons zijn niet artistiek;
2. De Daltons kunnen niet tekenen;
3. Met de nadruk op niet.

Het maakt even niet uit welke Dalton onderstaande tekening tekende, want ze zijn alledrie even 'uitgedaagd' als het gaat om tekenen: ze hebben er alle drie "een broertje aan dood".  (Pokke-uitdrukking!)

***

 "Dit is papa want hij is langer dan jij" Hij wijst naar het poppetje op de linkerpagina. Ik ben het poppetje op de rechterpagina. Zeven vingers neem ik voor lief. Uber-hoogbegaafd als hij is, kan hij niet tekenen. Net zo min als zijn oudste broer. Om van zijn vader maar te zwijgen.

***

Wat je ook kan zeggen over de tekening: De Repel heeft benen. Lange benen. HEULE lange benen.

Technisch tekenen kan hij niet...inzicht heeft hij wel: Repel's got legs!

Keek op de Week

Maandag ging ik werken aan een vertaling van mijn presentatie. Een presentatie net buiten mijn vakgebied. Maar inmiddels zit ik zo in de materie dat het welhaast mijn nevenvakgebied is geworden. Ik ging ervoor zitten. Het verhaal zit stevig in mijn kop: dat moet lukken, dacht ik kort door de bocht.
Maar zo werkt het niet, daar kwam ik snel achter. Op mijn vakgebied ben ik in het Engels bijna een native speaker als het gaat om het jargon...en...dat geldt voor mijn nevenvakgebied dus niet. In het Engrish erover praten kan ik wel, maar op de sheets zet je steekwoorden, jargon. En ik bleek nagenoeg elke specialistische term op te moeten zoeken in het woordenboek. En als het daar niet in stond, moest ik zoeken in de literatuur. Ik zegde al mijn afspraken af en vertaalde sheet na sheet.  Engrish werd langzaam English.

Dinsdag kwam ik op werk en ik zag een beetje groen. Mijn stem begon het af te laten weten. Mijn mannelijke collega's vonden me vast reuze charmant met zwoele stem, maar ik voelde me rotter en rotter. Maar ik kon niet ziek naar huis want die verhipte presentie moest af: woensdag zou het uur U zijn. Uiteindelijk ben ik iets eerder weggegaan om ervoor te zorgen dat ik de volgende dag enigszins fit zou zijn. Voordat ik ziek neerplofte heb ik nog wel even mijn nieuwe brilletje gehaald.

Woensdag ging de Brandmeester naar werk. Ik stoomde drie Daltons klaar. Maar ineens begint Draeckensteijn onbedaarlijk te huilen. Huilen met heel veel verdriet. Hé, wat is er, zeg ik en ik storm op hem af. Hij moet zo hard huilen en snikken dat hij niet uit zijn woorden komt, hij wrijft met zijn knuistjes in zijn ogen. "Ik wil niet naar de crèche!", het kwam zomaar out of the blue. Ik vermande me en troostte de traantjes zo goed als ik kon. Ik zette Wijze en Middenvelder af op de plusgroep en een intens verdrietige Draeckensteijn af op de crèche. Op weg naar werk begonnen de zenuwen zich te manifesteren, evenals mijn virussen.

De adrenaline houdt me overeind en ik geef mijn presentatie aan het internationale gezelschap. Het ging als een tierelier. Ik krijg een "goed gedaan jochie" van mijn baas, van zijn bovenbaas èn van de bovenste baas. Ik nam de complimenten in mij op (YESSSS!!) en excuseerde me toen ik echt niet meer kon blijven: ik heb een Draeckensteijn op te halen.

Ik arriveer bij de crèche en tref daar een Draeckensteijn aan die volkomen overstuur is. Wat bleek: Een papa had zojuist zijn kindje opgehaald met als gevolg dat er, op mijn Dalton na, alleen maar kleintjes overbleven. Draeckensteijn had volkomen overstuur gehuild: "Ik wil naar huis, ik wil niet met de baby's spelen!" 's Avonds thuis had hij het er nog over: hij wil niet meer naar de crèche.
Het worden nog een paar hele lange maanden voordat hij in augustus vier jaar wordt. Ik moet hier iets op gaan verzinnen, want ik zit niet lekker overdag als ik weet dat mijn mannetje ergens anders verdrietig is en alles behalve zijn eigen Draeckensteijnige zelf is.

Donderdag heb ik niet meegekregen. Ik lag de hele dag op bed waarvan de meeste uren slapend.

Vrijdag heb ik niet meegekregen. Ik lag de hele dag op bed waarvan de meeste uren slapend.

Zaterdag krijg ik half mee. Ik lig op bed en lig een beetje te loggen. De Brandmeester is op werk, Middenvelder is bij Kind Aan Huis (hetgeen hemzelf ook Kind Aan Ander Huis maakt) en Opa Repel wordt beneden gesloopt door mijn twee jongste Daltons. Vanavond hoef ik pas aan de bak: moederen en eten maken en Daltons op bed leggen en zo. Ik denk dat ik gelijk met de Middenvelder naar bed ga. Als hij überhaupt thuiskomt vanavond en geen Kind Aan Ander Huis blijft voorlopig.

Transformation Complete

Wegen en prioriteren en postioriteren

Even een huishoudelijke mededeling: postioriteren is het eerste en tevens laatste zes-lettergrepige woord van dit logje, jullie kunnen allemaal gerust ademhalen.

En dan kan ik nog steeds niet beginnen met mijn logje, want ik moet eerst nog even een disclaimer plaatsen: Ik ga er even van uit dat het gegeven "De Repel moet de rest van het jaar veel weken full time werken om schade in te halen" als bekend verondersteld mag worden. En ik ga er ook van uit dat iedereen mij goed genoeg kent om te weten dat ik hier enorm veel moeite mee heb ook al vind ik mijn baan de leukste baan ter wereld.

Are we all still on the same page? Mooi. Dan kan ik nu beginnen met mijn verhaal.

Gisteren ging ik daadwerkelijk echt niet naar werk op mijn roostervrije dag. De Daltons waren hier zo blij mee ("hoef je echt niet te werken mama? Joepie!") dat het me serieus pijn deed. Zoveel pijn, dat ik meteen overboard ging. We gingen er een loldag van maken en we gingen pizza bestellen en zo. Typisch dingen die een normale moeder die wel genoeg bij haar kinderen is niet zou doen.

Halverwege de dag belt de Brandmeester:

Hij: Staat er al in de agenda dat ik over twee weken op woensdag de hele dag oefening heb van de brandweer?
Ik: Nee.
Hij: Oh.
Hij: Maar ik ben dinsdag vrij, dus kan je je vrije dag ruilen.
Ik: Ik heb al in de verrekening meegenomen dat ik dinsdag wel ga werken omdat jij vrij bent.
Hij: Oh.
Ik (met een zucht): Ik ga de crèche wel bellen....

Later ging ik echter wegen en prioriteren. Volgende week moet ik 5 dagen werken. De week daarop zou ik dan dus ook 5 dagen moeten werken. En de week daarop ben ik 5 dagen in het buitenland. Draeckensteijn haat de crèche; hij wil naar school en zal daar nog VEULS te lang op moeten wachten. Ik zal mijn moeder een extra dag moeten vragen, de Middenvelder zal zijn voetbaltraining missen.

Dus toen heb ik mijn werk gepostioriteerd over mijn schouder gegooid. Weet je wat: als je toch al in de min gaat, maken die extra 8 uur ook niks meer uit. Woensdag is de leukste dag om vrij te hebben.

Zonder tegenbericht wellicht een klein wondertje

Non-nieuws. Dat was de uitslag. Alle geprikte hormoonwaarden waren normaal. En wat zegt dat? Om heel precies te zijn: geen moer. Verhoogde waarden zijn een indicatie voor de overgang, maar normale waarden betekenen niet dat je niet in de overgang bent. Maar omdat mijn schildklier normaal functioneert, is de aanname dat -als er geen andere klachten die het tegenspreken bijkomen- ik in de overgang ben. Er is namelijk zo snel niet iets anders te verzinnen wat de klachten zou kunnen verklaren. In feite is de boodschap dus dat ik zonder tegenbericht in de overgang zit.

Ik keek mezelf aan in de autospiegel en vroeg me af wat ik voelde. Non-nieuws, dat voelde ik. Zonder tegenbericht, is het dit. En vind ik het erg? In de overgang zijn? Ik weet het niet. Ik geloof het niet.

Maar Joost mag weten hoe lang het al aan de gang is. Het zou zomaar kunnen dat Draeckensteijn een klein wondertje is. Wie weet is hij het product van een van mijn laatste eitjes. En dan is hij echt een klein wondertje, want hij heeft het lot al een paar keer getart.

Op de dag dat ik exact 22 weken zwanger van hem was, belandde ik in het ziekenhuis met weeën. Als de weeën toen hadden doorgezet, zou hij er niet zijn geweest. Met 22 weken ben je namelijk uiteraard kansloos. De rest van de zwangerschap heb ik veroordeeld tot bedrust doorgebracht.

Op de dag dat ik exact 39 weken was, ging ik naar het ziekenhuis voor een drug induced nachtje slaap omdat ik er na 3 weken weeën compleet doorheen zat. Ter plaatse bleek ik van 0 ineens 5 centimeter ontsluiting te hebben: ik ging blijkbaar niet slapen, ik ging bevallen. Toen ik eenmaal mocht persen, kwam ik er proefondervindelijk achter dat op natuurlijke wijze bevallen van een voorhoofdsligging mij niet ging lukken. Hij zat hopeloos met zijn kin vast achter mijn schaambeen. En toen zakte als bonus zijn hartslag weg. Riskant als het was, zette de verpleegkundige een vacuümpomp met vol vermogen op zijn hoofd; er was geen tijd om het in het normale tempo te doen. "We proberen het één keer en anders een spoedkeizersnede", ik hoor het haar nog zeggen. Onuitgesproken voelde je de stemming bij iedereen in de kamer: de tijd tot de keizersnede zou zomaar eens te lang kunnen zijn.  Ik perste dus mee voor wat ik waard was en hoorde achteraf dat ik me op 3 mm na een totaalruptuur had geperst #tmi. Maar verdomd, het was ons gelukt.

Als ik niet toevallig in het ziekenhuis was geweest, zou hij het niet hebben overleefd: geen vacuüm bij thuisbevallingen. De brandweer zou me uit huis hebben moeten takelen. De Brandmeester heeft het zelf meerdere keren moeten doen: een vrouw in barensnood uit huis takelen zo de ambulance met gillende sirenes in. Ik kan nog steeds verbaasd zijn over hoe ongelofelijk klein dat oog van die naald was waar we door zijn gekropen.

Ik zou het dus helemaal niet gek vinden als Draeckensteijn het product van mijn allerlaatste rammelende eitje is. Als de Brandmeester en ik in dit scenario een dag later zouden hebben geprobeerd een kindje te maken dan we in werkelijkheid hebben gedaan, zou hij er niet zijn geweest. Ik vind dat een leuke gedachte. Zo bijzonder is de komst van Draeckensteijn.

Het alwetende, almachtige Facebook?

Van maandlenzen naar daglenzen naar lenzen niet meer in doen. Het boterde de laatste tijd steeds minder tussen mij en mijn lenzen en de relatie lijkt nu definitief op de klippen te zijn gelopen. Mijn oude bril loopt ondertussen ettelijke sterktes achter op mijn huidige behoefte en dus zat ik steeds vaker lenzen- en brilloos knijpend en turend naar mijn beeldscherm te staren, met alle hoofdpijn en rode ogen gevolgen vandien.

Basta! Besloot ik vandaag: no more misses ijdel-woman! En ik toog naar mijn lenzendealer. Mijn opticien heeft dezelfde naam als mijn Brandmeester, maar ik kan hem moeilijk Brandmeester noemen omdat hij opticien is. De Brillenboer dus. De Repel toog richting de Brillenboer.

De Brillenboer plantte mij in de stoel nog voordat ik kon aangeven dat ik geen lenzen meer wilde maar een brilletje, en hij zei "ik kwam je tegen op internet". Niemand weet, niemand weet dat ik Repelsteeltje heet, dus ik dacht dat hij mijn naam was tegengekomen via het hardlopen: Als je Repel Steel googelt vind je heel veel hardloopuitslagen namelijk.

Maar nee: hij had per mail een verzoek gekregen om "vrienden" te worden met iemand op Facebook. De uitnodiging werd vergezeld met een suggestie van Facebook: 9 mensen op Facebook met wie hij mogelijk ook vrienden wilde worden. En daar stond ik bij: ik was 1 van die 9 suggesties.

Mijn Brillenboer liet het me zien omdat hij wilde weten of ik de persoon ken die die uitnodiging naar hem had gestuurd. Nou, nee dus. Ik bevestigde wat de Brillenboer al vreesde: ik ken geen van die mensen. En nu komt het: 9 van de 10 mensen uit die mail komen uit zijn klantenbestand. Hij heeft zelf geen Facebook, geen Twitter en geen Hyves. Expres en bewust niet ter bescherming van zijn klantenbestand. De 10 mensen komen niet allemaal uit Repeldorp, zijn niet allemaal even oud en kennen elkaar niet: de enige overeenkomst is dat we allemaal klant van hem zijn.

Hoe weet Facebook welke 9 mensen het aan de Brillenboer moet suggereren? Hoe weet Facebook dat ik in het klantenbestand van de Brillenboer sta? Ik heb geen verwijzing naar de Brillenboer op mijn Facebook en ik ken degene van de uitnodiging niet. Toch verbaast het me niet. Het spijt me Brillenboer: zelf niet doen aan social networking betekent niet dat social networking niet aan jou doet. We worden geprofiled waar we bij staan.

Pas na een half uur kletsen (zo gaat het altijd met de Brillenboer en mij) gingen we aan de slag. Mijn ogen zijn opgemeten en ik heb een nieuw soort glazen gekozen: relax-glazen met "dichtbij ondersteuning" omdat ik op werk volcontinu achter het beeldscherm zit....en thuis eigenlijk ook. Zalig: over 10-14 dagen is hij binnen. Nieuwe glazen in een nieuw kekke montuurtje.

Ik denk dat Facebook het ook al weet en volautomatisch mijn profielfoto bijwerkt met mijn nieuwe bril nog voordat ik hem zelf op mijn hoofd heb. Hij zal zelfs mijn sterkte op mijn wall posten, wedden?

Ik zal je iets vertellen, voor we slapen gaan

 Ik zal je iets vertellen
Voor we slapen gaan...

Het is onmogelijk om elke seconde van elke dag doordrongen te zijn van alles wat je hebt en hoeveel geluk je hebt in het leven. En dat hoeft ook eigenlijk helemaal niet. Kleinere en matig grote pijn- en leedmomenten heb je namelijk altijd en dus heb je altijd wat te klagen. En dat mag ook, denk ik: leed is relatief. Natuurlijk is er altijd erger leed dan het jouwe, maar je hoeft niet altijd alles in het perspectief te plaatsen van de cholera-epidemie in post-aardbeving-Haïti, bij wijze van spreken. Er is namelijk ook altijd minder leed.

Maar soms gebeurt er iets dat de fundamenten onder je bestaan doet schudden.

Ik vind het moeilijk te praten over het sterfgeval. Niet alleen omdat het me zo heeft geraakt, maar ook vanwege hun privacy. Het is in alle facetten bizar om een sterfgeval mee te maken dat de media heeft gehaald. Alles wat ik er hier over uitweid, behalve wat het met mij persoonlijk doet, schendt hun privacy nog meer in deze voor hen niet te bevatten tijd waarin hun privacy door de media al door het slijk is gehaald.

Wat ik sowieso kan zeggen, is dat oog in oog staan met nabestaanden van een overleden kindje om je medeleven te betuigen in de top 5 staat van de moeilijkste dingen die ik ooit in mijn leven heb gedaan.

Ik ben me, sinds ik het nieuws heb gekregen, tot in mijn haarvaten bewust van mijn drie gezonde Daltons. Van kleine gelukmomenten. Al mijn voelsprieten staan, sinds ik het bericht kreeg, volledig uit en open voor het voelen van mijn geluk. Ik zei al, het heeft me enorm geraakt. Het zal niet zo blijven, ik zal vast snel terugglijden in de waan van de dag en alles weer for granted nemen. Maar nu nog even niet. Ik voel me bijna autistisch (sorry als ik iemand kwets met deze woordgrap-metafoor): beelden en emoties komen snoeihard binnen.

Ik was ook enorm bezig met foto's, deze week. Ik had daar behoefte aan, nog meer dan gewoonlijk. Is dat logisch? Ik weet het niet. Leuk was het wel.

***

Beyond bedtijd.....Oma is welhaast nog meer incognito dan De Repel! Haar schoot is wel groot en sterruk, zo met drie Daltons...


Een half uur lang rollen van een heuveltje...ik ben er ter plaatse maar bij gaan zitten uiteindelijk...doorlopen was namelijk geen optie. Pas toen de Daltons uitgerold waren, gingen we richting eendenvijver.



Mijn eerste appeltaart "evuh"! Van de appeltjes van de geadopteerde boom van de Brandmeester. Geen van de drie Daltons bliefte het, maar ze hebben het alledrie (normaliter van de 'wat de boer niet kent'-categorie) geprobeerd, en dat vond ik heel bijzonder en lief. Tsja, Popeye wilde dan uiteindelijk wel weer de slagroom minus de taart. Dat dan weer wel.



Na het bos uitgeteld televisie kijken, Dalton Style!



Nou, daar ligt het dan: Heur Haar!



Als de Daltons uit huis zijn, dansen Repel en Brandmeester op tafel eten wij romantisch samen! En dansen vervolgens op tafel.



Repel is over the top happy-de-peppie met haar nieuwste iPod! Dit zal lekker lopen! Hij functioneert Nike+-loop-technisch exact als de iPhone, maar dan in het ieniemienie en met clip om makkelijk te bevestigen. En gegraveerd Repel Style! De Middenvelder heeft mijn *kuch* 'oude' iPod gekregen.



En vandaag gingen drie vijfde van ons naar Thomas de Trein in Limburg. Twee jaar geleden ging ik met de oudste twee Daltons, nu met de jongste twee Daltons. 460 kilometer heen en weer voor 2 uurtjes lol. De Repel lijkt wel gek. Maar "ons drietjes" hebben genoten vandaag.

In "Henry" met een 'bammetje....



En hier is hij dan: de ECHTE Thomas. Helemaal overgekomen uit Engeland...

***

Ik zal je iets vertellen
Voor we slapen gaan.
Ik was vandaag de hele dag aan het werk.
Ik had vandaag geen tijd voor jou,
Ik ben kortaf geweest.
Maar er waren zoveel vragen
En zoekend naar een antwoord
Schiep ik weer problemen.
Ik heb zoveel gezien
Dat ik nu in het donker
Mijn ogen niet kan sluiten.
Maar ik zou je iets vertellen
Voor we slapen gaan.
Ik zal je iets vertellen
Voor we slapen gaan.
Ik kwam vandaag tot niets,
Ik heb niets gedaan.
Ik ben zoveel van plan geweest
Maar ik weet niet meer waarom.
Want als je na gaat denken
En je zorgen maakt om anderen,
Zullen anderen je voorbij gaan.
En ik heb te veel gezien,
Ik had mijn ogen open
En ik kan ze niet meer sluiten.
Maar ik zou je iets vertellen
Voor we slapen gaan.
Ik zal je iets vertellen
Voor we slapen gaan.
Ik weet, ik heb me veel te druk gemaakt.
Misschien dat ik vergeten wou
Dat ik zo eenzaam ben.
Dat wou ik je vertellen
Voor we slapen gaan:
Dat ik je nodig heb.

****

En toen ik dit liedje als klein meisje hoorde was ik heel ongerust: hij kon zijn ogen niet meer sluiten, dus hij kon ook niet meer knipperen en 's nacht ook zijn ogen niet dicht doen....dat vond ik heel eng...

...touwtje aan de maan en alles gaat uit

De Repel is al dagenlang haar ziel een beetje kwijt.

 Ik ga toch naar het afscheid, zo heb ik vandaag besloten.
Ik heb zo getwijfeld,
maar niet gaan is geen optie

er is een kindje overleden

Het leed dat hormoonhuishouding heet, subtitel "#tmi"

Deze zomer had ik 'ineens' last een tweetal kwaaltjes. Akelige kwaaltjes. Klachten die vallen in de categorie 'matig charmant om dergelijke kwaaltjes te hebben'. Zo had ik ineens deze zomer enkels en voeten als klompen. Ik hield zoveel vocht vast dat ik mijn enkels bijna kon horen klotsen. Mijn killer heals kon ik ook al niet aan. Bizar: ik had dat nog nooit in mijn leven gehad en (sorry dat ik het zo denigrerend en plastisch zeg:) ik vond het een ongelofelijke middelbare leeftijd kwaal.

En die godvergeten haaruitval begon ook weer, tot en met de dag van vandaag. De laatste tijd kwamen er steeds meer kwaaltjes bij (of meende ik er steeds meer kwaaltjes bij te krijgen?) en op een goed moment dacht ik lakoniek "ik lijk wel in de overgang!" ...in de overgang...in de overgang? Ineens bekroop me een akelig gevoel en ik pakte mijn agenda om het meest recente rode cikeltje rond een datum te vinden. Wanneer was ik voor het laatst ongesteld?

Maanden geleden dus. Repel's brein kan blijkbaar heel goed struisvogeltje spelen en selectief dingen vergeten. Ik heb niet bewust in de gaten gehad dat ik al die tijd niet ongesteld ben geweest. Hm, niet ongesteld. Ik weet zeker dat ik niet zwanger ben, want de Brandmeester had gekozen voor de irreversibele ingreep omdat hij mij niet helemaal geloofde toen ik na Popeye riep dat ik nu klaar was en dat drie perfect was, en ik heet geen Maria. En toen kreeg ik last van nachttranspireren. En toen dacht ik aan de mastopathieen die vorig jaar zijn ontdekt. De overgang?

Enfin. Om een lang verhaal kort te maken: deze week kocht ik dus een menopauze-tester op het internet. Het principe is simpel: als je eitjes op zijn, blijft je lichaam als een bezetene hormoon produceren om dat eitje te laten springen. Hoe minder spoor van een eisprong, hoe meer hormoon je lijf produceert om wanhopig die ovulatie op te wekken. Met iets dat lijkt op een zwangerschapstest, meet je de hoeveelheid van dat hormoon in je bloed. Als dat sky-high is en na een week nog steeds, ben je in de overgang en gaat er never nooit meer een eitje springen.

Ik had mezelf inmiddels wijsgemaakt dat ik hoopte dat ik in de overgang ben, want dat zou alle kwaaltjes verklaren en daarbij: als het niet de overgang is, wat is er dan wel loos? Vanmorgen zat ik met een spanning in mijn lijf waar ik bijna van schrok om 5:55 uur in de badkamer over een staafje te plassen. De tester zei namelijk ochtendurine te gebruiken, en om drie uur vond ik dat dat nog midden-in-de-nacht-urine was. En net als in december 2006 zat ik vervolgens te staren naar een afleesvenstertje dat zich volzoog met mijn urine. In 2006 verscheen er tot mijn vreugde een streepje. Lichter dan de controlelijn, maar een streepje desalniettemin. En ook vanmorgen verscheen er ook een flauw streepje, lichter dan de controlelijn. Maar het flauwe streepje betekent in dit geval een negatieve uitslag. Mijn lijf produceert blijkbaar dat hormoon, maar niet in humongous hoeveelheden. Ik word dus of over twee weken ongesteld. Of niet.

Wat ik heb is een afspraak bij de dokter over een paar dagen. En een afspraak bij mijn mental coach: mijn kapper. En wat ik gek genoeg ben is enorm opgelucht. Ik weet niet wat of er iets loos is, maar ik ben botontkalkingstechnisch gezien nog te jong voor de menopauze, vind ik zelf. En ook zie ik geen heil in overmatige haargroei in mijn gelaat, hoe dun het haar op mijn skalp ook moge worden.

Ik denk dat ik met een gerust hart kan zeggen dat december 2006 voorlopig definitief voorlopig de laatste keer is geweest dat ik blij was met een positieve uitslag van een tester waar ik overheen heb geplast.

No more misses nice woman!

Zij vroeg of ik van plan was om hem te gaan lopen, en toen schreef ik me in omdat het me leuk leek om in ZaraTown te lopen. Ik had eerder dit jaar mijn eerste halve marathon gelopen en ik dacht: "deze loop ik 'ook gewoon eventjes'". Famous last words: ik kwam er later achter dat dit geen gewone halve M is. Dit wordt de zwaarste halve M van Nederland genoemd: hij gaat door de duinen en over het strand.

Als ik op De Dag in ZaraTown aankom, ken ik de weersverwachting: bij de kust windkracht 7 uit het noordwesten, 11 graden en korte heftige buien. Dat is niet best. En als ik op het strand aankom is dit wat ik zie:



De vlaggen staan niet eens strak; ze klapperen woest door de wind. En de tent waar ik mijn startnummer kan halen wordt bijna uit de grond gerukt. Het geluid van het klapperende plastic is hard en klinkt onaangenaam. Oh, en die dreigende wolken. Het is guur en mijn handen zijn blauw van de kou. Een kwartier voor de start valt er dan als voorproefje zo'n korte en heftige bui. Alle lopers kruipen bij elkaar in de tent om te schuilen. Er wordt zenuwachtig gegiegeld: "nou mensen, dat wordt leuk vandaag!", en meer van dat soort stoere praat. Ik glimlach mee als een boer die kiespijn heeft.

Ik eet mijn laatste banaantje voor de start, man wat ben ik nerveus. Ik ga nog een keer naar een dixie WC om zeker te weten dat mijn blaas leeg is (neurotische loop-tic van mij) en loop naar de start/finish. Ik zet mijn horloge aan en maak mijn Nike+ gereed en probeer me te concentreren: Kom op Reep, we lopen eerst naar Repelbos, dat wordt mooi! Ik heb niet in de gaten dat ik door Zara al op de gevoelige plaat ben gezet. Zo gaaf: ik had nog geen enkele foto van mezelf voor een start! Dan zie ik haar en ze wenst me succes. We hebben elkaar voor het eerst in het echt gezien bij de #bloglunch en nu komt ze gewoon om me aan te moedigen. Ik vind het enorm speciaal.



En dan kom ik erachter hoe zwaar 15 kilometer door de duinen is. Op en neer en op en neer, continu buiten adem bij het stijgen en vervolgens die klappen op je knieën bij het dalen. De route is schitterend, maar door de wind en de regen is het lastig genieten van het landschap. Zelfs Repelbos gaat een beetje aan me voorbij. Ik registreer alleen het uitkijkpunt, de loopbrug en de hertenweide. Mijn loophorloge zegt achteraf dat ik in totaal 63 meter ben gestegen en 62 meter ben gedaald. (Trouwens leuk dat mijn horloge op een meter nauwkeurig in zijn hoogtemeting is!)

Bij de Wassenaarse slag draaien we uiteindelijk het strand op. Ik ben bijna opgelucht dat ik verlost ben van het dalen en stijgen. Het 15 kilometer punt ligt precies aan de vloedlijn. Ik heb er 1:27:36 opzitten als ik begin aan 5,5 kilometer strand. Het zand is redelijk hard, maar windkracht 7 probeert me tegen te houden en weg te blazen. Wat beukt die wind! Na een kilometer ben ik overtuigd: dit is de zwaarste halve M van Nederland.

En dan volgt er weer een enorme stortbui. Anderhalve kilometer lang beuken wind en regen in mijn gezicht. De regen slaat zo hard in mijn gezicht dat het pijn doet. Door de regen wordt het zand zacht en mijn voeten zakken weg. Het is loodzwaar. Er valt niks meer te genieten en alles doet pijn en ik overweeg te stoppen. Maar er is hier niks, alleen maar regen en wind. Of ik nu loop, wandel, of ga zitten: die regen en wind blijven.

Dus ik loop door en word verbeten: ik ga dit halen verdomme! (Excusez le mot, op het moment zelf gingen er heftiger woorden door mijn hoofd.) Ik moet nog 3 kilometer, maar zover vooruit kijken kan ik niet. Drie kilometer is 18 minuten in mijn huidige strandtempo en dat haal ik niet. Dus ik denk korter...elk couplet is weer 200 meter, elk refrein is weer 100 meter. Tegen de tijd dat we bij 20,5 kilometer van het strand af mogen, is mijn tempo gezakt met ruim een minuut de kilometer. Een meter of 50 door mul zand van het strand af en de boulevard op. De wind in de rug en stenen onder mijn voeten. Maar ik ben zo kapot dat ik mijn tempo niet meer omhoog krijg.

Dan zie ik bij de finish Zara weer, en precies daar tegenover aan de andere kant van het dranghek de Brandmeester. Ze zetten me beide op de foto en ik ben zo blij met deze ontvangst dat ik er nog een glimlach uit weet te persen. Glimlachend ga ik bij 21,1 kilometer de finish over.



Het was loodzwaar. Met mooi weer is het ongetwijfeld nog steeds de zwaarste halve M van Nederland, maar onder deze omstandigheden heb ik geen woorden voor hoe zwaar hij was. En ik heb hem uitgelopen. En dan is 2:07:46 lang geen slechte tijd. Geen valse bescheidenheid meer, no more misses nice woman: De Repel is een beest!

Deze heb ik dubbel en dward verdiend, ik ben nog nooit zo trots geweest op een medaille als op deze.

Een memorabele vooravond

Het is vrijdagavond. Ik heb Popeye naar bed gebracht. He was causing mayhem. En als hij zo is, weet je dat je zijn bedtijd ruimschoots hebt overschreden. Hoe oververmoeider hoe luidruchtiger, is zijn vuistregel. In bed zingen we de vaste liedjes en hij vertelt me dat hij naar dokter 'weest is. En dat hij konnietsien van de druppels. Hij knuffelt me heel erg intensief, aait mijn wang, en spreekt me vervolgens met de ondeugendste blik ooit tegen: hij is van papa, niet van mij, zelfs niet een heel klein beetje.

Het is vrijdagavond. De Brandmeester heeft de Wijze naar bed gebracht. Als ik naar boven loop met de tekening die hij is vergeten, ligt de papa naast de Wijze in bed. De Wijze kijkt sip. De papa zegt: "Oooooh, kijk: mama heeft je tekening al meegenomen!" Even later lig ik naast de Wijze. Hij kijkt volmaakt gelukkig naar zijn tekening die papa en mama samen hebben opgehangen.

Het is vrijdagavond. De Middenvelder speelt "FIFA 08" op de Wii met Vriend (a.k.a. Kind Aan Huis, a.k.a. Voetbalmaatje). De Brandmeester hangt op de bank en kijkt en geniet mee. Hij heeft ze getraind vanavond. De Middenvelder is er maar groots mee: zijn papa doet de extra training op vrijdag en hij kan het beste trainen van alle trainers. Zometeen gaan papa en mama het logeerbed opmaken. De jongens moeten vroeg naar bed, want morgen staat er weer een belangrijke wedstrijd op het programma. En na de wedstrijd blijft Vriend uiteraard nog Kind Aan Huis. Volgende week is de Middenvelder in het andere huis Kind Aan Huis.

Het is vrijdagavond. De Repel heeft een raar soort rust in heur donder. Ze heeft zich de laatste tijd erg druk gemaakt. Over de Middenvelder die allergisch is getest op huisstofmijt, met dank aan de genen van zijn moeder. Over de ogen van Popeye en de ingreep aan de *kuch* anatomische imperfectie van de Wijze. Kinderen komen akelig uit een narcose en hoewel ze niet opziet tegen de aard van de ingreep, ziet ze wel op tegen de pijn die haar kind gaat lijden. Ze heeft zich druk gemaakt over haar werk. Ze moest ijzer met handen breken, en verhip, in tegenstelling tot het gezegde blijkt het toch mogelijk. De tijdsdruk was onmogelijk enorm. Als 1 vrouw 9 maanden zwanger is, wil dat niet zeggen dat 9 vrouwen de klus in 1 maand kunnen klaren. Het voorbeeld is wat overtrokken, maar het kwam er min of meer (iets meer nog dan min) op neer. Ze bedenkt zich dat ze dit soort dingen niet te vaak moet doen, anders gaat men nog denken dat de Repel altijd ijzer met handen kan breken. En ze heeft zich zo druk gemaakt over de allergische reactie. De jeuk was alles overheersend. Was? Nee, is. Het is een slijtageslag aan het worden.

Het is vrijdagavond. De Brandmeester en ik kijken geboeid naar RTL4 (ja heus, het is niet alleen maar Trouw lezen hier wat de klok slaat!) en keuvelen de week door. "Oh ja, was ik je nog vergeten te vertellen...." We keuvelen te weinig zo samen. Er liggen 3 Daltons en één Kind Aan Huis Dalton boven te slapen.

Het is vrijdagavond. De fysio heeft mijn nek en rug weer gekraakt en daarmee de pijn uit mijn arm weer laten verdampen. Hij heeft me los gekraakt voor morgen, daar zal het niet aan ligen.

Mijn tweede halve marathon, maar de eerste die deels over strand gaat. En door Repelbos. (Door Repelbos! Jeej!) Het is vrijdagavond, de vooravond....ik heb de afstand in de benen, echt wel. Maar strand, door het zand, is andere koek. Strand, windkracht 4 tot 6 tegen, de laatste pak 'um beet 6 kilometer van de 21, 1 kilometer.

De Repel is nerveus.

Oogjes, huidjes en bulten: one down, two to go...

Gewapend met een verwijsbrief van het consultatiebureau gingen de Brandmeester en Popeye vandaag naar de oogarts: een slecht oog was door de wijze en ervaren verpleegkundige muts van het consultatiebureau geconstateerd. Of het oog slecht of lui was had Florence Nightingale de muts niet kunnen zeggen.

Anderhalf uur later stond de Brandmeester weer buiten. Met Popeye met pupillen zo groot als schoteltjes door de oogdruppels. Niks aan het handje. Alle visioenen over afplakken en brilletjes kunnen weer de kast in: de blauwe ogen van Popeye zijn mooi en goed en alles behalve lui. Hij moet alleen volgend jaar terugkomen op controle, want hij heeft een klein cilindertje. Nu heeft de Repel een groot cilindertje en ze moet zeggen: daar valt prima mee te leven. Het ergste van de hele dag was dat Popeye huilend had gezegd dat hij het Disney XD boekje niet kon "lezen". Arme knul: met pupillen zo groot als schoteltjes kan je niet focussen op mooie plaatjes in je boekje. Maar goed: hoe stoer een brilletje ook moge wezen bij een Popeye; voorlopig hoeft hij er nog niet aan.

Morgen staat er weer een doktersbezoek op het program. De uroloog die de Middenvelder heeft verlost van een *kuch* anatomische imperfectie, had al voorspeld dat de aanleg familiair was. Dus morgen gaan we de Wijze hetzelfde traject inloodsen. Ik ben benieuwd tegen welke weerstand we deze keer aan gaan lopen: het schijnt een beladen onderwerp te zijn. Ik heb daar weinig begrip voor: niks doen is voor de toekomst van de jongen geen optie. Dat is een kil feit en geen mening. Toch ben ik nerveus, want we hebben dit traject dus eerder doorlopen en destijds was arriveren bij een specialist die de noodzaak zag een verademing. We waren bijna zelf gaan geloven dat we gek waren.

Dinsdag heb ik deze doktersafspraak maar verdubbeld en mezelf er even bijgemoffeld: het zijn geen beestjes die mijn bulten veroorzaken. Het zijn galbulten die mijn leven a living hell maken. Een plotselinge allergie tegen iets, zo lijkt het na een telefonisch consult. Wist ik maar wat dat iets was. De antihistamines die ik al slik voor andere allergieën helpen er niet tegen (dat was de hoop) en geen van de tig smeersteltjes en dingetjes en Klazien uut Stjalk tips helpen. Een collega die allergiedeskundige is (arme zij) wees me direct op mijn plaats: wat ik slik helpt tegen benauwdheid en snotteren en niezen, maar niet tegen huidproblemen. Ik kreeg subiet 3 pilletjes van haar. Zij weet precies wat ze moet doen wanneer ze zwelt, wanneer ze jeukt en wanneer ze niest.

Zo wanhopig van de jeuk ben ik, van jeuk die met geen pen te beschrijven is, dat ik blind iets slik van iemand anders. En verhip; het helpt iets. Er zijn geen nieuwe bulten bijgekomen en er leek even iets van het vurige weg te zijn. Maar nu niet meer. Sinds zondagavond wil ik maar 1 ding: met 10 nagels met diepe halen door mijn huid halen. Van top tot teen.  90% van de dag kan ik me inhouden, maar er zijn minutenlang dat ik toegeef. Ik kan geen gesprek voeren: de allesoverheersende jeuk maakt me letterlijk gek. Van top tot teen.

Two to go: een verwijzing voor de uroloog zonder nutteloos en nodeloos gezeik en een paardenmiddel voor mijn bulten. Ik hoef niet eens een geneesmiddel: voor nu teken ik al voor symptoombestrijding.

Een butt-dag met een gouden randje...the memory of #bloglunch

Toen ik gisteren opstond twijfelde ik nog: muggen? Maar toen ik vanmorgen opstond was er geen twijfel meer mogelijk: het zijn zeker weten geen muggen. Maar waar die 20+ jeukende, pijnlijke rode bulten over mijn gehele lijf dan wel van zijn....daar is nog enige twijfel over. Bedwantsen? Vlooien? Either way: IEW!!!! Ik sta op met jeuk die erger is dan pijn en met een walging over mijn eigen bed. De echtelijke sponde is zijn charme voorlopig even kwijt. Godzijdank heb ik allergiehoezen over mijn matras en beddengoed: ze (wat "ze" ook mogen zijn) kunnen nergen IN zijn gekropen. Een 90 graden wasje moet afdoende zijn. Dát en insectenspray. Heul veul insectenspray. Ik kan maar gewoon niet geloven dat ik enge dingetjes heb in mijn bed.

Geen goed begin van de week. De Repel schrijft dit logje enigszins high van de dampen van de bus verdelgende spray die ze zojuist heeft leeggespoten over heur bed. Het riekt naar overkill, maar het idee van ongedierte in heur bed is onverteerbaar. Vergeef me de taalfouten, dames en heren. Ik ben stoned van de verdelgingsspray en de jeuk is killing me.

Goed. Ze stond dus verkeerd op. De Brandmeester was al rond 6 uur vertrokken voor een tweedaagse oefening met de USAR ergens in Die Heimat. De Repel heeft geen vrije dagen meer, dus er is uit alle hoeken en gaten opvang geschraapt voor de Daltons op de houtje-touwtje manier. Er lopen deadlines (die noem ik steevast dode lijnen) op werk die letterlijk onhaalbaar zijn (maar niet halen is geloof ik ook geen optie) en De Repel weet eigenlijk letterlijk niet hoe ze het deze week moet bolwerken thuis en op werk. De Brandmeester's lieftallige collega is ook mee op oefening -en kinderloos als ze is vast aangenaam uitgerust- dus De Repel was vanmorgen op alle fronten reuze verguld met dit begin van de week. Niet wetende dat het ergste van die ochtend nog moest komen...

Met een minimum aan humeur had ze 3 Daltons ternauwernood klaar voor school-slash-creche...toen de sleutels pardoes niet lagen op de plek waar ze behoren te liggen. Na 15 minuten paniekzoeken ben ik maar te laat voor alles vertrokken met een reserve voordeursleutel. Maar van de rest van de Bos (met hoofdletter is geen typo) bestaat geen reserve en de sleutelhanger is daarbij onvervangbaar. Joepie. 

De dag op werk verliep vervolgens exact zo gestressed als ik dacht dat hij zou zijn en mijn gerustheid over de vermiste sleutelbos bleef akelig zeuren op de achtergrond.

Maar één ding he, één ding zat ook in mijn achterhoofd: het enorm blije gevoel dat ik overhield aan de bloglunch. Pardon, de #bloglunch. Met #. Maar dat is twitter-jargon. Die # betekent dat...nou ja, is niet belangrijk, laat maar. Ik deel het gevoel van de anderen die bij de #bloglunch waren: wat kan je nu in godsnaam schrijven over de #bloglunch? Niets dekt de lading, lijkt, zo zei iedereen. En weet je: zelfs dat gevoel deelden we. We waren allemaal nerveus, we deelden allemaal de klik die we blogtechnisch  ook allemaal in het echte leven (IRL, voor mensen die alleen maar jargon kennen) hadden en achteraf hebben we allemaal moeite met een lading dekkend logje.

Lieve meiden: jullie hebben geen idee hoezeer ik heb genoten en hoe groot de klik was. Wat hebben wij geluk: wij hebben vrienden IRL en we hebben elkaar in blogland en we vinden elkaar in het echt net zo leuk als op het www. En soms zelfs aangenaam verassend anders en leuker. We deelden in de #bloglunch "alle" achtergronddingen die we in de log niet delen omdat iedereen meeleest en tijdens de #bloglunch las geen enkele vreemde snuiter mee...en omdat we elkaar begrijpen wisten we dat al. Een en een is drie.

En gelukkig hebben we de foto's nog. Na de ontknoping van de sleutelbos (mocht iemand nog het geduld hebben deze ontknoping te lezen).

sms discussie met de Brandmeester om 7:30 uur: sleutels kwijt, in het laadje, nietes, welles, nietes, gisteren nog wel, ja maar nu niet, pak dan de reserve sleutel.
belletje 17:30: he jij, alles goed? kinders, keuvel, keuvel, ja, nee, sleutels niet gevonden, k, k, k, naar!
onverwacht belletje rond 7 uur vanuit Die Heimat: Schat, ik heb jouw sleutels hier in mijn rugzak. Oh lief dat je meteen belt, BBQ ze daar he, en voorzichtig met je rug!

(En die rug is dan weer voor nog een ander logje...de Brandmester is van 2 meter hoogte plat door het oog van de naald gevallen gekropen)

Maar goed...foto's dus...

Is ze nou helemaal getikt!!

Ja, ze is getikt, de Repel. Niet van lotje, maar door haar. En nu moet ik een heleboel keer 4 keer iets over mezelf vertellen. Gelukkig praat ik heul graag over mezelf, anders zou ik een probleem hebben gehad. Maar omdat ik zo graag over mezelf praat en al bijna 5 jaar log, zal het nog bijna lastig zijn iets nieuws over mezelf te vertellen. Bijna dan, he.

Nou, daar gaat 'tie:

4 dingen in mijn handtas 
Mijn ventolin puffer;
Mijn make-up tasje bomvol mascara en 4 kleuren eyeliner;
Reservelenzen;
Mijn agenda.

4 dingen in mijn bureaula
Een reserve panty;
Een bus deodorant...ik kan altijd wel een pufje extra gebruiken;
Reserve ventolin puffer;
Plastic bestek voor als ik op mijn kamer lunch.

4 dingen in mijn slaapkamer
Een muur vol foto's van de meeste van onze familieleden in zoveel mogelijk verschillende lijstjes;
Mijn weegschaal;
Een mand met strijkgoed die altijd bomvol staat;
Een aparte tas met al mijn loopkleding.

4 dingen die ik graag zou doen had gedaan maar nooit gedaan heb
In 1999 naar New York City gaan toen ik toch in upstate New York was. Nu heb ik de Twin Towers nooit gezien;
In 1988 op werkweek naar Berlijn gaan in plaats van London. Nu heb ik checkpoint Charlie nooit in volle glorie gezien;
Ex-vriend V direct de bons geven toen bleek dat hij een beetje vergeten was te vertellen dat hij er nog een ander vriendinnetje op na hield in plaats van maanden lang aan-uit-knipperlicht blijven spelen tegen beter weten in;
Een vierde kan ik echt niet verzinnen!

4 dingen die ik op dit moment erg leuk vind
Hardlopen, hardlopen, hardlopen;
Bloggen, zowel privé als op werk;
De tuin opknappen;
Mijn werk.

4 dingen die je nog niet van mij weet
Ik heb als klein meisje een doosje rouge gestolen zonder te weten wat het was. Mijn moeder kwam erachter en toen moest ik het terugbrengen. Je kan je voorstellen: ik heb NOOIT meer wat gestolen!
Ik ben als kind op de lagere school vreselijk gepest en mijn middelbare schoolkeuze was gebaseerd op het feit dat niemand uit mijn klas naar die school ging: ik moest een nieuwe start maken.
Ik heb gerookt van mijn 12e tot mijn 32e. Tijdens mijn studie rookte ik Javaanse Jongens Driekwart zware shag.
Ik kan absoluut niet tegen kietelen.

En nu mag ik mensen tikken! Ik geef het stokje door aan....nee. Ik draai me om en gooi 4 stokjes achterover zonder te weten naar wie, het equivalent van het bruidsboeket, zeg maar.

Ik zeg: VANG!!!!!