Hectische Routine Mallemolen Sleur

De Repel is weer thuis. Ik geloof dat ik nog net van achteren weet dat ik van voren leef. Het is namelijk hier in Casa Repel druk. Ik bevroedde van te voren al dat die week weg plannings-technisch gezien slecht uit zou komen, maar nu weet ik het zeker. Ik hol op alle fronten achter de feiten aan. Op alle fronten? Nee, op een deel blijft Repek moedig weestand bieden en blijft moedig voor de feiten uit hollen (Vrij naar Asterix). De Repel blijft namelijk hollen, come hell or high water.

De "fabriek", of: "gevangenis" van het hotel waar ik zat (jullie hebben het juist getypeerd!), is sfeer-technisch gezien draconisch. Man-oh-man, jullie zagen de foto's, ik heb niks meer toe te voegen.
Maar dit jaar hadden ze ineens een vitrine met zelfgemaakte, unieke exemplaar-dingetjes uit een lokale shop. De vitrine stond tactisch gezien perfect opgesteld richting damestoilet. Repels instinct schreeuwde al drie dagen "MUST HAVE!",  de vierde dag ging ze overstag. Way beyond my budget, zeg maar. Toch gekocht, so shoot me! Niemand anders heeft deze tas, hij is unieker dan, dan, dan, dan DNA.



Die avond terug thuis... ik kan er niet gevat, niet lollig over schrijven. Ik heb letterlijk uren geknuffeld met Daltons die mij nog meer net zo veel hebben gemist als ik hen. Ik speelde zelfs gezelschapsspelltjes...kan je nagaan! De Repel haat spelletjes, maar de spelletjes die ze speelde die avond waren de leukste spelletjes OOIT!





Als verrassing is er post...

Zij stuurde een plattegrond voor ONS (=5) weekje weg met handgetekende aanwijzingen...de Brandmeester kent de kaart inmiddels al uit zijn hoofd!



Zonder mijn hollen kan ik het niet bolwerken. Ik holde in Duitsland tot twee keer langs de Elbe om klaar te zijn voor mijn loopje hier thuis vandaag.

Ik loop me vandaag tot bevroren snot. Ik loop me kapot, mede omdat ik weet dat mijn Daltons daar staan, daar aan die finish. De Brandmeester zet me zo vaak op de foto dat ik de mooiste voor mijn log kan uitkiezen. Daar ga je dan, 15 kilometer minus 50 meter op de kiek gezet door de Brandmeester. Dankzij de Middenvelder kwam ik over de finish als "de mama van" ....Ik zette mijn iPod zachtjes om de loudspeaker te horen: "Jouw mama En daar is ze dan...mama van Middenvelder en loopnummer XXX"

No more misses nice woman!

Zij vroeg of ik van plan was om hem te gaan lopen, en toen schreef ik me in omdat het me leuk leek om in ZaraTown te lopen. Ik had eerder dit jaar mijn eerste halve marathon gelopen en ik dacht: "deze loop ik 'ook gewoon eventjes'". Famous last words: ik kwam er later achter dat dit geen gewone halve M is. Dit wordt de zwaarste halve M van Nederland genoemd: hij gaat door de duinen en over het strand.

Als ik op De Dag in ZaraTown aankom, ken ik de weersverwachting: bij de kust windkracht 7 uit het noordwesten, 11 graden en korte heftige buien. Dat is niet best. En als ik op het strand aankom is dit wat ik zie:



De vlaggen staan niet eens strak; ze klapperen woest door de wind. En de tent waar ik mijn startnummer kan halen wordt bijna uit de grond gerukt. Het geluid van het klapperende plastic is hard en klinkt onaangenaam. Oh, en die dreigende wolken. Het is guur en mijn handen zijn blauw van de kou. Een kwartier voor de start valt er dan als voorproefje zo'n korte en heftige bui. Alle lopers kruipen bij elkaar in de tent om te schuilen. Er wordt zenuwachtig gegiegeld: "nou mensen, dat wordt leuk vandaag!", en meer van dat soort stoere praat. Ik glimlach mee als een boer die kiespijn heeft.

Ik eet mijn laatste banaantje voor de start, man wat ben ik nerveus. Ik ga nog een keer naar een dixie WC om zeker te weten dat mijn blaas leeg is (neurotische loop-tic van mij) en loop naar de start/finish. Ik zet mijn horloge aan en maak mijn Nike+ gereed en probeer me te concentreren: Kom op Reep, we lopen eerst naar Repelbos, dat wordt mooi! Ik heb niet in de gaten dat ik door Zara al op de gevoelige plaat ben gezet. Zo gaaf: ik had nog geen enkele foto van mezelf voor een start! Dan zie ik haar en ze wenst me succes. We hebben elkaar voor het eerst in het echt gezien bij de #bloglunch en nu komt ze gewoon om me aan te moedigen. Ik vind het enorm speciaal.



En dan kom ik erachter hoe zwaar 15 kilometer door de duinen is. Op en neer en op en neer, continu buiten adem bij het stijgen en vervolgens die klappen op je knieën bij het dalen. De route is schitterend, maar door de wind en de regen is het lastig genieten van het landschap. Zelfs Repelbos gaat een beetje aan me voorbij. Ik registreer alleen het uitkijkpunt, de loopbrug en de hertenweide. Mijn loophorloge zegt achteraf dat ik in totaal 63 meter ben gestegen en 62 meter ben gedaald. (Trouwens leuk dat mijn horloge op een meter nauwkeurig in zijn hoogtemeting is!)

Bij de Wassenaarse slag draaien we uiteindelijk het strand op. Ik ben bijna opgelucht dat ik verlost ben van het dalen en stijgen. Het 15 kilometer punt ligt precies aan de vloedlijn. Ik heb er 1:27:36 opzitten als ik begin aan 5,5 kilometer strand. Het zand is redelijk hard, maar windkracht 7 probeert me tegen te houden en weg te blazen. Wat beukt die wind! Na een kilometer ben ik overtuigd: dit is de zwaarste halve M van Nederland.

En dan volgt er weer een enorme stortbui. Anderhalve kilometer lang beuken wind en regen in mijn gezicht. De regen slaat zo hard in mijn gezicht dat het pijn doet. Door de regen wordt het zand zacht en mijn voeten zakken weg. Het is loodzwaar. Er valt niks meer te genieten en alles doet pijn en ik overweeg te stoppen. Maar er is hier niks, alleen maar regen en wind. Of ik nu loop, wandel, of ga zitten: die regen en wind blijven.

Dus ik loop door en word verbeten: ik ga dit halen verdomme! (Excusez le mot, op het moment zelf gingen er heftiger woorden door mijn hoofd.) Ik moet nog 3 kilometer, maar zover vooruit kijken kan ik niet. Drie kilometer is 18 minuten in mijn huidige strandtempo en dat haal ik niet. Dus ik denk korter...elk couplet is weer 200 meter, elk refrein is weer 100 meter. Tegen de tijd dat we bij 20,5 kilometer van het strand af mogen, is mijn tempo gezakt met ruim een minuut de kilometer. Een meter of 50 door mul zand van het strand af en de boulevard op. De wind in de rug en stenen onder mijn voeten. Maar ik ben zo kapot dat ik mijn tempo niet meer omhoog krijg.

Dan zie ik bij de finish Zara weer, en precies daar tegenover aan de andere kant van het dranghek de Brandmeester. Ze zetten me beide op de foto en ik ben zo blij met deze ontvangst dat ik er nog een glimlach uit weet te persen. Glimlachend ga ik bij 21,1 kilometer de finish over.



Het was loodzwaar. Met mooi weer is het ongetwijfeld nog steeds de zwaarste halve M van Nederland, maar onder deze omstandigheden heb ik geen woorden voor hoe zwaar hij was. En ik heb hem uitgelopen. En dan is 2:07:46 lang geen slechte tijd. Geen valse bescheidenheid meer, no more misses nice woman: De Repel is een beest!

Deze heb ik dubbel en dward verdiend, ik ben nog nooit zo trots geweest op een medaille als op deze.

Een memorabele vooravond

Het is vrijdagavond. Ik heb Popeye naar bed gebracht. He was causing mayhem. En als hij zo is, weet je dat je zijn bedtijd ruimschoots hebt overschreden. Hoe oververmoeider hoe luidruchtiger, is zijn vuistregel. In bed zingen we de vaste liedjes en hij vertelt me dat hij naar dokter 'weest is. En dat hij konnietsien van de druppels. Hij knuffelt me heel erg intensief, aait mijn wang, en spreekt me vervolgens met de ondeugendste blik ooit tegen: hij is van papa, niet van mij, zelfs niet een heel klein beetje.

Het is vrijdagavond. De Brandmeester heeft de Wijze naar bed gebracht. Als ik naar boven loop met de tekening die hij is vergeten, ligt de papa naast de Wijze in bed. De Wijze kijkt sip. De papa zegt: "Oooooh, kijk: mama heeft je tekening al meegenomen!" Even later lig ik naast de Wijze. Hij kijkt volmaakt gelukkig naar zijn tekening die papa en mama samen hebben opgehangen.

Het is vrijdagavond. De Middenvelder speelt "FIFA 08" op de Wii met Vriend (a.k.a. Kind Aan Huis, a.k.a. Voetbalmaatje). De Brandmeester hangt op de bank en kijkt en geniet mee. Hij heeft ze getraind vanavond. De Middenvelder is er maar groots mee: zijn papa doet de extra training op vrijdag en hij kan het beste trainen van alle trainers. Zometeen gaan papa en mama het logeerbed opmaken. De jongens moeten vroeg naar bed, want morgen staat er weer een belangrijke wedstrijd op het programma. En na de wedstrijd blijft Vriend uiteraard nog Kind Aan Huis. Volgende week is de Middenvelder in het andere huis Kind Aan Huis.

Het is vrijdagavond. De Repel heeft een raar soort rust in heur donder. Ze heeft zich de laatste tijd erg druk gemaakt. Over de Middenvelder die allergisch is getest op huisstofmijt, met dank aan de genen van zijn moeder. Over de ogen van Popeye en de ingreep aan de *kuch* anatomische imperfectie van de Wijze. Kinderen komen akelig uit een narcose en hoewel ze niet opziet tegen de aard van de ingreep, ziet ze wel op tegen de pijn die haar kind gaat lijden. Ze heeft zich druk gemaakt over haar werk. Ze moest ijzer met handen breken, en verhip, in tegenstelling tot het gezegde blijkt het toch mogelijk. De tijdsdruk was onmogelijk enorm. Als 1 vrouw 9 maanden zwanger is, wil dat niet zeggen dat 9 vrouwen de klus in 1 maand kunnen klaren. Het voorbeeld is wat overtrokken, maar het kwam er min of meer (iets meer nog dan min) op neer. Ze bedenkt zich dat ze dit soort dingen niet te vaak moet doen, anders gaat men nog denken dat de Repel altijd ijzer met handen kan breken. En ze heeft zich zo druk gemaakt over de allergische reactie. De jeuk was alles overheersend. Was? Nee, is. Het is een slijtageslag aan het worden.

Het is vrijdagavond. De Brandmeester en ik kijken geboeid naar RTL4 (ja heus, het is niet alleen maar Trouw lezen hier wat de klok slaat!) en keuvelen de week door. "Oh ja, was ik je nog vergeten te vertellen...." We keuvelen te weinig zo samen. Er liggen 3 Daltons en één Kind Aan Huis Dalton boven te slapen.

Het is vrijdagavond. De fysio heeft mijn nek en rug weer gekraakt en daarmee de pijn uit mijn arm weer laten verdampen. Hij heeft me los gekraakt voor morgen, daar zal het niet aan ligen.

Mijn tweede halve marathon, maar de eerste die deels over strand gaat. En door Repelbos. (Door Repelbos! Jeej!) Het is vrijdagavond, de vooravond....ik heb de afstand in de benen, echt wel. Maar strand, door het zand, is andere koek. Strand, windkracht 4 tot 6 tegen, de laatste pak 'um beet 6 kilometer van de 21, 1 kilometer.

De Repel is nerveus.

Hardloop praat

Wat definieert wie ik ben? Is dat het feit dat ik echtgenote en moeder ben? Is dat het feit dat ik werk? Of zijn het mijn vrienden? Mijn humor, mijn buien, mijn onhebbelijkheden? Mijn kledingkeuze? Mijn lijf? All of the above?

Ik denk het laatste en in dat geval mag je er wat mij betreft overal het bijvoegelijke naamwoord "hardlopende" voor zetten. Want dat ben ik. Een hardlopende moeder, een hardlopende echtgenote, een hardlopende blogster.

Ik loop al jaren en jaren. Mijn eerste rondje liep ik in 1994. Ik stopte vanwege blessures en ik stopte vanwege het vrijgellenbestaan en ik stopte vanwege zwangerschappen. En elke keer begon ik weer want ik hou van lopen. Het blijft aan me trekken. En sinds augustus 2009 loop ik, niet meer onderbroken door wat dan ook. Sinds augustus 2009 heb ik mijn ziel voorgoed verkocht aan de loopduivel.

En nu, sinds een poosje zien mijn collega's mij niet meer in de kantine. De Repel besteedt haar lunchpauze tegenwoordig in de bedrijfsfitness. Daar hangt ze een beetje in de apparaten. Ik ben eindelijk van de kipfilets af die onder mijn (toen nog) niet bestaande triceps hingen en dat was precies mijn doel. De drie-kinderen-gedragen-buik is een project waarvan het product iets verder aan de horizon ligt, maar goed, dat dacht ik ook van een halve marathon en die heb ik ook al gelopen. Enfin, waarom vertel ik dit, rode draad Repel, rode draad: Toen ik laatst op de crosstrainer stond te cooling downen, sprak mijn buurman op de loopband mij aan. 

Hieronder de essentie van een gesprek dat nogal hijgend en zwetend verliep, gezien de omstandigheden (lees: geen van beiden ging langzamer crosstrainen respectievelijk loopbanden):

Hij: "jij bent bogal sportief he"

Ik: "ja, ik doe ook aan hardlopen."

Hij: "Ik zag als sportverzorger al aan je lijf dat je meer doet dan alleen dit halfuurtje in de sportschool."

Ik zou willen zeggen dat ik heel koelbloedig reageerde, maar ik groeide ter plekke 20 centimeter en ging naast mijn schoenen lopen crosstrainen. Geweldig, om zo'n opmerking te krijgen!

Hardlopen bepaalt mede wie ik ben. Mijn bèta-, techneutenachtergrond zorgt ervoor dat ik van de gadgets ben. En die twee eigenschappen maken dat ik een gadgethebbende hardlopende Repel ben. Een exposé van mijn arsenaal:

Ik kan niet luisteren naar mijn eigen gehijg, daar word ik gek van. Van muziek word ik altijd blij!

Een stappenteller is niet heel nauwkeurig, maar hij houdt alles bij en het werkt volgens het klassieke beloningssysteem waar mensen oh zo gevoelig voor zijn. Na een bepaalde totaal afgelegde afstand krijg je een ander kleurtje....man oh man: ik ben blauw! Joe-hoe!



Je moet er wel een beetje flitsend uitzien....and serve the good cause! Gek genoeg kleedt hij nog af ook...



En als de stappenteller niet meer voldoet (wel voor de muziek, maar niet meer voor de meters en de snelheid), kies je iets wat echt nauwkeurig is. Met GPS en hartmeter. In gebruik genomen vorig jaar op de verjaardag van de Brandmeester. De loopjes worden geplot in een Google maps-achtige omgeving. En alles draadloos...


En ondanks mijn liefde voor Apple, loopt het voor geen meter met de normale, noch met de oor-inwendige-witte-variant (de laatste was helaas te duur voor woorden maar ook die hobbelde uit mijn oor tijdens het lopen) die bij de Apple hoort. Fashion-matig is de ideale loopoplossing dan wel weer matig beter.



En als ik die ene halve marathon (mijn eerste: die vergeet je nooit meer...) volgend jaar weer doe, hoef ik alleen maar een streepjescode te geven: MIJN chip!



Ik kan slecht tegen warmte omdat ik zoveel zweet: ik verlies zoveel vocht dat ik standaard loop met een bidon. Maar met de peesschedeontsteking in mijn arm (oh, ironie: de blessure is niet gerelateerd aan sport!) wordt het vasthouden van een halve kilo steeds lastiger. Vandaar mijn laatste gadget. Anderhalve liter vocht en pakruimte voor meer. Al die loopjes die ik heb lopen hannissen met autosleutels en portomonneetjes als ik alleen erop uit moest: buikbuidels zijn niks voor mij....NO MORE! Het ding heet een Camelbak. De Repel heeft een kamelenrug (thanx Joos!).



Ik geloof dat de boodschap wel duidelijk is. De Repel hartje lopen.

De Repel en heur gebrek aan motivatie

Terwijl de Brandmeester de riolering -die door verzakkend Repeldorp aan de voorkant van ons huis is afgebroken- aan het repareren is, mijmer ik achter mijn Appeltje aan de tuintafel over mijn totale gebrek aan motivatie.

De GPS van mijn loophorloge heeft al meer dan een week geen activiteit meer opgenomen. Ik ben nul keer naar de fitness geweest terwijl ik normaal drie keer per week ga, soms vier. Ik ben met de bus naar werk geweest en ik ben zelfs met de bus naar de bus gegaan. Mijn fiets heeft akelig stilgestaan.
Het enige wat ik doe is piekeren over die 800 euro borg waarvan we te horen hebben gekregen dat we die pas over twee weken mogen verwachten. Het geld zweeft want de bank moet er ook nog wat verdienen. De auto hoeven we voor 2 augustus ook niet te verwchten, want die opleggers die door Europa rijden om auto's te repatriëren rijden niet even speciaal langs Clermond-Ferrant om onze voiture op te halen, dat heeft u dan weer helemaal verkeerd begrepen, mevrouwtje. En toen brak de riolering en de Brandmeester is nu al twee dagen bezig en rijdt op en af naar de bouwmarkt om spullen te halen. Godzijdank heb ik een heule handige echtgenoot die het zelf kan, maar blij ben ik niet. Vakantie verpest, weekend verpest.

Maar goed: en nu kan ik dus niet sporten. Mijn spieren en conditie schreeuwen moord en brand, maar ik krijg de motivatie niet bij elkaar geschraapt. Wat blijkt: ik kan niet sporten als ik pieker en baal en me ongelukkig voel. Ik sport het best als ik gelukkig ben. 
Van de kapper mag ik geen stress hebben vanwege mijn haaruitval en voor de training voor mijn tweede halve marathon binnenkort (die ik in een nog betere tijd wil lopen dan 1 uur 53) mag ik geen pech meer hebben waar ik stress bij heb. Maandag raap ik mezelf op en ga ik trainen en mijn conditie weer op niveau brengen en ik hoop op het vicieuze cirkel effect: ik kan alleen maar sporten als ik gelukkig ben en als ik sport komen er endorfines vrij waar je blij van wordt en dan ga ik sporten en...
Dus heb ik mezelf vrijaf gegeven en ga ik pas maandag weer beginnen. Op deze mooie zaterdag ga ik niet hollen, en ik mag van mezelf zitten balen. Maar die tweede halve marathon gaat in één-tweeënvijftig, ik ben vastberaden.

De 10 kilometer is voor stervelingen!!!

En toen ineens was het 20 juni en stond ik met een snijdende wind aan de start van mijn eerste halve marathon. Nerveus, stond ik daar. En ik kan jullie nu zeggen: 21.1 km is heel erg ver. En lang. En ver. En met name heel erg ver. En met heul veul wind tegen. En ik loop "gewoon" 1:53'57". Dat is niet slecht voor een eerste halve. Menschen, dat is helemaal niet slecht. Sterker nog: dat is eigenlijk gewoon beregoed. Het was precies bij 11 kilometer dat ik me realiseerde dat ik nog een tandje sneller kon. Bij 15 kilometer had ik in de gaten dat ik 1-uur-55 kon halen als ik iets zou versnellen. De laatste kilometers liep ik in 5'15". Ik voel dat er met training nog ruimte is voor verbetering. Ooit 1-uur-50 is een reëel doel.

Ik was de 12e vrouw van de 27 vrouwen die 'm liepen. Ik was overall, alle mannen en vrouwen meegerekend, 87e van de 131. Maar ja: 131 deelnemers waarvan slechts 27 vrouw. Kan je nagaan hoeveel mannen ik achter me heb gelaten. Ha! Mijn doel was ooit de halve te lopen in 5'24" de kilometer en verhip: dat is 1:53'57" nou precies op de kop af! Tot op drie cijfers achter de komma. Alsof windkracht 6 ermee speelde: hoe krijg ik het voor elkaar. En dan heb ik nog 20 meter omgelopen ook, kan je nagaan! (Nam ergens een verkeerde afslag, never mind, heel hard hardlopen en nadenken en geen gevoel voor richting hebben gaan niet helemaal samen als je je tijdens het hollen rot rekent welke tijd je gaat/wil/kan/mogelijk nog kan halen.)

Drie rondjes van 7 kilometer. Het leuke daarvan is dat de wedstrijdlopers je inhalen. Normaal gesproken mogen die vooraan starten en als de loop één groot rondje is, zie je die nooit meer terug. Maar nu word je op een moment door ze ingehaald. Ik liep mijn tweede rondje, ergens tussen 9 en 10 kilometer toen ik werd ingehaald door een politiemotor die de weg baande voor de nummer 1. Een loper die wordt betaald om te starten, zo eentje. Een Keniaan met een lijf dat ontworpen is om te rennen. Man oh man, die gasten rennen 3 minuten de kilometer. Ik vraag me af of ik die snelheid überhaupt kan halen als ik 10 meter voluit zou sprinten. Op de fiets zou ik zelfs al een serieuze uitdaging hebben met die tegenwind. Ik was bijna bij mijn tweede start/finish toen ik werd ingehaald door de winnares bij de vrouwelijke wedstrijdlopers. Ik was bij 14, zij was bij 21.

Ennieweei, mensen, ik ben verhuisd naar weer een nieuw logadres. Mijn vijfde adres in 5 jaar, maar nog steeds dezelfde Repel. Ik liep tegen de beperkingen van Wordpress aan. Vinden jullie het wat? Ik ben blij hier...hoe is het voor jullie, behalve dat er wellicht een bookmark of een ander dingetje her en der moet worden aangepast? Ik weet dat er wordt gelurkt en da's prima, maar ik zou het toch heel erg leuk vinden als the inner circle van ons bloggers zich zou aanmelden in de menubalk rechts, bij volgers. Bij voorbaat dank, dus.

Oh ja, en behalve de eerste-halve-marathon-dag was het ook vaderdag. En ik ben een beetje uit mijn slof geschoten. De Brandmeester is de dagelijkse koker bij ons en hij klaagt al tijden, wat zeg ik: al jaren, steen en been over het ontbreken van ècht goede messen. Dus ik heb een decadent setje van Joseph gekocht. Paps was heel blij met echte Japanse messen! Volgens goed Japans gebruik krijgt elk soort eten vanaf nu zijn eigen snijplank en zijn eigen mes.



En dit gele dingetje op de foto hieronder mensen? Dit is een chip. Als het startschot valt, ben je namelijk nog niet over start/finish en bij drukke loopjes al helemaal niet. Deze chip registreert je netto tijd: hij registreert wanneer je over start/finish komt bij start en ook weer bij finish.

En dit is niet zomaar een chip: dit is mijn chip. Ik heb 'm gekocht. Ik bedoel, iemand die een halve marathon loopt in 1:53'57" is een profi en dan heb je je eigen chip nodig. Bij mijn eerstvolgende loopje hoef ik alleen maar een stickertje met mijn streepjescode te geven: "alstublieft, dit ben ik."