De laatste losse eindjes van Haïti deel I: De Medaille

Subtitel: De Repel genoot van Heul Veul Mannen in Uniform

Het Ministerie van Defensie heeft op een moment het wijze besluit genomen de mariniers die in Haïti zijn geweest te huldigen met een "herinneringsmedaille voor humanitaire hulpverlening bij rampen". De mariniers hebben daar gelegen met een marineschip. USAR.NL heeft op dat schip mogen douchen en dineren na de berging van de Nederlandse slachtoffers van de ramp. (Ik hoorde vandaag pas hoe lekker die maaltijd was, na al die dagen, dat wist ik eerder niet!)

Nog wijzer was het besluit van Defensie om alle partijen die in Haïti zijn geweest te eren met dezelfde medaille, op hetzelfde moment. USAR.NL kreeg een militaire onderscheiding vandaag. En terecht.

De ceremonie was formeel, groots, enorm en met bombarie. En vanavond bladerde ik (ten behoeve van dit logje) terug in de foto's en herleefde ik waarom deze medaille ook terecht beladen is en bijzonder...en terecht groots en met bombarie!

De Brandmeester, precies in het midden:



De Brandmeester, links van "het witte laken",  oranje bril




Het werk werd niet gedaan voor de waardering, maar waardering was er wel vandaag, voor alle hulpverleners...



Trots!



En Repel liep trots rond Dressed To Kill Tenue De Ville met dank aan Door....Repel heeft menig complimentje opgeschept dankzij Door! Mijn tenue de ville dankzij Door....

Een ander geluid: Samen leven, samen redden...

Ik ken de Brandmeester op de dag af na 3902 dagen. Zeg maar bijna 11 jaar. Mo ken ik minus een dag of 60 a 90 na even lang. Mo is een collega van de Brandmeester.

Ik ga geregeld in het weekend even langs de brandweer voor een bakkie, voor een babbeltje. Zo ook deze zondag. Ze hebben geen werkzaamheden op zondag; op zondagse diensten hebben ze "vrij" zolang de pieper niet afgaat. Langsgaan kan dus alleen zomaar op zondag. Ik loop de kantine in van de post en zie twee onbekenden en ik zie Mo. Iedereen zit en ik kijk rond. Mo ziet mij, lacht, staat op, steekt zijn hand uit en schudt mij enthousiast en familiair de hand: "He, hoe is het?" Ik ben blij hem te zien, hij ziet er goed uit. Sowieso beter dan ik eruit zou hebben gezien als ik sinds zonsopgang niet had mogen eten.

De voor mij onbekenden staan op en reiken mij de hand om zich voor te stellen. In tweede instantie, durf ik bijna te zeggen. Mo observeert de Daltons en hun pa en grinnikt: "Je kan zien dat ze hun vader zo vaak zien. Dat heb ik ook met mijn meiden." Hij heeft gelijk. Hij wil gaan slapen om de 5 uur tot zonsondergang te verdrijven....maar hij heeft geen slaap en komt onverrichter zaken na een kwartier weer terug de kantine in. Zijn collega's dollen hem zoals ze elkaar altijd dollen. Daar zijn het spuitgasten voor. Ramadan of geen ramadan.

Mo is brandweerman. Hij redt mens en dier. En hij wist olievlekken van het wegdek en hij peutert mensen onder de trein vandaan. Net als mijn Brandmeester. En Mo doet dat ook tijdens de Ramadan. Ik weet niet hoe lang al, maar minstens zo lang als ik de Brandmeester ken.

Toen vanavond de Daltons op bed lagen, de strijkbout was opgeborgen en ik in pyjama beneden zat, belde ik de Brandmeester.

Ik: "He lief, hoe is het daar?"
Hij, met veel plezier in zijn stem: "Goed, wij hangen hier lekker voor de tv en Mo staat te bakken in de keuken, hij mag weer eten. Het walmt een beetje."
Ik: "Wens hem smakelijk eten."

De brandweer rukt met groot materieel uit!

Nadat Popeye op zaterdag een gat in zijn hoofd valt, komt de zondag. Popeye heeft een zwaluwstaart op het gat bovenop de bult die respect verdient ("De Grote Blauwe Bult") wat overigens eigenlijk een hechting had moeten zijn en de Brandmeester heeft dienst. De auto is nog niet terug en de wc beneden is in grote staat van sloop, maar nog net niet helemaal. De vlotter is bijna compleet lam maar nog net niet helemaal, maar dat maakt niet uit, want de nieuwe pot komt er toch bijna op.

Ik trek door en de vlotter geeft voorgoed de geest. De wc blijft doorspoelen en de kraan blijft lopen, wat ik ook probeer. Ik besluit als noodoplossing de kraan maar dicht te draaien. De kraan...kraan...kraan?...en jij bent, waar? Ik kan de kraan niet vinden. En de hoofdkraan zit in de kruipruimte en daar krijg je me met geen 10 paarden in. Ik besluit dat het waterrekening-technisch geen optie is om te wachten tot de Brandmeester op maandagmorgen thuiskomt en ik bel:

ik (leg het snel uit): "waar zit de kraan?"

hij: "daar waar de leiding de stortbak inkomt, maar dan aan de binnenkant op dezelfde hoogte maar dan aan de andere kant"

ik: "ik kan niks vinden"

hij: "gewoon aan de binnenkant aan de andere kant"

Enfin, enkele verhitte minuten later:

ik (pissig): "er zit echt NIKS!"

hij (pissig): "ik kom er wel aan."

Nu is het zo dat een brandweerman tijdens de dienst niet zomaar weg kan: wat als er net een uitruk komt? Dan moet je niet eerst nog even terug crossen naar de kazerne. Dus als er iemand weg moet, al is het voor een halfje wit voor de ploeg, dan moeten ze met uitrukvoertuig met volledige bemanning en al op pad.

Dus een kwartier na ons telefoontje kwam de autoladder de straat in. De hoge autoladder die 30 meter hoog kan. De Brandmeester was chauffeur autoladder deze dienst: als hij op de autospuit had gezeten waren ze met 6 gekomen, nu kwam hij alleen met zijn bijrijder. Alle huisvrouwen uit de straat rukten ook uit om naar Mannen in Uniform te kijken, alle kinderen uit de straat rukten uit om naar al dat prachtigs te kijken.

De Brandmeester en ik gaan de wc in, allebei gebrand op: "zie je nou wel!" Ik blijk gelijk te hebben, wat me wel verbaasd, want de Brandmeester is de handige van ons twee; ik was er eigenlijk vanuit gegaan dat ik het echt verkeerd had. Maar "de kraan" blijkt een schroefje te zijn op een volslagen onlogische plek die je alleen met een schroevendraaier dicht kan draaien.

Mijn zondag eindigde met een onbruikbaar toilet beneden, maar ik kon wel zeggen dat de brandweer met een hoogwerker was uitgerukt om mijn kraantje dicht te draaien!