Werktitel "Swif"

In tegenstelling tot wat U misschien zou verwachten, ben ik geen kattenmens. Nou ja, ik ben wel een kattenmens, maar niet in de zin dat ik geen hondenmens ben. Ik ben namelijk ook een hondenmens. Ik heb alleen nog nooit een hondje gehad.

Maar al mijn hele leven is geen hondje veilig voor de Repel: elk hondje dat ik tegenkwam moest geaaid worden. Mijn moeder zou zeggen: "Breek me de bek niet open!" Elk katjes moest trouwens ook geaaid worden, want ik ben geen hondenmens. Nou ja, ik ben wel een hondenmens, maar niet in de zin dat ik geen kattenmens ben.

Toen ik uit het ouderlijk huis trok en ging samenwonen met Ex, kwam de eerste kat. En mijn huis zal nooit meer katloos zijn. De aanschaf en het hebben van een hondje heeft echter wat meer voeten in de aarde. Als student was het niet echt een optie. Later toen ik alleen woonde en werkte ook niet. En toen raakte het hebben van een hondje een beetje in de vergetelheid, want het aantal katten en het aantal kinderen bleef toenemen toen ik eenmaal verknocht was aan de Brandmeester.

Toen de Middenvelder leerde praten, zei hij -ongeveer in chronologische volgorde- "papa", "mama" en "draaien". En toen zei hij: "papa, mag ik een hondje?" Maar hij was nog klein en de Wijze was nog kleiner en het was druk. Toen de Wijze leerde praten, leerde ik hem stiekem het zinnetje "papa, mag ik een hondje?" Maar Popeye was nog zo klein en het was druk...

De Middenvelder hield echter vol. Hij is geen hondenmens, nou ja, hij is wel een hondenmens, maar niet in de zin dat hij geen kattenmens is. Maar de Middenvelder wil wel een hondje. Na al die jaren nog steeds. Geen hondje onderweg is veilig voor de Middenvelder: elk hondje dat hij onderweg tegenkomt, moet geaaid worden. Breek me de bek niet open!

Al die tijd hebben wij gezegd: zodra Popeye op school zit, willen we het overwegen. Wij willen namelijk geen hondje bij heel kleine kinderen. En de Middenvelder blijkt standvastig: hij telt al jaren de dagen af tot augustus 2011. Dan gaat Popeye naar school. Hij heeft daarbij aantoonbaar bewezen goed voor dieren te zorgen. De nieuwigheid van de katten is er nooit vanaf gegaan: hij zorgt vreselijk goed voor ze. Zijn liefde is grenzenloos. En hij begint behoorlijk "groot" te worden; een groot kind. Verantwoordelijk en sterk, ook fysiek. Een potentieel baasje met het juiste overwicht.



Dat zaadje begon dus behoorlijk te kiemen. En vorige week, toen de Daltons uit huis waren en de Repel en de Brandmeester op tafel dansten vele uurtjes samen hadden, hebben we de knoop doorgehakt. Volgend jaar december krijgt de Middenvelder voor zijn tiende verjaardag een hondje. Popeye is dan vier en een half.

Toen we de Middenvelder het heuglijke nieuws mede deelden, vergat hij subiet zijn aanstaande negende verjaardag. De Middenvelder krijgt een hondje voor zijn tiende verjaardag. De naam is een hot topic hier in Casa Repel. We doen het voorlopig met werktitels.

De werktitel Swaffel is door de Repel van tafel geveegd. Voorlopig doen we het met de werktitel Swif.

De Repel piekert over rassen. Persoonlijk scoren voorlopig de Drentse Patrijs en de Border Collie hoog...we shall see...

U wilt mijn mening?

U wilt mijn mening?

Dan moet u zeker van uw zaak wezen...dat ben ik namelijk wel.

Een hand en een pootje op één buik

Morse was mijn kat. Mijn beste poezelmaatje. En hoe dol ik ook ben op de poezenbeesten, geen enkele kat kan Morse's plekje innemen. Hij is nu bijna 2 jaar dood en man oh man, ik mis hem nog steeds.

Sherlock is de kat van de Middenvelder. Sherkock laat zich niet zo graag knuffelen, behalve door de Middenvelder. Er is er maar één die hem mag optillen en dat is de Middenvelder. Er is maar één bed waar Sherlock in ligt en dat is het bed van de Middenvelder.

De dames van het stel zijn regelrechte sloeries: die vinden elke aaiende hand best heel fijn. Al komt Miss Marple toch het meest naar mij; ik ben blijkbaar haar mens.

Watson is een tiran: aaien zul je, anders bijt ik in je neus of maak ik halen in je trui! Hij is ook de onhandelbare van het stel: onmogelijk om vast te pakken voor een pil of een klittenkambeurt. Maar als je hem aait is hij dolblij en kronkelt hij zich in de meest wilde bochten zodat je het beste aaiplekje kan bereiken zo net achter zijn oor.

En ineens, zonder dat we er erg in hadden, is Watson van Popeye geworden en Popeye van Watson. 's Ochtends is Popeye de eerste Dalton die bij ons in bed schuifelt, meestal rond een uurtje of 6 a half 7. Niet lang daarna komt Watson en dan gaan ze samen pret maken. Ze geven elkaar kopjes en ze maken gein. En al vrij snel zie je niet meer waar het kind eindigt en de kat begint: het is een eenheid. Een hand en een pootje op één buik.

Televisie kijken doe je alleen maar comfortabel met een Watson vlak bij je, dat moge duidelijk zijn.


Popeye en Watson-Beeldscherm
Geüpload door DeRepelsteel. - Video's over familie en vrienden van uit de hele wereld.

Hij zag mijn verdriet en nam een beslissing

Dinsdagavond, tijd voor bed. Ik huil niet eens gierend en brullend met uithalen, maar ik ga kapot van binnen en ik weet niet waar ik het zoeken moet. De Brandmeester neemt een besluit.

Hij: Sinds we terug zijn van vakantie kakt ze niet meer op die héle rare plaatsen. Dat deed ze eigenlijk alleen toen we 2 weken weg waren.
Ik kijk hem aan.
Hij: Kijk, met de vakantie kan het niet meer, maar dat is pas volgend jaar. Het is nu gewoon weer als altijd. Voor de bak, in de wc en in de badkamer, gelamineerd en tegels, het is best schoon te maken en we kennen de routine en de kinderen kennen die plekken ook. "Lewis poept, stoute Lewis", zegt Popeye altijd, hij stapt er niet in. Sinds we terug zijn kakt ze niet op de trap en niet in de slaapkamers, alleen op de standaard plekjes.

Hij vervolgd: We zingen het nog wel even uit. Met de vakantie zien we wel weer verder.

 Een bizarre opluchting overvalt me, je mag terugkomen op een beslissing als je er beiden achter staat en als de zaken anders blijken dan je dacht: We found a loophole.

Ik heb een druk dagje vandaag: ik moet de hele wereld sms'en dat het niet doorgaat, ik moet logerende oudste bellen ik moet de dierenarts bellen, ik moet de hele wereld bellen:

Lewis blijft.

Dertig Zilverlingen

Toen ik de telefoon neerlegde wist ik even niet wat ik aan moest met bevestigd worden. Ik hoopte op een verbaal pak slaag in plaats van mijn gelijk te krijgen. De dierenarts zei me morgen het asiel te bellen, maar als zij haar niet plaatsbaar achten (wat we allebei naar alle waarschijnlijkheid niet verwachten, of plaats ik nu een dubbele ontkenning), bel ik hem maandag terug en dan hebben we het over...

in laten slapen.

De verergering naar de grens die ik had gesteld ging zo langzaam, zo tergend langzaam dat ik de grensovergang zelf niet heb gezien. Het is net als met de zon aan de hemel: als je naar de zon kijkt, zie je haar niet bewegen, maar als je even niet kijkt, staat ze een even later zomaar ineens aan de andere kant van de hemel.

De grensovergang. Ineens stond ik aan de andere kant van De Grens. "Niet meer te doen", "Onhoudbaar", "Dit kan echt niet meer".

Lewis kakt naast de bak. Al vanaf dat ik haar heb. Maar ze kakt voor de bak, precies op dat ene plekje. Vies, ja. Goor, ja. Maar het is 1 plekje en ze is oud en we zingen het wel uit. Toen kwam er 1 plekje bij. De vloer in de wc. Sois! Ze staat onder controle bij de dierenarts, een goede dierenarts. Er is lichamelijk niks met haar mis. Ze heeft geen pijn, ze heeft geen ziekte. Ze is oud....het is niet fijn, maar we zingen het wel uit. Je hebt je verantwoordelijkheid voor je oude huisgenoot. Maar toen kwam de badkamer erbij als kakplek. En toen het bad. En toen meerdere keren per dag. Sluipend. En toen de slaapkamers van de kinderen. En nu de keuken. En bovenop het speeltafeltje van de Daltons. En toen de trap. De relatie met haar en de nieuwe poezen is inmiddels goed: tot en met neusje-neusje aan toe. Daar ligt het niet (meer) aan. Eigenlijk zeg ik: ik zie geen enkele verklaring voor haar gedrag en dus geen oplossing meer. Voor dit gezin is deze poezel onhoudbaar geworden. Het kan niet meer.

Gezocht: lief baasje voor een Britse Korthaar die overal in huis kakt. Bijna 13 jaar, dus met een levensverwachting van 15 jaar heb je nog ruim 2 jaar kakplezier van haar. Overal in huis. Maar ze is zo extreem lief!

Ik bel het asiel, ja, maar ik wil niet dat ze haar laatste dagen slijt in een kooitje. Een kooitje in het asiel is erger dan dood, want van de dood heeft zij geen benul. Ik ben degene met het benul. Ik ben beladen met schuld. Dus ik zal die dertig zilerlingen aannemen. Oh ik Judas ik. En dit is geen cynisme. Zo voel ik het echt. Het zou zomaar kunnen wezen dat Gruella-de-Repel volgende week een gezonde bejaarde dame gaat laten inslapen.