Hij is de alleenstaande vader op het schoolplein, soms met een rotnumeur omdat hij er alle doordeweekse dagen alleen voor staat en ik ben de alleenstaande moeder die op zondag het vleesch snijdt, soms met een rothumeur omdat de Brandmeester zo vaak in het weekend moet werken en pas maandagochted thuiskomt als ik weer moet werken. We zien elkaar dan zeggen en schrijven 5 minuten waarin we de overdracht van de Daltons doen.
Ik schreef dat mijn hart een beetje brak toen de kinderen zo blij waren dat ik een keer niet hoefde te werken. Luttele dagen later brak mijn hart weer een beetje. Tijdens een lunch barstte er een bommetje en kwamen de Brandmeester en ik erachter dat we, als gezin-met-seriële-alleenstaande-ouder-constructie zijnde, allebei onze eigen manier hebben ontwikkeld met de kinderen, onze eigen koers, en we kwamen erachter dat die twee niet altijd hetzelfde zijn. Erger nog: soms zelfs niet eens op elkaar aansluiten. ("Nee dat mag niet!", "Nou van mij mag dat wel.", "Wat? Meen je dat? Hoe kan je dat nou toestaan!" en ga zo maar door.) Wij bleken ineens een stuk minder harmonieus te zijn dan ik dacht dat we nog immer waren. De Repel viel met een doodssmak van haar sokkel.
Die avond zat ik met mijn ziel onder mijn arm te Twitteren. Ik gooide een slotje op mijn Twitter, haalde de zichtbaarheid van mijn Tweets van mijn log en spuide mijn gal. Ik zag het echt niet meer zitten. De lollige: "De Daltons weten dat ze een vader hebben en dat ze een moeder hebben, maar dat die twee elkaar kennen weten ze niet!", leek waarheid geworden. Sterker nog: die twee waren elkaar ook een beetje uit het oog veroren. De Brandmeester en ik besloten om zo goed en zo kwaad als het houtje-touwtje werk-technisch kan meer tijd samen in te bakken en als onderdeel daarvan besloot ik vele afspraken te schrappen: gezin en Brandmeester eerst, uitjes als allenige Repel pas als alles weer op de rails staat. Met één uitzondering: de afspraak met mijn ernstig zieke allerbeste Dinnetje. De Brandmeester, mijn gezin en mijn zieke Dinnetje hebben prio nummer 1. We zetten onze schouders eronder, maar ja...die werkroosters denderen voort.
En toen ineens kwam een blogdinnetje op de lijn. Een twitterdinnetje is ze ook. Ze woont in Zwitserland en we "kennen" elkaar al een poosje al hebben we elkaar nooit "in het echie" ontmoet. En het gekke mensch biedt ons zomaar ineens haar appartement aan in de kerstvakantie als zij in Nederland is.
In tegenstelling tot my usual self ("Nee hoor, alles gaat goed, wat zeg ik: perfect! Hulp? Niet nodig!"), grijp ik haar aanbod gretig met beide handjes aan. Ik reken uit dat ik hiermee uitkom op het maximale dat ik in de min mag schieten qua verlofuren, maar hé: het ken net! De Brandmeester heeft toevallig één dienst verlof midden in een week zodat we tussen kerst en oud en nieuw naar Zwitserland kunnen. De Repel riep dus enorm dankbaar: "Echt? Ja, graag!" Zij antwoordde tevreden (tevreden is Repel's inschatting) dat ze het echt meende.
De Repel zweeft al dagenlang op een wolkje van geluk: wij gaan naar Zwitserland. Zomaar een kadootje, van 26 tot 30 december. Wij gaan als gezin. Wij vijfjes. We gaan sneeuwballen gooien en lol maken en de Brandmeester en ik gaan romantisch doen en zo.
Praktisch gezien heeft een en ander nog best HEUL VEUL voeten in de aarde, maar dat doen we inmiddels ook met voorpret. Zo is de Brandmeester, ter zake kundig, na lang speuren op het net, op en neer gereden naar Den Bosch (of all places) voor een goede tweedehands set winterbanden en velgen. Die schijnen verplicht te zijn. Gezien de winter van vorig jaar ben ik geloof ik ook heel blij met winterbanden voor de rest van de winter in Nederland: onder het kopje "geen overbodige luxe".
Hij kwam thuis met banden en met (hé: je bent in Den Bosch of niet) Bossche Bollen!
Ik kwam ondertussen ook thuis uit werk en tref post aan. Zij en zij hebben mijn tweets gelezen/mij meegekregen/kennen mij een beetje/zijn bizar lief. En bedankt he: De Repel heeft weer een traan of wat gelaten, daar gingen de restanten van mijn mascara...
De Repel gaat met het vooruitzicht van Zwitserland voor ogen een maskertje opdoen, het bad vol laten lopen en met een heerlijk magazine en een zalige reep chocolade relaxen. En daar komt met een beetje geluk en hulp van de Brandmeester teezeetee een ZEER gekuiste foto van!
