Ik heb mijn happy teruggevonden.

"Ik wil niet naar de crèche! Ik bèn geen baby. Ik ben een grote jongen! Ik wil naar school!"

Nou ja, hij zei eigenlijk "ik wil naar gool", maar de boodschap was luid en duidelijk en met heel veel tranen gebracht. Ik pakte hem op, vertelde hem dat hij bijna naar school mag, maar dat we tot die tijd de crèche leuk gaan maken: met werkjes en spelletjes van de schoolkinderen. Hij mag nog niet naar school, maar hij mag op de crèche schooldingen doen. Hij keek me aan en het leek net alsof hij me probeerde te peilen: "probeert ze me iets op de mouw te spelden?" Maar hij liet zich overtuigen. Okay? Okay.

Ik bracht de boodschap aan de leidster die het een prima idee vond: Draeckensteijn mag spelltjes van de BSO doen. Voor het eerst in tijden bracht ik een jongetje zonder tranen weg en haalde ik hetzelfde jongetje aan het eind van de dag zonder tranen weer op.

Woensdagmiddag heeft de Wijze de hele voetbaltraining lang gehuild: "ik kan het niet, en ik verlies alleen maar". Ik pakte hem op en vertelde hem dat voetbal niet zoals school is. Op school gaat alles vanzelf; met zijn bolletje kan hij alles. Maar met voetbal moet je oefenen en lukt het pas na 200 keer, of zo. Zoals altijd kon ik hem cognitief bereiken over zijn emoties: het is niet de bedoeling dat je gaat huilen van voetbal, ik wil die glimlach weer op je gezicht geplakt zien. Schop 3 keer mis, naast het doel, achter het doel, mis de bal volledig, het maakt niet uit: als je maar plezier hebt en stuitert. En stiekem leer je voetballen. Met je hoofd kan je alles, met je lijf moet je oefenen. Hij keek me aan en hij probeerde me niet te peilen. Hij had het begrepen.

Vanmorgen stond mijn wekker op 06:20 uur. Mijn god: zaterdagochtend om kwart over zeven de deur uit voor de mini F'jes. Wankelend en gapend trok ik mijn Soccermum Uniform aan: spijkerbroek, warme sokken in mijn laarzen, een hele dikke trui tegen de kou, dikke jas, handschoenen en een grote dikke sjaal.

Ik: "Luister Middenvelder: Draeckensteijn slaapt nog, papa is met een kwartiertje thuis. Jij mag achter je hyves op de iMac. Als er iets is: Overbuuv is wakker en weet dat je een kwartiertje alleen bent. Durf je het aan?"
Hij: "Tuurlijk! Dan ga ik in papa's hyvestuintje spulletjes pikken!"
Ik: "Geef me kusknuffel (da's één woord bij ons), dag schat!"
Hij: "Dag mam!"

De Wijze speelde ergens in een nieuwbouwwijk. Het complex lag aan een spoorlijn. Tsja. Dat is dus kansloos: de Wijze laten voetballen naast een spoorlijn. Hij stond op een moment vrij voor het doel, de bal rolde vlak voor zijn voeten langs toen hij zich naar mij omdraaide: "Mama! Kijk! Ik zie weer een trein! De tranen schoten in mijn ogen van ontroering. Hij heeft de bal denk ik twee keer geraakt die eerste helft en hij heeft heel hard gejuigd. Even later stond hij te kletsen met een tegenstandertje als er weer een doelpunt valt. ("Heten jullie DSO of BSO. Van school?") En terwijl hij had moeten verdedigen, draaide hij zich weer naar me om: "Mama: ik wil zometeen thuis weer oefenen met mijn waveboard!" De tegenpartij scoorde zonder dat hij er erg in had. Op andere momenten liep hij wel weer hard achter de bal aan. Er is gewoon geen beter woord: dit was dartelen. Geen traantjes meer over niet kunnen voetballen. Als we even later van het veld aflopen -ik ben verkleumd tot op het bot- vraag ik of hij het leuk heeft gehad. Het antwoord is ja. En dat is aan zijn hoofd te zien.

Als ik thuiskom ben ik net op tijd om de Middenvelder succes te wensen met zijn wedstrijd. Hij vertrekt met de brandmeester richting voetbalveld.

En terwijl de Wijze, Draeckensteijn en ik een boterhammetje hagelslag eten, krijg ik een sms van de Brandmeester dat het 1-1 staat in de rust.

Ik heb mijn happy terug. Er is geen beter woord: dit is kabbelen. Heerlijk kabbelen op rustig vaarwater.

Mag ik uw bestelling?

Maandagochtend, 7:02 uur. De Brintapap voor de Middenvelder is in de maak. Het kind eet sinds hij Brinta mocht hebben na de opvolgmelk al Brintapap voor het ontbijt. De bak die hij dagelijks wegwerkt bevat inmiddels minimaal 400 ml melk, zo schat ik. Voor de andere twee is het menu echter niet zo vanzelfsprekend.
Ik sta in de keuken, de Daltons hangen voor de tv Zack and Cody te kijken.

Ik: Draeckensteijn, wil je brood of pap?
Draeckensteijn: pap!
Gisteren at hij nog een boterham hagelslag.
Ik: Wijze, wat wil je op je brood?
Wijze (denkt even na en zegt dan staccato): Pindakaas zonder stukjes. Open. Ster.

Zo gezegd zo gedaan.

Hoe mijn hart tot twee keer toe een beetje gebroken werd dit weekend

Ik ben de enige in huize Repel die niet in een vakantie jarig is. Drie anderen van Casa Repel zijn per definitie altijd in een vakantie jarig. De Wijze ten slotte, is soms in de vakantie jarig en soms net niet. Maar waar het op neerkomt, is dat vier van de vijf verjaardagen van ons gezin traktatie-, feestje-, noch partijtjetechnisch gezien, sowieso ooit goed uitkomen.

Dit jaar was de Wijze op 4 juli net niet in de zomervakantie jarig, en het kwam planningstechnisch zo belabberd uit dat wij hem beloofden dat hij zijn verjaardag na de zomervakantie mocht vieren. Maar toen ging de auto in de vakantie stuk en kregen we hem pas twee weken later terug en de borg pas nog een maand later en toen brak de riolering af en ging de voortuin op de schop en toen barste de wc-pot en gingen we de wc verbouwen en toen moesten we een schutting bouwen en toen....

...en toen was het oktober en zei de Wijze: "En als ik mijn partijtje mag, dan....."

De Repel bloosde dieprood en ging zich in een hoekje zitten schamen. Ze gaf zichzelf 50 zweepslagen en smeekte de Brandmeester om vergiffenis. Toen vroeg ze de Wijze wat hij wilde. Nou, en toen kwam het. Hij wilde een partijtje met Halloween en dan wilde hij bowlen en dan wilde hij verkleed als Dracula. En hij wist ook al precies wie er mocht komen. De Repel bloosde opnieuw dieprood, ging zich weer in een hoekje zitten schamen, gaf zichzelf 15 stokslagen en ging vervolgens een Halloween partijtje plannen.

Herstellend van de zelfkastijding, kocht ik pompoenen. Hij zou een Halloween partijtje krijgen op zondag met alles d'r-op-en-d'r-an, zo zwoer ik. Ik sneed me een rotje op zaterdagochtend.



De visite van zaterdagavond was net weg, ik had de hele avond nog nauwelijks een seconde aandacht aan hem besteed. Maar hij wilde Wii'en. We konden onze doelen gelukkig heel simpel verenigen: hij Wii'de op mijn schoot. De Brandmeester maakte daarvan een foto waar de Wijze heel blij mee is; door de instellingen en de plotselinge beweging lijkt De Wijze wel doorzichtig: hij is een heus spook! En dat vlak voor Halloween, wat wil je nog meer....



Toen het eerste vriendje met kadootje voor de Wijze kwam op zondag, moest de Middenvelder huilen: hij vond het zo erg dat hij geen kadootje voor zijn broertje had. Mijn hart brak een beetje van geluk. Wat een bijzondere gozer is hij aan het worden! We hebben het op volwassen wijze opgelost. De Wijze poseerde ondertussen heel echt...wat ben ik blij dat ik goeie shminck in huis heb...



Ik zou honderdduizend verhalen kunnen vertellen over het bowlen. Maar ik kies voor de foto zonder woorden.



Mijn jongste, die ik geen Popeye meer ga noemen, want hij blieft ook geen spinazie meer, was overduidelijk ook geshmincked (spelling van dit woord? #beterspellen?) Hij wilde namelijk als "skalet".

Zijn gedrag is de laatste maanden sowieso abominabel. Ik noemde hem altijd al kleine draak en hij riep altijd al als weerwoord dat hij grote draak is. En dit weekend was die transformatie compleet.

Op weg naar huis weigerde Popeye mee te lopen. Ik was het beu en dreigde naar huis te gaan en dan ook echt wel zonder hem ("mama gaat nu weg"). Dat plannetje mislukte omdat de Wijze huilend zei dat dat niet mocht. Hij rende terug naar Popeye-die-zijn-moeder-op-de-korrel-nam en sleurde hem mee. Popeye krijste en deed, maar de Wijze zei: "Nee, je moet mee anders gaat mama alleen naar huis." Mijn hart brak voor de tweede keer. (Echt wel dat ik dat heb uitgepraat met hem, dat moge duidelijk wezen!)

Officiële naamswijziging in Casa Repel: Popeye is vanaf nu Draeckensteijn.



De Repel is een rijk mens. De Wijze en Draeckensteijn...einde van de dag, veel huilbuitjes hebben de shmick weinig goed gedaan...but at the end of the day....



En de Middenvelder? Die vond het aanzien van de Brandmeester en Moeders die zoenen met tong extreem goor...daar heb ik dan weer geen foto van, dat dan weer niet...

Een heel eenzaam antwoord

Een schooldag.

08:00 uur
De Brandmeester is al meer dan een half uur op de kazerne en de Repelsteel stoomt 3 Daltons en zichzelf klaar: er moeten 2 Daltons naar school met trommeltje en al, en er moet 1 Dalton naar de crèche. En dan moet de Repel opgemaakt en wel naar werk.
08:17 uur
Repel wil op weg naar vertrekken, ze roept dat de tv uit moet op en pakt de fietshelm voor Popeye. Vlak voordat de Daltons de tv uitdrukken, zien ze nog net een tranentrekkende commercial van een stichting die katachtigen in kooitjes wil helpen; of je alsjeblieft geld wilt storten. De getoonde beelden zijn inderdaad afschuwelijk.
08:20 uur
We zijn klaar. Er staan 3 Daltons met schoenen en jas aan in de gang en ik graai de sleutels van het aanrecht. De Wijze draait zich naar mij om.

Hij (met een verstikte stem van het ingehouden huilen): Ik moet er bijna van huilen!
Ik (een beetje ontdaan): Oh lieffie, ik ook. Kom hier, dan geef ik je een knuffel.
Hij (doet een stap achteruit): Nee.
Ik (compeet verrast): Waarom niet?
Hij (nog steeds met die trieste stem): Het gaat vanzelf wel over.

Ik vond dat zo'n eenzaam antwoord! Onderweg naar school legde ik hem uit dat als je lol hebt, je je lach graag wilt delen met iemand, daar word je nog blijer van. En op dezelfde wijze is het zo dat als je verdrietig bent, het fijn is als je dat met elkaar kan delen. De beelden die je zag worden er niet minder erg door, maar je kan elkaar een beetje troosten: het hoeft niet vanzelf over te gaan, daar kan je elkaar bij helpen.

Het was zo duidelijk dat het cognitief toen wel bij hem binnenkwam. Cognitief kon ik hem bereiken en troosten in zijn verdriet, terwijl ik hem instinctief had willen knuffelen om het beter te maken: "kusje erop en over". En dat werkt bij hem dus niet. Hoe werkt dat breintje toch? Zijn brein snapt meer dan zijn emoties kunnen voelen. Zijn brein snapt meer dan zijn vingers motorisch kunnen: als ik letters spel, weet hij daar een woord van te maken. In zijn brein kan hij al lezen en schrijven, alleen kunnen zijn vingers het nog niet. En dan denkt hij dat hij faalt.

Ik moet altijd een beetje tobben als het om de Wijze gaat. Het cliché is bij ons geen loze kreet, maar letterlijk zo: ik wil hem zo graag een onbezorgde jeugd geven!

Gelukkig wordt het dan zaterdag en mag hij voetballen. Toch op voetbal mogen zonder eerst diploma A en B op zak te hebben was de beste beslissing die we ooit hebben genomen. Twee maal 15 minuten duurt de wedstrijd en de Wijze dartelt twee maal 15 minuten rond met een dikke vette glimlach op zijn gezicht die er niet af te poetsen is. Hij raakt geen bal en lijkt dat ook helemaal niet van plan te zijn. Hij rent rond, ongeacht waar de bal is en hij lacht. Hij draait rondjes, laat zich vallen met Voetbalvriendje, en rent een beetje om de andere kinderen heen. Hij lacht een onbezorgde lach, twee maal 15 minuten lang. En als er wordt gescoord, juigt hij als Ronaldino en Huntelaar en Beckham bij elkaar opgeteld. Hij is een volmaakt onbezorgde gelukkige kleuter als hij op voetbal is.

En dan is de Repel ook even volmaakt onbezorgd gelukkig.

Cars kijken, Repel style

Cars is een film van Disney Pixar uit 2006. En ik moet zeggen: als ik het afzet tegen alle crap die onze huiskamer de afgelopen jaren is ingeslingerd en die blijkbaar door mijn Daltons wordt gewaardeerd, is Cars een groeibriljantje.

Wij beschikten al heel vroeg over een volslagen illegale versie op DVD. En de Middenvelder was er vanaf moment nul aan verslingerd. Pas toen we een officiele DVD kochten met normaal beeld en geluid en niet opgenomen in een bioscoopzaal snapten wij waarom hij de film zo leuk vond. We liepen Cars-technisch gezien een beetje op de rage vooruit, mag ik wel zeggen. De Middenvelder kon zijn verhalen over Bliksem maar met weinig vriendjes delen. Maar toen kwam die Cars rage. Hij veroverde de wereld, en ging weer. Behalve bij ons, want de rage is bij ons nooit weggegaan. Wij zijn inmiddels toe aan back-up kopie nummer zoveel van de Cars DVD (de tweede officiële inmiddels, geloof ik) en we zijn ook twee kinderen verder.

De magie van Cars wil maar niet uit dit huis verdwijnen. De Wijze heeft mij een adempauze gegeven omdat zijn hart uiteindelijk toch bij Thomas de Trein bleek te liggen, maar voor Popeye is er wederom maar één liefde: Cars. (De Wijze met zijn Trein en Popeye met zijn Cars, we hadden hun namen niet beter kunnen kiezen, hoe bizar!!)

Enfin. Ik heb de film dus al een keertje of driehonderduizend gezien. Pardon, als ik het goed wil zeggen moet ik niet zeggen gezien, maar gehoord. Ik ben namelijk niet al die driehonderdduizend keren blijven meekijken (heb ik 'm überhaupt wel eens integraal uitgekeken, vraag ik me nu af) maar ik heb alle keren wel het geluid gehoord. Ik durf er bijna een weddenschap op in te zetten dat ik de tekst van voor tot achter letterlijk uit mijn hoofd ken. God, wat dwaal ik weer af.

Dit weekend heeft de film alweer een paar keer aangestaan. En voor mij is de lol gericht op Popeye die de film beleeft. Als Popeye Cars kijkt, kijk ik Popeye. Het is een genot. Ook hij kent de film uit zijn hoofd.

Het filmpje is wat lang (ruim 4 minuten) en vast en zeker alleen maar leuk voor diegenen die de film ook uit hun hoofd kennen. Heb geduld: Popeye geniet en souffleert vanaf het moment Dinoco is van mij (0:07 min), tot vliegen door de lucht (0:43), tot geen banden nodig (2:17), tot McQueen heeft een klapband: Go Go Go Go!!!! (3:05), tot dit is een fotofinish (3:48). En de momenten waar hij stil is, zijn bijna nog indrukwekkender: hij is voor de dertigduizendste keer onder de indruk.

NB: let even op rond 1:10, waar Popeye een kat even 'subtiel' uit het gezichtsveld verwijdert....

Ze haalde de angel eruit

Gisteravond was ik ziedend, vanmorgen was ik nog steeds woest en het ergste was dat ik nog steeds niet goed wist wat precies te doen. In deze toestand van heftige emotie moest ik echter sowieso niets doen, zoveel was me wel duidelijk. De laatste keer dat ik mijn mond had opengetrokken over iets waar ik een mening over had, was ik volgens de Brandmeester "wat fel geweest", maar de laatste keer dat ik in plaats van tot tien te tellen in volle emotie reageerde, heeft het me bijna een belangrijke vriendschap gekost. En in deze situatie zou ik waarschijnlijk zijn opgepakt voor wat mijn emotie me dicteerde te doen.

Na wikken en wegen en overleg met de Brandmeester besloot ik "live" op de directrice af te stappen. Op haar persoonlijk was ik niet boos, hooguit op het schoolbeleid. Al wist ik dat niet eens zeker.

Ik bracht de Daltons naar de plusgroep en stapte op haar af. "Heb je zometeen een momentje?" "Tuurlijk", zei ze, "ik wacht even de eerste bel af om de laatste kinderen naar binnen te manen en dan lopen we naar mijn kantoor." Ze stond als gebruikelijk op het schoolplein. Ze zei tegen iedereen goedemorgen, bleek heel veel kinderen bij naam te kennen en informeerde ook naar persoonlijke zaken. "Hoe je was je feestje, Inge?" Ik keek ineens met andere ogen naar haar . "Hoeveel kinderen heeft deze school eigenlijk?", vroeg ik. "280", zei ze, duidelijk met trots. "Wat leuk is dit", zei ik, "ik maak dit nooit mee want ik ben natuurlijk altijd direct weg als ik de jongens naar hun klas heb gebracht." Ze draaide zich naar me toe en keek me aan: "wat leuk dat je dat zegt!"

Na de bel gingen we gewapend met een kop thee naar haar kantoor. ik vertelde haar over het gym-incident, ons standpunt in deze en mijn woede. Ze zal vast vele cursussen gesprekstechnieken hebben gehad, maar feit was dat ze in het gesprek dat volgde de angel er volledig uit haalde.

Het is geen schoolbeleid. Ze pakte de gids erbij: daar staat dat, indien een kind (of de ouders) de gymspullen vergeet, het naar een ander lokaal gaat bij een andere leerkracht. Toen zij nog lesgaf, zei ze dat ze vanaf groep 3 het in een dergelijke situatie zo open mogelijk aan de leerling vroeg: "wil je meegymmen of wil je dat niet?" Voor sommige kinderen is namelijk niet gymmen een nog grotere straf. Maar, zo legde ze mij uit, nog voordat ik het haar wilde uitleggen: in groep 5 ben je al aan de andere kant van het kantelpunt van de gêne. In onderbroek gymmen is geen optie.

Iets wat me enorm is bijgebleven, vond plaats in de eerste fase van het gesprek. Ik vertelde haar dat ik de Middenvelder had gezegd dat hij in deze mijn zegen heeft en als de juf hem dwingt, hij niet hoeft. 'Zeg maar dat ze mij dan moet bellen: jouw mama heeft het verboden.' De directrice vond dat een goede actie van me, ze zei dat ik daarmee de Middenvelder het gevoel heb gegeven dat zijn gevoel van schaamte niet gek en niet verkeerd was.

Waarom de juf het had gedaan wist ze niet en ze zou met haar gaan praten. Maar ze wilde met nadruk dat wij haar ook zouden benaderen. Ze wil dat wij met haar gaan praten over wat dit met de Middenvelder heeft gedaan, zodat zijn juf de kans krijgt daarop terug te komen met de Middenvelder.

"Hoe gaat het verder met de Middenvelder?", vroeg ze toen we uiteindelijk eigenlijk wel klaar waren met het gymincident. Pas ruim een kwartier later liep ik de school uit met een heel tevreden gevoel. Morgen moet ik vroeg naar werk, dus de Brandmeester zal het babbeltje doen met de juf. En ik mag de week daarop naar de ouderavond en dan doe ik het dunnetjes over.

En ik ga heerlijk slapen vannacht. Wetende dat het gesprek dat de directrice met de juf heeft gehad/gaat hebben een stuk minder aangenaam was/gaat zijn dan het gesprekje dat ik vanmorgen had met haar. Ik kan me namelijk zomaar voorstellen dat iemand die directrice is van een basisschool over meer capaciteiten beschikt dan alleen maar lief en sympathiek en empathisch zijn....

"Ik dacht al dat je er een mening over zou hebben"

De Middenvelder heeft mijn jargon, mijn way of speaking overgenomen. Toen ik tijdens het avondeten na zijn relaas eindelijk was uitgetierd over Het Grote Onrecht Dat Hem Is Aangedaan, zei hij doodleuk en gortdroog: "Ik dacht al dat je er een mening over zou hebben." En hij nam vervolgens een grote hap lasagne.

Ik stond al niet helemaal meer in standje neutraal als het gaat om de Middenvelder en school; ik vind dat de school hem nooit goed in het snotje heeft gehad. En vorige week was er een incident dat me kwaad maakte, maar het had geen haast, het kon wachten tot een reguliere ouderavond of iets dergelijks. Maar ik had er wel een mening over, dus het incident van vandaag kwam lekker cumulatief bij me binnen.

Het incident van vorige week: (Repel op weg naar ontploffen)...
De school heeft toegegeven dat ze hem niet goed in de gaten hebben gehad en nu zit hij dan na een wachttijd van een jaar (!) in de plusgroep. Hij is er ongelofelijk, onnoemelijk blij mee: hij leeft voor de plusgroep. Lees: hij verveelt zich te pletter bij de materie van zijn eigen groep. (Dit gegeven is al een jeukend litteken bij mij) Op een goede dag (vorige week) is de plusgroep incidenteel verzet en wij en de Middenvelder zijn dat vergeten: na de lunch op die dag loopt hij naar zijn eigen lokaal in plaats van naar de plusgroep in het andere gebouw. De reguliere inval-juf realiseert het zich te laat en de Middenvelder mag er niet meer naartoe: hij mag van haar niet alleen naar het andere gebouw lopen en het was toch al te laat, het had al geen zin meer. Van ons mag hij dat sowieso wel, maar ok, schoolregels. Het kind van de reguliere inval juf zit in dezelfde klas als de Middenvelder en OOK notabene in diezelfde exacte plusgroep, dus zij had eerder moeten doorhebben dat Middenvelder iets was vergeten, maar okay, erg, maar het ergste komt nog:

De Middenvelder, eindelijk in de plusgroep, is doodongelukkig: hij mist deze week de plusgroep. Hij mag niet meer weg En wat doet de juf die muts? Die laat de kinderen uit groep 5 die middag de kinderen uit groep 4 helpen met leren hoofdletters schrijven want ze schrijven zo slordig: je kan de A niet van de O onderscheiden. In plaats van de plusgroep mag mijn kind dat extra werk had willen doen (en voor het schoolplezier had moeten doen!), kleinere kinderen helpen met het schrijven van een nette hoofdletter A. Dubbel straf noem ik dat voor iets dat geen straf verdient. Haar eigen kind is net als Middenvelder! Zij, of all people, had beter moeten weten: extra werkjes zijn zo voorhanden....hoofdletter A en O...WTF?????

Het incident van vandaag: (Repel ontploft!)
Groep 5 heeft gym en Middenvelder vergeet zijn gymtas. Hij komt er te laat achter. Middenvelder vraagt aan de juf of hij zijn tas mag halen (nee), mag hij in kleding op de bank kijken (nee). Hij MOET meedoen met de gym IN ZIJN ONDERBROEK. Klein saillant detail: Groep 4 is net klaar met gym en kijkt vanuit de kleedkamer toe: ze lachen hem uit en als de Middenvelder daarover klaagt, is haar opmerking dat hij de deur van de kleedkamer maar moet dichtdoen.

Moet ik nog even puntgewijs opsommen waar ik een probleem mee heb? Nee toch? Prijsvraag: degene die binnen 3 seconden zag dat de juf de Middenvelder wel straft (voor het vergeten van zijn tas) maar niet de pesters uit groep 4 straft (voor het pesten), sterker nog: ze laat de gepeste haar probleem oplossen (doe jij maar de deur dicht), in zijn onderbroek, heeft gewonnen. De zin loopt voor geen meter geloof ik, maar probeer te begrijpen wat ik zeg.

Die juffrouw is "mijn",  ik eet haar rauw. Mensen, jullie moeten weten: in het echt zeg ik bijna nooit wat me op het hart ligt. Ik durf niet, ik doe het niet, ik ben van de goede lieve vrede. De laatste keer dat ik iemand de waaheid zei, was een moeilijk moment met mensen van dichtbij. De Brandmeester vond me wel wat fel, zei hij achteraf. Want hij kent me zo niet. En ik mezelf eigenlijk ook niet. Maar nu gaat het om mijn kind. De Brandmeester kan er maar beter niet bij zijn. Ik ga meer dan wel wat fel zijn.

Weet je, als je de halve van Katwijk hebt gelopen met wind 7 tegen en slagregens, kan je alles. No more misses nice women....ik ga morgen de directie bellen.

Woordeloze W.....Vrijdag

Kom op mensen, ik was ziek, gimme a break; woordenloze w vrijdag maar dan ook nog met woorden. Moet kunnen, toch?

Woensdagmiddag heeft gansch de basisschoolgoegemeente vrij, De Repel heeft toevallig ook vrij, de Brandmeester werkt, weet je wat, denkt de Repel: wij gaan met z'n viertjes naar Schiphol. Met de bus naar de trein en dan naar het Panoramadek!

Zo gezegd zo gedaan. Per ongeluk gingen we in de stilte coupe zitten om daar pas na 10 minuten achter te komen... het werd ons vergeven (ik wou dat ik een filmpje had van het moment van ontdekking!!!))

Bus, trein, druk Schiphol ging prima met de Daltons....maar....na 2 minuten Panoramadek hadden ze het wel gezien. Ze wilden liever naar dat klimtoestel dat ze hadden gezien in het restaurant op weg naar het Panoramadek. Dat inimini-kleine-rot-dingetje.

Ik sputterde even tegen (heb ik hiervoor die complete onderneming gedaan?) maar ze hebben ruim drie uur gespeeld in dat ding en het kostte mij slechts 2 espresso's en 2 uur lang twitteren en niet te vergeten: rust aan mijn kop! Daar kan geen ballenbad (voor een eurootje of 7, 8 per kind en nog een euro of 2 per volwassene) tegenop!

Bonus voor mama: 2 minuten Panoranadek is net genoeg voor een mooie foto...

Problem Solved

Test van De Wijze juni 2010: Qua hoogbegaafdheid valt hij van de schaal, maar er waren enkele kanttekeningetjes. Zo liep hij gezien zijn leeftijd wat achter in het concept false belief. (Je verstopt iets op een andere plek als de Pietje de kamer uit is: waar gaat Pietje zoeken als hij terugkomt? Kortom: wat kan hij weten?) False belief heb je nodig om te kunnen liegen. (Als je snapt dat de ander iets niet kan weten...) Grappig om te weten: voordat het kind false belief doorheeft kan het niet liegen! Maar belangrijker: false belief heb je ook nodig voor empathisch vermogen, en voor wederkerigheid. (De neiging om iemand leuker te vinden als ze jou leuk vinden...)

Hij was wat laat, maar ook niet elke dreumes loopt met 12 maanden: het was geen alarmerend signaal, maar we moesten er wel mee oefenen. Het is enorm belangrijk!

September 2010: we bekijken vlak voor het naar bed gaan een poster van Lanzarotte, we praten over vulkanen en kraters. De Wijze wil van alles weten over de krater op de poster. Ik leg uit dat de vulkaan niet meer kan uitbarsten. En ik zeg dat de vulkaan dood is.
De Wijze: Wat zielig voor hem.

No worries op het front van empathisch vermogen en reciprociteit...

Een hand en een pootje op één buik

Morse was mijn kat. Mijn beste poezelmaatje. En hoe dol ik ook ben op de poezenbeesten, geen enkele kat kan Morse's plekje innemen. Hij is nu bijna 2 jaar dood en man oh man, ik mis hem nog steeds.

Sherlock is de kat van de Middenvelder. Sherkock laat zich niet zo graag knuffelen, behalve door de Middenvelder. Er is er maar één die hem mag optillen en dat is de Middenvelder. Er is maar één bed waar Sherlock in ligt en dat is het bed van de Middenvelder.

De dames van het stel zijn regelrechte sloeries: die vinden elke aaiende hand best heel fijn. Al komt Miss Marple toch het meest naar mij; ik ben blijkbaar haar mens.

Watson is een tiran: aaien zul je, anders bijt ik in je neus of maak ik halen in je trui! Hij is ook de onhandelbare van het stel: onmogelijk om vast te pakken voor een pil of een klittenkambeurt. Maar als je hem aait is hij dolblij en kronkelt hij zich in de meest wilde bochten zodat je het beste aaiplekje kan bereiken zo net achter zijn oor.

En ineens, zonder dat we er erg in hadden, is Watson van Popeye geworden en Popeye van Watson. 's Ochtends is Popeye de eerste Dalton die bij ons in bed schuifelt, meestal rond een uurtje of 6 a half 7. Niet lang daarna komt Watson en dan gaan ze samen pret maken. Ze geven elkaar kopjes en ze maken gein. En al vrij snel zie je niet meer waar het kind eindigt en de kat begint: het is een eenheid. Een hand en een pootje op één buik.

Televisie kijken doe je alleen maar comfortabel met een Watson vlak bij je, dat moge duidelijk zijn.


Popeye en Watson-Beeldscherm
Geüpload door DeRepelsteel. - Video's over familie en vrienden van uit de hele wereld.

Dit is geen spelletje Twister

Dit is geen spelletje twister. Dit is een les in falen en leren dat de wereld dan niet vergaat voor een prestatiegerichte hoogbegaafde kleuter die geen faalangst mag krijgen. Maar dat heeft niemand in de gaten! De les is vermomd.



Iedereen dacht dat het gewoon een spelletje Twister was en iedereen had lol. En iedereen gaf er zijn eigen draai aan. De Repel draaide het rad, De Middenvelder hing de verantwoordelijke oudste uit die expres ging vallen zodra de waterlanders bij de Wijze te hoog stonden, Popeye liet zich bij voorbaat al vallen met het grootste plezier (het liefst bovenop een van de andere twee) en de Wijze kon uiteindelijk zelf ook smakelijk lachen bij verlies. Dat hij de regels niet direct van voor tot achter en andersom in de smiezen had, zat hem nog wel dwars. Hij legt zijn eigen lat nog hoger dan zijn hoogbegaafdheid.

Vandaag had ik gesprek op school met de plusgroep-juf en zijn eigen juf om de uitslag van de test te bespreken. Dit jaar komt het goed, we hebben een programmaatje uitgestippeld en volgend jaar zien we wel weer verder. Ik heb weer wat vertrouwen in deze juf. Ze snapt de Wijze beter dan de Middenvelder vorig jaar. Die andere juf voedt ik nog wel op. Corine had gelijk: utkomtgoed.

Met de bakfiets zou het halfje spelt geen 500 euro hebben gekost....

Waarom ik speltbrood wilde kopen is een verhaal op zich, maar feit is dat ik het ging doen.

De Middenvelder en de Brandmeester waren uit voetballen respectievelijk supporteren en ik pakte de bakfiets om met de jongste twee Daltons naar de enige winkel in de regio te gaan waarvan ik zeker wist dat ze speltbrood zouden verkopen.

Na 500 meter maakte ik rechtsomkeert omdat we een indrukwekkende regenbui op onze sodemieter kregen. We gingen aldus toch nog met de auto. Helaas....want de auto moest ergens op een duurbetaalde plek. En op zaterdag is de eerste de beste vrije plek ook nog eens errug ver weg en dan nog steeds duurbetaald. Ik parkeerde de auto dus ergens ver weg en liep met de koters met kleine kinderbeentjes en onderzoekende geestjes naar de (oh gruwel dat ik het moet zeggen) reformwinkel.

Als ik met de bakfiets was geweest, zou ik voor de deur hebben kunnen stoppen. Nu moest ik wandelen langs de winkel die scooters verkocht. Er was, sinds ik de auto had gepakt, geen druppel regen meer gevallen. En toen kwam er nét daar, nét op dat moment een man langs met een hondje. "Maggik aaien?", vroeg Popeye. De Repel vond de man een beetje eng en het hondje een beetje vies, dus ze lette HEUL goed op.

Zo goed lette ze op, dat ze niet zag dat de Wijze op die überstoere scooter was geklommen die buiten ten toon was gesteld. De Repel zag het pas toen hij met scooter en al omviel net toen hij er af wilde klimmen omdat hij had bedacht dat het vast niet mocht. Kind gewond, scooter onverkoopbaar beschadigd. Het ding leek wel gemaakt van porselein, zoveel schade!

Ik liep de winkel in. Er stroomde een straaltje bloed uit de wond van de Wijze. "Ik wil graag een pleister voor mijn zoon en mijn gegevens achterlaten voor de schade", zei ik letterlijk. Ze hadden niks gezien en begrepen het pas na 15 regels uitleg. De term "sukkels" bleef maar door mijn hoofd zingen.

Onze verzekering reageerde adequaat: zij sturen een expert, ze gaan ervan uit dat de verzekering van de winkel betaalt en dat die verzekeraar dat verhaalt op mijn verzekeraar. Deal, klaar, geregeld.  Maar ik had ondertussen al een mail van de winkel, met hun eigen inschatting van de schade, een telefoontje erachteraan, en nog een telefoontje...

Ik vind het vervelend en van bizar weinig vertrouwen getuigen als je de veroorzaker van de schade (die op volkomen eigen initiatief de verantwoordelijkheid nam om het te komen melden!) op deze wijze blijft benaderen en bejegenen. En ik vind het ronduit stuitend dat je dan niet vraagt hoe het gaat met dat bloedende jongetje van 5 dat zo aan het huilen was. Dat huilende bloedende jongetje dat op aandringen van zijn moeder echt wel "sorry" heeft gezegd. Ik ging bijna denken dat stiekem weglopen wellicht toch de betere optie was geweest.

Maar goed. De Repel heeft speltbrood in huis en de Wijze is na een paar stoere pleisters weer genezen verklaard.

Leven met hoogbegaafd

De Middenvelder (nog geen 9): Is Marokko een arm land?
Ik (met stellige overtuiging): Ja, Marokko is een heel arm land.

De Wijze (out of the blue)(net 5): En is dat een beetje onze schuld?

Ik (liegend, hij is pas 5, dat het de schuld is van de Fransen leg ik hem later wel uit al is dat ook te kort door de bocht en dat kan ik pas nog nog nog nog nog later uitleggen): nee

Schwalbe: gele kaart!

Eigendomsregels onder broertjes

Subtitel: een kijkje in Popeye's brein

1. Als ik het leuk vind, is het van mij
2. Als ik het vast heb, is het van mij
3. Als ik het van je af kan pakken, is het van mij
4. Als ik het kort geleden had, is het van mij
5. Als ik op iets heb gekauwd, zijn alle stukjes van mij
6. Als het van mij is, mag het sowieso nooit lijken alsof het van jou is
7. Als het er uit ziet alsof het van mij is, is het van mij
8. Als ik het als eerste heb gezien, is het van mij
9. Als jij met iets speelt en je legt het neer, wordt het automatisch van mij
10. Als het kapot is, is het van jou

Voetbal: De rode draad

Toen de Brandmeester en ik elkaar in onze begindagen serieus leerden kennen, zei hij mij, voetbal-analfabeet als ik was, dat hij ervan droomde om ooit met zijn zoon (mocht er ooit een zoon komen) naar de Kuip te gaan, en op zaterdag langs de lijn naar zijn zoon (mocht er ooit een zoon komen) te gaan kijken.

Er lag een toekomstige Middenvelder van 5 maanden oud in een Feyenoord-pyjama slapend op zijn borst toen Feyenoord in mei 2002 de UEFA-cup won.

Ik heb ooit gelogd over een moment dat de Middenvelder in groep 1 zat en proclameerde voor Ajax te zijn. Ik hoorde het hart van de Brandmeester op dat moment in duizend stukjes barsten. "Geeft niks", snike hij verstild, "ik neem hem wel een keer mee naar de Kuip, komt goed." En hij had gelijk; die aanpak werkte later precies zoals hij voorspelde.

Ik vertel iedereen tegenwoordig anekdotes over de blinde liefde van de Middenvelder voor alles wat met voetbal te maken heeft. Dat hij wil weten hoe Freddy Mercury is overleden, alleen maar omdat We Are The Champions wordt gespeeld bij voetbalclips op YouTube. Hij vraagt door omdat hij pienter is, maar wat c.ondo.oms zijn en waar je ze voor moet gebruiken heeft hij als nice to know achteloos opgeslagen, het uit zijn hoofd leren van de seizoengids 2010-2011 van Voetbal International heeft een hogere prioriteit.

Over dat ik in een weddenschap een euro aan hem verloor omdat hij er heilig, en ik herhaal HEILIG, van overtuigd was dat Nederland in de finale van het WK zou komen. Tut-tut, had ik gezegd, ze moeten nog tegen Brazilië hè! Famous last words....

Afgelopen seizoen moest ik af en toe bedelen om, als niet meer zo'n enorme voetbal-analfabeet zijnde, ook een keertje langs de lijn te mogen staan als soccer mom.

En nu, na een lange zomervakantie worden de dingen wat hem betreft weer normaal. Zondagmiddag Feyenoord op tv, zondgavond 7 uur studio sport, en zaterdag weer zelf wedstrijden spelen. Op een aantal onafhankelijke verzoeken van ouders, trainer, coach en begeleider komen de Middenvelder en Voetbalbuddy weer samen in een team. Man, wat hebben ze elkaar gemist. Ze hebben elkaar weer helemaal gevonden tijdens de driedaagse voetbalstart. En vanavond aten ze hier en vannacht logeren ze bij hem. Het perfecte eten van twee walletjes.

Alles wat met Ajax te maken heeft is wat de Middenvelder betreft vies en slecht en niet goed. De Brandmeester had al beloofd dat alles goed zou komen. Maar elke regel heeft een uitzondering nodig:

Middenvelder en Voetbalbuddy...ras-Feyenoorder en ras-Ajacied. En man-oh-man, wat zijn ze close!

Een bekentenis

De Middenvelder maakte mij moeder. Hij lijkt innerlijk op mij, ik herken zoveel van hem. We hebben heerlijke gesprekken samen, mijn grootste mooie jongen. Hij is heel verantwoordelijk en vreselijk lief voor mens en dier. En hij is bloedmooi, vind ik. Onder andere dat maakt hem bijzonder.

De Wijze en ik lijken vreselijk op elkaar. Ik zeg altijd dat ik mezelf als man ga zien opgroeien. Hij is ontzettend hoogbegaafd. Hij heeft een giecheltje om van te houden en de lekkerste witte kadetjes onder zijn onderbroek onder zijn bruine rug. Hij heeft honderduizend verschillende gezichtsuitdrukkingen. Onder andere dat maakt hem bijzonder.

Popeye is de laatste. Hij is dol op knuffelen en wil alles selluf doen. Dat maakt hem bijzonder. Maar feit is dat ik een zwak voor hem heb. He gets away with murder. Hij heeft mij compleet om zijn vingertje gewonden. Als ik naar beneden kom in mijn nieuwe jurk roept hij: "Mama mooie prinses!". Als ik blauwe eyeliner opdoe kijkt hij en wijst: "Mama mooie ogen!". En hij kan naar me kijken, armpjes uitsteken en roepen "kusknuffel!" op een manier dat ik smelt.

Ik heb drie compleet verschillende Daltons. Ik heb geen voorkeur en het is niet zo dat ik prettiger omga met de een dan met de ander. Maar het is andersom wel zo: van de drie kan Popeye mij het beste bespelen en ik heb daar geen weerstand tegen. Ik heb een zwak voor de laatste.

Woolly Bully-y-y-y-y-y, woolly bully, woolly bully, woolly bully, woolly bully

Kennen jullie dat liedje uit de jaren '60? (Als jullie braaf het logje hebben uitgelezen staat het origineel heeeeeelemaal onderaan als beloning ;-)) Mijn kinderen kennen het wel. Nou ja, ze kennen het origineel niet, maar wij zingen het vaak bij het tanden poetsen als ze moeten spoelen:

"Lekker spoele-e-e-e-e-en! Lekker spoelen, lekker spoelen, lekker spoelen, lekker spoelen..." 

Vaak begin ik met het intro van het liedje. Dan brul ik hard ritmisch: "Toe-oe-oem - Toe-oe-oem -TOEM-TOEM-TOEM-TOEM, duh-duh-duh-tum-dum-doem-doem-doem-duh-duh-duh-tum-dum-doem-doem-doem..."...en zo verder en ik maak met mijn armen van die jaren '60 gebaartjes: ik steek mijn bovenarmen gebogen voor me uit en laat mijn onderarmen rondjes om elkaar achteruit draaien.

De Daltons weten dan al hoe laat het is....

Het liedje deed het ook altijd goed bij het luiers verschonen! "Lekker bille-e-e-e-en, lekker billen, lekker ....." Nou ja, de rest moge duidelijk zijn. Ik weet niet of het normaal pedagogisch gedrag is, but it works for us!

Nadat Popeye me vorige week had versierd toen ik een nieuw jurkje aan had ("mama mooie prinses!"), versierde hij me gisteren toen ik mijn kobaltblauwe eyeliner ophad. Wijzend naar mijn ogen zei hij: "mama mooie ogen!" Toen moest ik wel alles uit mijn handen laten vallen en met hem gaan spelen.  (Ik zeg vinger en ik zeg mama er volledig omheengedraaid!) We gingen lekker kleuren in het Dora boek. Het was zo leuk dat ik filmpjes ging maken met mijn iPhone. 

Dit is dus onze versie van Sam the Sham and the Pharagos! Let op hoe hij langzaam aan het overgaan is van de "poelen"-fase naar de "spoelen"-fase.....de combi-medeklinkers gaan steeds beter....***zucht*** weer afscheid van een fase...

Mama Repel's kleine grote momenten...

Een van de handvatten uit de Grote Kist der Handvatten voor de Wijze is het feit dat de Brandmeester en ik een duidelijke structuur moeten bieden. Daar heeft met name hij baat bij. Een van de uitwerkingen daarvan is dat er verschil moet zijn tussen regels en gewenst gedrag en dat verschil moet glashelder zijn. Het verschil tussen die twee is dat op regels geen uitzonderingen bestaan. De Brandmeester en ik moesten toegeven dat volgens die definitie hier in huis (op de regel "riem om in de auto" na) geen enkele regel bestaat. Er is wel een enorm grote overmaat aan gewenst gedrag.

Het wordt hier geen regime, maar er is nu een klein aantal regels dat gegoten is in beton en strenger geldt dan de eerste hoofdwet der natuurkunde. We zijn een pilot gestart, om het zo maar eens te zeggen. We tried to chose our battles wisely: ook al zou je iets graag onwrikbaar willen, niet al het wenselijk gedrag leent zich om verheven te worden tot regel. Praktisch gezien weet je dat dat niet gaat en dat je voor gaas gaat als je iets kiest wat je niet waar kan maken, want als dat gebeurt zijn àlle regels overboord.

Het klinkt misschien belachelijk, maar wij hebben gezien de diverse tempo's waarin de kinderen eten de grootste moeite om samen te beginnen en samen te eindige met avondeten. En we zijn gewoon niet consequent op dit vlak. Soms leek het even makkelijker om Popeye dan maar van tafel te laten glippen als we onze handen vol hadden aan een van de andere twee. Maar Gewenst Gedrag is verheven tot Regel. Eén regel hier in huis vanaf nu is dat je pas van tafel mag als we (we = gezin) klaar zijn met eten èn als je gevraagd hebt of je van tafel af mag. Geen uitzondering. Nooit. (Let wel: de regel geldt voor eten aan tafel, niet als we elders op een feestje zijn, want dan zit je überhaupt al niet aan tafel en...nou ja, jullie begrijpen het wel.)

Vandaag was ik alleen en was het weer zo'n dineetje om van te smullen. Lange tanden ondanks dat ze het lustten, wiebelen, klieren, verhalen vertellen, geintjes maken, "ik moet poepen" en Joost Mag Weten Wat Nog Meer. En dat met 3 Daltons uit fase. Ik weet niet waar ik het geduld vandaan heb gehaald, maar na 100 keer uitleggen en verijdelde ontsnappingspogingen gaf Popeye zich gewonnen. En ik herhaal, waar ik het geduld vandaan haalde weet ik nog niet, maar vanwege de "zonder stemverheffing" smaakte de overwinning nog zoeter.

Popeye (voor de tigste keer): ik ben klaar
Ik (voor de tigste keer): Nee, nog twee happen
Twee happen later begint hij met zijn mond nog vol van zijn triptrap af te stappen, ik til hem met een arm terug
Ik: Nee, wat moet je doen voor je van tafel mag?
De Wijze: Mag ik van tafel af?
Ik: Lieffie, even wachten, ik weet dat jij het allang begrijpt, maar ik moet dit eerst even afhandelen met Popeye, want hij moet het nog leren
Wijze grijnst tevreden en blijft aan tafel zitten. Mijn brein turft een gewonnen veldslagje.
Popeye: Maggik tafullaf?
Ik: nee, De Wijze is nog niet klaar
De Wijze kiest eieren voor zijn geld en eet zijn twee happen, ik zie Popeye hem bespieden.
Popeye: Maggik tafullaf?
Ik: ja, je mag van tafel af
De Wijze, vol verwachting: Mag ik van tafel af?
Ik, grijnzend: yep, je mag van tafel af, je hebt goed gegeten vent
Ik kijk de Middenvelder aan en hij kijkt grijnzend terug. Zijn bord was op het mijne na als eerste leeg. Hij heeft mijn toneelstukje gewaardeerd, dat zie je zo.
Middenvelder, met brede grijns: Mag ik van tafel af?
Als je niet zou weten dat hij zo lief is, zou de vraag bijna spottend hebben geklonken, maar dat is niet zijn insteek. Hij doet mee, hij voedt zijn broers op ook al heb ik het hem verboden.
Ik, liefkozend grijnzend, hopend dat hij mijn waardering voor zijn geduld en zijn hulp ziet: ja vent, natuurlijk mag je van tafel af.

Ik verwacht dat hij zich bij zijn Wii'ende broers gaat vervoegen, maar in plaats daarvan zegt hij: "Mama, kus!"
Ik: hoezo?
Hij: gewoon, zomaar.

Het vasthouden aan de regel was het kleine moment uit de titel van deze log.

Het eeuwige lot van Popeye: "Ikke ook Pinses!!" (zonder r, maar ook zonder de charme)