Ze haalde de angel eruit

Gisteravond was ik ziedend, vanmorgen was ik nog steeds woest en het ergste was dat ik nog steeds niet goed wist wat precies te doen. In deze toestand van heftige emotie moest ik echter sowieso niets doen, zoveel was me wel duidelijk. De laatste keer dat ik mijn mond had opengetrokken over iets waar ik een mening over had, was ik volgens de Brandmeester "wat fel geweest", maar de laatste keer dat ik in plaats van tot tien te tellen in volle emotie reageerde, heeft het me bijna een belangrijke vriendschap gekost. En in deze situatie zou ik waarschijnlijk zijn opgepakt voor wat mijn emotie me dicteerde te doen.

Na wikken en wegen en overleg met de Brandmeester besloot ik "live" op de directrice af te stappen. Op haar persoonlijk was ik niet boos, hooguit op het schoolbeleid. Al wist ik dat niet eens zeker.

Ik bracht de Daltons naar de plusgroep en stapte op haar af. "Heb je zometeen een momentje?" "Tuurlijk", zei ze, "ik wacht even de eerste bel af om de laatste kinderen naar binnen te manen en dan lopen we naar mijn kantoor." Ze stond als gebruikelijk op het schoolplein. Ze zei tegen iedereen goedemorgen, bleek heel veel kinderen bij naam te kennen en informeerde ook naar persoonlijke zaken. "Hoe je was je feestje, Inge?" Ik keek ineens met andere ogen naar haar . "Hoeveel kinderen heeft deze school eigenlijk?", vroeg ik. "280", zei ze, duidelijk met trots. "Wat leuk is dit", zei ik, "ik maak dit nooit mee want ik ben natuurlijk altijd direct weg als ik de jongens naar hun klas heb gebracht." Ze draaide zich naar me toe en keek me aan: "wat leuk dat je dat zegt!"

Na de bel gingen we gewapend met een kop thee naar haar kantoor. ik vertelde haar over het gym-incident, ons standpunt in deze en mijn woede. Ze zal vast vele cursussen gesprekstechnieken hebben gehad, maar feit was dat ze in het gesprek dat volgde de angel er volledig uit haalde.

Het is geen schoolbeleid. Ze pakte de gids erbij: daar staat dat, indien een kind (of de ouders) de gymspullen vergeet, het naar een ander lokaal gaat bij een andere leerkracht. Toen zij nog lesgaf, zei ze dat ze vanaf groep 3 het in een dergelijke situatie zo open mogelijk aan de leerling vroeg: "wil je meegymmen of wil je dat niet?" Voor sommige kinderen is namelijk niet gymmen een nog grotere straf. Maar, zo legde ze mij uit, nog voordat ik het haar wilde uitleggen: in groep 5 ben je al aan de andere kant van het kantelpunt van de gêne. In onderbroek gymmen is geen optie.

Iets wat me enorm is bijgebleven, vond plaats in de eerste fase van het gesprek. Ik vertelde haar dat ik de Middenvelder had gezegd dat hij in deze mijn zegen heeft en als de juf hem dwingt, hij niet hoeft. 'Zeg maar dat ze mij dan moet bellen: jouw mama heeft het verboden.' De directrice vond dat een goede actie van me, ze zei dat ik daarmee de Middenvelder het gevoel heb gegeven dat zijn gevoel van schaamte niet gek en niet verkeerd was.

Waarom de juf het had gedaan wist ze niet en ze zou met haar gaan praten. Maar ze wilde met nadruk dat wij haar ook zouden benaderen. Ze wil dat wij met haar gaan praten over wat dit met de Middenvelder heeft gedaan, zodat zijn juf de kans krijgt daarop terug te komen met de Middenvelder.

"Hoe gaat het verder met de Middenvelder?", vroeg ze toen we uiteindelijk eigenlijk wel klaar waren met het gymincident. Pas ruim een kwartier later liep ik de school uit met een heel tevreden gevoel. Morgen moet ik vroeg naar werk, dus de Brandmeester zal het babbeltje doen met de juf. En ik mag de week daarop naar de ouderavond en dan doe ik het dunnetjes over.

En ik ga heerlijk slapen vannacht. Wetende dat het gesprek dat de directrice met de juf heeft gehad/gaat hebben een stuk minder aangenaam was/gaat zijn dan het gesprekje dat ik vanmorgen had met haar. Ik kan me namelijk zomaar voorstellen dat iemand die directrice is van een basisschool over meer capaciteiten beschikt dan alleen maar lief en sympathiek en empathisch zijn....

"Ik dacht al dat je er een mening over zou hebben"

De Middenvelder heeft mijn jargon, mijn way of speaking overgenomen. Toen ik tijdens het avondeten na zijn relaas eindelijk was uitgetierd over Het Grote Onrecht Dat Hem Is Aangedaan, zei hij doodleuk en gortdroog: "Ik dacht al dat je er een mening over zou hebben." En hij nam vervolgens een grote hap lasagne.

Ik stond al niet helemaal meer in standje neutraal als het gaat om de Middenvelder en school; ik vind dat de school hem nooit goed in het snotje heeft gehad. En vorige week was er een incident dat me kwaad maakte, maar het had geen haast, het kon wachten tot een reguliere ouderavond of iets dergelijks. Maar ik had er wel een mening over, dus het incident van vandaag kwam lekker cumulatief bij me binnen.

Het incident van vorige week: (Repel op weg naar ontploffen)...
De school heeft toegegeven dat ze hem niet goed in de gaten hebben gehad en nu zit hij dan na een wachttijd van een jaar (!) in de plusgroep. Hij is er ongelofelijk, onnoemelijk blij mee: hij leeft voor de plusgroep. Lees: hij verveelt zich te pletter bij de materie van zijn eigen groep. (Dit gegeven is al een jeukend litteken bij mij) Op een goede dag (vorige week) is de plusgroep incidenteel verzet en wij en de Middenvelder zijn dat vergeten: na de lunch op die dag loopt hij naar zijn eigen lokaal in plaats van naar de plusgroep in het andere gebouw. De reguliere inval-juf realiseert het zich te laat en de Middenvelder mag er niet meer naartoe: hij mag van haar niet alleen naar het andere gebouw lopen en het was toch al te laat, het had al geen zin meer. Van ons mag hij dat sowieso wel, maar ok, schoolregels. Het kind van de reguliere inval juf zit in dezelfde klas als de Middenvelder en OOK notabene in diezelfde exacte plusgroep, dus zij had eerder moeten doorhebben dat Middenvelder iets was vergeten, maar okay, erg, maar het ergste komt nog:

De Middenvelder, eindelijk in de plusgroep, is doodongelukkig: hij mist deze week de plusgroep. Hij mag niet meer weg En wat doet de juf die muts? Die laat de kinderen uit groep 5 die middag de kinderen uit groep 4 helpen met leren hoofdletters schrijven want ze schrijven zo slordig: je kan de A niet van de O onderscheiden. In plaats van de plusgroep mag mijn kind dat extra werk had willen doen (en voor het schoolplezier had moeten doen!), kleinere kinderen helpen met het schrijven van een nette hoofdletter A. Dubbel straf noem ik dat voor iets dat geen straf verdient. Haar eigen kind is net als Middenvelder! Zij, of all people, had beter moeten weten: extra werkjes zijn zo voorhanden....hoofdletter A en O...WTF?????

Het incident van vandaag: (Repel ontploft!)
Groep 5 heeft gym en Middenvelder vergeet zijn gymtas. Hij komt er te laat achter. Middenvelder vraagt aan de juf of hij zijn tas mag halen (nee), mag hij in kleding op de bank kijken (nee). Hij MOET meedoen met de gym IN ZIJN ONDERBROEK. Klein saillant detail: Groep 4 is net klaar met gym en kijkt vanuit de kleedkamer toe: ze lachen hem uit en als de Middenvelder daarover klaagt, is haar opmerking dat hij de deur van de kleedkamer maar moet dichtdoen.

Moet ik nog even puntgewijs opsommen waar ik een probleem mee heb? Nee toch? Prijsvraag: degene die binnen 3 seconden zag dat de juf de Middenvelder wel straft (voor het vergeten van zijn tas) maar niet de pesters uit groep 4 straft (voor het pesten), sterker nog: ze laat de gepeste haar probleem oplossen (doe jij maar de deur dicht), in zijn onderbroek, heeft gewonnen. De zin loopt voor geen meter geloof ik, maar probeer te begrijpen wat ik zeg.

Die juffrouw is "mijn",  ik eet haar rauw. Mensen, jullie moeten weten: in het echt zeg ik bijna nooit wat me op het hart ligt. Ik durf niet, ik doe het niet, ik ben van de goede lieve vrede. De laatste keer dat ik iemand de waaheid zei, was een moeilijk moment met mensen van dichtbij. De Brandmeester vond me wel wat fel, zei hij achteraf. Want hij kent me zo niet. En ik mezelf eigenlijk ook niet. Maar nu gaat het om mijn kind. De Brandmeester kan er maar beter niet bij zijn. Ik ga meer dan wel wat fel zijn.

Weet je, als je de halve van Katwijk hebt gelopen met wind 7 tegen en slagregens, kan je alles. No more misses nice women....ik ga morgen de directie bellen.

Un dikkuh foldoenduh foor taal

Ik heb geen tijd om te loggen, ik moet de financiën doen, de koffers inpakken, 

ik moet morgen om half  6 op en half 7 de deur uit....maar ik moet even iets kwijt!

Als je in groep 4 leest op het niveau van groep 6, en je het hele jaar door alle dictee's foutloos hebt gemaakt omdat je elke week je huiswerk (!) zo braaf deed terwijl je liever voetbalde...

is het volkomen logisch dat je op je laatste rapport maar een plusje krijgt voor alle taalonderdelen (inclusief inzet)...

...als het officiële begeleidende commentaar van de juf op datzelfde document is: "je bent serieus en entheusiast bezig" en elders "dat vindt je leuk."
'Enthousiast' is de schrijfwijze. En kort door de bocht is het zo dat als de persoonsvorm 'je' direct achter het werkwoord komt, ut zonder t mot wezen....dat weten we toch? Maar toch in ieder geval de juf die het de kinderen moet leren?

Argh.

Op taal na had hij nagenoeg alles in de plusplus. Behalve gevoel voor regels of gehoorzamen of hoe noemen ze het, die waren dan weer een plusje. Hallo? Het gaat over Middenvelder!? Hebben we het wel over hetzelfde kind? Als iemand gevoelig is voor gezag is hij het wel. Organisatorisch sensitief is een term die hem op het lijf geschreven is. "Tekenen vind je leuk." Kom op, muts: hij haat het en hij kan het niet! Hij kan het nul. Daar verdient hij minimaal een minnetje voor, geen plusminnetje, al helemaal geen plusje. Laat staan een plusplusje wat hij wel kreeg, kom nou toch!

Ik heb de Middenvelder gezegd dat hij een heel slecht rapport had en dat dit niks met hem te maken had. Hij is een stralende jongen die het stralend goed doet en een stralend rapport verdient maar het onterecht niet heeft gekregen.