In memoriam Repel Style

Een nagelstyliste is iemand bij wie je anderhalf uur zit, zo eens in de (in mijn geval) drie weken. De styliste vijlt en acrylt en doet en jij zit daar een beetje te zitten. De eerste keer dat je er bent, kijk je om je heen naar wat er allemaal staat en hoe ze het doet en zo, maar na drie keer heb je dat ook wel gezien. Als je dan niet gaat kletsen met die styliste, duurt anderhalf uur enorm lang.

Je kan mij uittekenen met mijn acrylnagels. Vroeger waren ze nep, nu zijn het inmiddels al vele jaren mijn eigen nagels met een laagje acryl erover omdat ik ze anders nooit zo lang zou kunnen hebben. Ik heb in al die jaren al vele stylistes versleten. Omdat ze slecht waren, te duur waren, te ver weg woonden, of omdat ik er weer eens een paar maanden mee stopte.

Zo'n drie jaar geleden stapte ik over naar N. De styliste die ik had was niet slecht, maar ze woonde zo ver weg dat het me eigenlijk teveel tijd kostte om ervoor heen en weer te rijden naar het dorp waar de familie met de welpjes wonen. En de nagels die Vriendin/Familie/MoedervanUitgerekendeDatumgenootvandeWijze had van N, vond ik zo mooi, dat ik overstapte. Na één keer bij haar wist ik al: mijn nagels zien er na drie weken nog zo mooi uit dat ik blijf.

Na twee bezoekjes had ik elke vierkante millimeter van haar interieur al bestudeerd en elke porie van haar voorhoofd ook, dus de verveling sloeg toe (anderhalf uur is lang!) en de kletstijd was aangebroken. Maar dat is niet zo moeilijk: nagelstylistes houden van kletsen (part of the job) en je vind altijd wel wat om over te babbelen. En met N had ik direct een klik, meer dan de gebruikelijke klik die je bij *bijna* elke vrouw wel kan vinden als je wilt zoeken. Onze levens speelden zich af in parallelle universums, maar we klikten wel. Ik geloof dat we dezelfde zwakheden deelden. Daarbij wisten we soms wel wat zinnigs te zeggen op de problemen die de ander had. Nee, sorry. In een memoriam mag ik het niet zo lichtvoetig zeggen: ik weet bewezen zeker dat we elkaar meerdere keren zinnige raad hebben kunnen geven op min of meer cruciale momenten. Wellicht juist omdat onze levens haaks op elkaar stonden.

Op een goed moment in juni 2009 zat zij te vijlen en te acrylen en te doen en ik vertelde over mijn frustraties over de Wijze en zijn niet zindelijk willen worden. Ze stopte op een moment in mijn verhaal subiet met vijlen en keek me aan. Ze wees heel streng naar me met haar vijl en zei:

"Wat jij beschrijft is niet nog niet zindelijk, dat is lekdiarree! (Met die intonatie.) Hij zit verstopt met poep en verse poep lekt daarlangs. Daar kan hij niks aan doen: je moet met hem naar de dokter!"

En zo kwamen wij bij dokter Ooievaar. De rest is geschiedenis. Regelmatig hadden N en ik het nog samen over dit succesverhaal. Anderhalf uur duurde nooit lang.

N belde me een half jaar geleden op: "Reep, ik moet je afzeggen." Ik dacht nog dat we gingen verzetten en pakte automatisch mijn agenda, maar ze belde me om voorgoed af te zeggen. Ze bleek allergisch geworden te zijn voor de producten waar ze mee werkte. Ze moest accuut stoppen. We spraken af dat we elkaar in Repelbuurdorp nog wel zouden treffen aan de een of andere bar en dat heb ik haar laatst nog gekrabbeld.

En nu is N dood. Zomaar dood gevonden. Drie jaar ouder dan ik. De mooie dame met het schitterende haar en de mooie stralende ogen. De hele dag flitsen de uren en uren babbelen aan me voorbij. Haar stem, haar lach. Haar hakken, ha, ze was nog erger dan ik. Zij flitst voorbij. Zij, de oplossing voor de Wijze, dat en mijn eigen mortaliteit.

Vanavond keek ik naar de Wijze die nog steeds worstelt met zijn darmen. Het heeft erg lang (te lang) geduurd voordat het probleem onder ogen werd gezien. Ik voel me niet (heel) schuldig: wij konden het niet herkennen. Zonder N zou het nog veel langer hebben geduurd.

Lieve N, dank je wel voor vele uren slap geouwehoer. Dank je voor jarenlang mooie nagels. Dank je voor de klik. Ik dank je voor de momenten van echt contact. En Lieve N, voor altijd ben ik je dankbaar dat je de Wijze hebt gered voor jarenlang leed en een jeugd vol frustratie.

Zijn we nog goedaardig morgen?

Newsflash***Update***Breaking News***Listen Up***Laatste Nieuws***Vers van de pers***

De knobbels zien er hetzelfde uit, geen veranderingen, geen vaste klompjes erbij: ik ben weer voor een jaar goedgekeurd! Plan de campagne: elk jaar een echo, om het jaar een foto. De Repel en haar knobbels kunnen elkaar weer in de ogen kijken. We zijn allemaal reuze goedaardig.


De arts heeft nog wel even bloed laten prikken om alle hormoonwaarden te bekijken: volgende week weet ik definitief of ik als über-jonge Godin in de overgang ben. Een en ander zou namelijk nog invloed kunnen hebben op het nieuwe knobbels. De Repel is in goede handen en opgelucht en enorm blij met het meeleven van blog- en twitterland!

****

Doe even voor me duimen om kwart over drie morgen (of vandaag, tegen de tijd dat het gros van jullie dit leest)...ik ben reuze goedaardig van aard en ik hoop dat mijn knobbels dat morgen ook weer blijken te zijn.

Zonder tegenbericht wellicht een klein wondertje

Non-nieuws. Dat was de uitslag. Alle geprikte hormoonwaarden waren normaal. En wat zegt dat? Om heel precies te zijn: geen moer. Verhoogde waarden zijn een indicatie voor de overgang, maar normale waarden betekenen niet dat je niet in de overgang bent. Maar omdat mijn schildklier normaal functioneert, is de aanname dat -als er geen andere klachten die het tegenspreken bijkomen- ik in de overgang ben. Er is namelijk zo snel niet iets anders te verzinnen wat de klachten zou kunnen verklaren. In feite is de boodschap dus dat ik zonder tegenbericht in de overgang zit.

Ik keek mezelf aan in de autospiegel en vroeg me af wat ik voelde. Non-nieuws, dat voelde ik. Zonder tegenbericht, is het dit. En vind ik het erg? In de overgang zijn? Ik weet het niet. Ik geloof het niet.

Maar Joost mag weten hoe lang het al aan de gang is. Het zou zomaar kunnen dat Draeckensteijn een klein wondertje is. Wie weet is hij het product van een van mijn laatste eitjes. En dan is hij echt een klein wondertje, want hij heeft het lot al een paar keer getart.

Op de dag dat ik exact 22 weken zwanger van hem was, belandde ik in het ziekenhuis met weeën. Als de weeën toen hadden doorgezet, zou hij er niet zijn geweest. Met 22 weken ben je namelijk uiteraard kansloos. De rest van de zwangerschap heb ik veroordeeld tot bedrust doorgebracht.

Op de dag dat ik exact 39 weken was, ging ik naar het ziekenhuis voor een drug induced nachtje slaap omdat ik er na 3 weken weeën compleet doorheen zat. Ter plaatse bleek ik van 0 ineens 5 centimeter ontsluiting te hebben: ik ging blijkbaar niet slapen, ik ging bevallen. Toen ik eenmaal mocht persen, kwam ik er proefondervindelijk achter dat op natuurlijke wijze bevallen van een voorhoofdsligging mij niet ging lukken. Hij zat hopeloos met zijn kin vast achter mijn schaambeen. En toen zakte als bonus zijn hartslag weg. Riskant als het was, zette de verpleegkundige een vacuümpomp met vol vermogen op zijn hoofd; er was geen tijd om het in het normale tempo te doen. "We proberen het één keer en anders een spoedkeizersnede", ik hoor het haar nog zeggen. Onuitgesproken voelde je de stemming bij iedereen in de kamer: de tijd tot de keizersnede zou zomaar eens te lang kunnen zijn.  Ik perste dus mee voor wat ik waard was en hoorde achteraf dat ik me op 3 mm na een totaalruptuur had geperst #tmi. Maar verdomd, het was ons gelukt.

Als ik niet toevallig in het ziekenhuis was geweest, zou hij het niet hebben overleefd: geen vacuüm bij thuisbevallingen. De brandweer zou me uit huis hebben moeten takelen. De Brandmeester heeft het zelf meerdere keren moeten doen: een vrouw in barensnood uit huis takelen zo de ambulance met gillende sirenes in. Ik kan nog steeds verbaasd zijn over hoe ongelofelijk klein dat oog van die naald was waar we door zijn gekropen.

Ik zou het dus helemaal niet gek vinden als Draeckensteijn het product van mijn allerlaatste rammelende eitje is. Als de Brandmeester en ik in dit scenario een dag later zouden hebben geprobeerd een kindje te maken dan we in werkelijkheid hebben gedaan, zou hij er niet zijn geweest. Ik vind dat een leuke gedachte. Zo bijzonder is de komst van Draeckensteijn.