Mama is de strenge

Drie zakken vol had ik. Geen witte wol van het schaapje schaapje, maar winterkleding en schoenen voor de Daltons. Daarmee liep ik de winkel uit: drie zakken vol overwinteren. Bij het pinnen had het even gesist het even op mijn rekening.

Ook al weet ik dat ze groot worden, toch verbaas ik me keer op keer over de maten die ik moet aanschaffen. De winterjas voor de Middenvelder was zelfs een maat 164. Zijn eigen maat 152 vond ik te ielig zitten. En hier staan de schoenen: maat 26, 30 en 37 (zevenendertig, Z.E.V.E.N.E.N. dertig) op een rijtje.



Ik ken mijn Middenvelder een beetje: die leuke nieuwe winterschoenen van hem redden februari nog niet eens als ik er geen wintervoetbalschoenen voor op het schoolplein bij koop, dus feitelijk staan er 26, 30, 37 en 37 op een rijtje. Die extra schoen mag uiteraard niet gezet worden voor Sinterklaas, dat mag helaas voor hem dan weer niet.

De Wijze had Sinterklaasviering op voetbal gehad en de Sint aldaar had gezegd dat ze hun schoen mochten zetten. Tja, daar kan natuurlijk geen mama tegenin, dus de schoenen werden gezet. Gelukkig is hier de huisregel dat ze vanaf 1 december elke avond hun schoen mogen zetten, anders had deze mama onverhoopt nog zonder schoenkadootjes  gezeten ook. Lekker, zo'n Sint.

Maar goed, de Wijze had dus gezegd dat de Sint had gezegd dat ze hun schoen mochten zetten. Maar het was niet de echte Sint geweest, had hij gezegd. Hij heeft nu al vier Sinten gezien, zo concludeerde hij. Hij beschreef uitvoerig de verschillen in kruizen op de mijters. Maar dat doet niks af aan zijn rotsvaste geloof in de enige echte Sinterklaas. (Voetnoot: Bram van der Vlucht, voor de duidelijkheid.) Draeckensteijn heeft het steevast over Sinterklaasje, ook als hij oog in oog met de goedheiligman staat.

's Avonds laat de Wijze zich van zijn slechtst-gehoorzame kant zien en de Repel schiet uit haar slof: hij mag zijn schoen niet zetten, is hij nou helemaal. Als de Daltons eenmaal op bed liggen besluit ze dat het wel erg sneu is en ze stopt een inimini-kadootje in zijn schoen (een cola lolly) met een briefje:

"Lieve Wijze, De Sint is niet zo streng als mama. Maar de Sint vindt wel dat je voortaan iets beter naar papa en mama moet luisteren. De Sint"

Sinterklaas kreeg vanmorgen de credits van de Wijze. De hele ochtend zong hij dank u Sinterklaasje. En mama? Mama is de strenge. Ach, het is wel goed zo.

Ik heb mijn happy teruggevonden.

"Ik wil niet naar de crèche! Ik bèn geen baby. Ik ben een grote jongen! Ik wil naar school!"

Nou ja, hij zei eigenlijk "ik wil naar gool", maar de boodschap was luid en duidelijk en met heel veel tranen gebracht. Ik pakte hem op, vertelde hem dat hij bijna naar school mag, maar dat we tot die tijd de crèche leuk gaan maken: met werkjes en spelletjes van de schoolkinderen. Hij mag nog niet naar school, maar hij mag op de crèche schooldingen doen. Hij keek me aan en het leek net alsof hij me probeerde te peilen: "probeert ze me iets op de mouw te spelden?" Maar hij liet zich overtuigen. Okay? Okay.

Ik bracht de boodschap aan de leidster die het een prima idee vond: Draeckensteijn mag spelltjes van de BSO doen. Voor het eerst in tijden bracht ik een jongetje zonder tranen weg en haalde ik hetzelfde jongetje aan het eind van de dag zonder tranen weer op.

Woensdagmiddag heeft de Wijze de hele voetbaltraining lang gehuild: "ik kan het niet, en ik verlies alleen maar". Ik pakte hem op en vertelde hem dat voetbal niet zoals school is. Op school gaat alles vanzelf; met zijn bolletje kan hij alles. Maar met voetbal moet je oefenen en lukt het pas na 200 keer, of zo. Zoals altijd kon ik hem cognitief bereiken over zijn emoties: het is niet de bedoeling dat je gaat huilen van voetbal, ik wil die glimlach weer op je gezicht geplakt zien. Schop 3 keer mis, naast het doel, achter het doel, mis de bal volledig, het maakt niet uit: als je maar plezier hebt en stuitert. En stiekem leer je voetballen. Met je hoofd kan je alles, met je lijf moet je oefenen. Hij keek me aan en hij probeerde me niet te peilen. Hij had het begrepen.

Vanmorgen stond mijn wekker op 06:20 uur. Mijn god: zaterdagochtend om kwart over zeven de deur uit voor de mini F'jes. Wankelend en gapend trok ik mijn Soccermum Uniform aan: spijkerbroek, warme sokken in mijn laarzen, een hele dikke trui tegen de kou, dikke jas, handschoenen en een grote dikke sjaal.

Ik: "Luister Middenvelder: Draeckensteijn slaapt nog, papa is met een kwartiertje thuis. Jij mag achter je hyves op de iMac. Als er iets is: Overbuuv is wakker en weet dat je een kwartiertje alleen bent. Durf je het aan?"
Hij: "Tuurlijk! Dan ga ik in papa's hyvestuintje spulletjes pikken!"
Ik: "Geef me kusknuffel (da's één woord bij ons), dag schat!"
Hij: "Dag mam!"

De Wijze speelde ergens in een nieuwbouwwijk. Het complex lag aan een spoorlijn. Tsja. Dat is dus kansloos: de Wijze laten voetballen naast een spoorlijn. Hij stond op een moment vrij voor het doel, de bal rolde vlak voor zijn voeten langs toen hij zich naar mij omdraaide: "Mama! Kijk! Ik zie weer een trein! De tranen schoten in mijn ogen van ontroering. Hij heeft de bal denk ik twee keer geraakt die eerste helft en hij heeft heel hard gejuigd. Even later stond hij te kletsen met een tegenstandertje als er weer een doelpunt valt. ("Heten jullie DSO of BSO. Van school?") En terwijl hij had moeten verdedigen, draaide hij zich weer naar me om: "Mama: ik wil zometeen thuis weer oefenen met mijn waveboard!" De tegenpartij scoorde zonder dat hij er erg in had. Op andere momenten liep hij wel weer hard achter de bal aan. Er is gewoon geen beter woord: dit was dartelen. Geen traantjes meer over niet kunnen voetballen. Als we even later van het veld aflopen -ik ben verkleumd tot op het bot- vraag ik of hij het leuk heeft gehad. Het antwoord is ja. En dat is aan zijn hoofd te zien.

Als ik thuiskom ben ik net op tijd om de Middenvelder succes te wensen met zijn wedstrijd. Hij vertrekt met de brandmeester richting voetbalveld.

En terwijl de Wijze, Draeckensteijn en ik een boterhammetje hagelslag eten, krijg ik een sms van de Brandmeester dat het 1-1 staat in de rust.

Ik heb mijn happy terug. Er is geen beter woord: dit is kabbelen. Heerlijk kabbelen op rustig vaarwater.

Dit is geen spelletje Twister

Dit is geen spelletje twister. Dit is een les in falen en leren dat de wereld dan niet vergaat voor een prestatiegerichte hoogbegaafde kleuter die geen faalangst mag krijgen. Maar dat heeft niemand in de gaten! De les is vermomd.



Iedereen dacht dat het gewoon een spelletje Twister was en iedereen had lol. En iedereen gaf er zijn eigen draai aan. De Repel draaide het rad, De Middenvelder hing de verantwoordelijke oudste uit die expres ging vallen zodra de waterlanders bij de Wijze te hoog stonden, Popeye liet zich bij voorbaat al vallen met het grootste plezier (het liefst bovenop een van de andere twee) en de Wijze kon uiteindelijk zelf ook smakelijk lachen bij verlies. Dat hij de regels niet direct van voor tot achter en andersom in de smiezen had, zat hem nog wel dwars. Hij legt zijn eigen lat nog hoger dan zijn hoogbegaafdheid.

Vandaag had ik gesprek op school met de plusgroep-juf en zijn eigen juf om de uitslag van de test te bespreken. Dit jaar komt het goed, we hebben een programmaatje uitgestippeld en volgend jaar zien we wel weer verder. Ik heb weer wat vertrouwen in deze juf. Ze snapt de Wijze beter dan de Middenvelder vorig jaar. Die andere juf voedt ik nog wel op. Corine had gelijk: utkomtgoed.

Eigendomsregels onder broertjes

Subtitel: een kijkje in Popeye's brein

1. Als ik het leuk vind, is het van mij
2. Als ik het vast heb, is het van mij
3. Als ik het van je af kan pakken, is het van mij
4. Als ik het kort geleden had, is het van mij
5. Als ik op iets heb gekauwd, zijn alle stukjes van mij
6. Als het van mij is, mag het sowieso nooit lijken alsof het van jou is
7. Als het er uit ziet alsof het van mij is, is het van mij
8. Als ik het als eerste heb gezien, is het van mij
9. Als jij met iets speelt en je legt het neer, wordt het automatisch van mij
10. Als het kapot is, is het van jou

Mama Repel's kleine grote momenten...

Een van de handvatten uit de Grote Kist der Handvatten voor de Wijze is het feit dat de Brandmeester en ik een duidelijke structuur moeten bieden. Daar heeft met name hij baat bij. Een van de uitwerkingen daarvan is dat er verschil moet zijn tussen regels en gewenst gedrag en dat verschil moet glashelder zijn. Het verschil tussen die twee is dat op regels geen uitzonderingen bestaan. De Brandmeester en ik moesten toegeven dat volgens die definitie hier in huis (op de regel "riem om in de auto" na) geen enkele regel bestaat. Er is wel een enorm grote overmaat aan gewenst gedrag.

Het wordt hier geen regime, maar er is nu een klein aantal regels dat gegoten is in beton en strenger geldt dan de eerste hoofdwet der natuurkunde. We zijn een pilot gestart, om het zo maar eens te zeggen. We tried to chose our battles wisely: ook al zou je iets graag onwrikbaar willen, niet al het wenselijk gedrag leent zich om verheven te worden tot regel. Praktisch gezien weet je dat dat niet gaat en dat je voor gaas gaat als je iets kiest wat je niet waar kan maken, want als dat gebeurt zijn àlle regels overboord.

Het klinkt misschien belachelijk, maar wij hebben gezien de diverse tempo's waarin de kinderen eten de grootste moeite om samen te beginnen en samen te eindige met avondeten. En we zijn gewoon niet consequent op dit vlak. Soms leek het even makkelijker om Popeye dan maar van tafel te laten glippen als we onze handen vol hadden aan een van de andere twee. Maar Gewenst Gedrag is verheven tot Regel. Eén regel hier in huis vanaf nu is dat je pas van tafel mag als we (we = gezin) klaar zijn met eten èn als je gevraagd hebt of je van tafel af mag. Geen uitzondering. Nooit. (Let wel: de regel geldt voor eten aan tafel, niet als we elders op een feestje zijn, want dan zit je überhaupt al niet aan tafel en...nou ja, jullie begrijpen het wel.)

Vandaag was ik alleen en was het weer zo'n dineetje om van te smullen. Lange tanden ondanks dat ze het lustten, wiebelen, klieren, verhalen vertellen, geintjes maken, "ik moet poepen" en Joost Mag Weten Wat Nog Meer. En dat met 3 Daltons uit fase. Ik weet niet waar ik het geduld vandaan heb gehaald, maar na 100 keer uitleggen en verijdelde ontsnappingspogingen gaf Popeye zich gewonnen. En ik herhaal, waar ik het geduld vandaan haalde weet ik nog niet, maar vanwege de "zonder stemverheffing" smaakte de overwinning nog zoeter.

Popeye (voor de tigste keer): ik ben klaar
Ik (voor de tigste keer): Nee, nog twee happen
Twee happen later begint hij met zijn mond nog vol van zijn triptrap af te stappen, ik til hem met een arm terug
Ik: Nee, wat moet je doen voor je van tafel mag?
De Wijze: Mag ik van tafel af?
Ik: Lieffie, even wachten, ik weet dat jij het allang begrijpt, maar ik moet dit eerst even afhandelen met Popeye, want hij moet het nog leren
Wijze grijnst tevreden en blijft aan tafel zitten. Mijn brein turft een gewonnen veldslagje.
Popeye: Maggik tafullaf?
Ik: nee, De Wijze is nog niet klaar
De Wijze kiest eieren voor zijn geld en eet zijn twee happen, ik zie Popeye hem bespieden.
Popeye: Maggik tafullaf?
Ik: ja, je mag van tafel af
De Wijze, vol verwachting: Mag ik van tafel af?
Ik, grijnzend: yep, je mag van tafel af, je hebt goed gegeten vent
Ik kijk de Middenvelder aan en hij kijkt grijnzend terug. Zijn bord was op het mijne na als eerste leeg. Hij heeft mijn toneelstukje gewaardeerd, dat zie je zo.
Middenvelder, met brede grijns: Mag ik van tafel af?
Als je niet zou weten dat hij zo lief is, zou de vraag bijna spottend hebben geklonken, maar dat is niet zijn insteek. Hij doet mee, hij voedt zijn broers op ook al heb ik het hem verboden.
Ik, liefkozend grijnzend, hopend dat hij mijn waardering voor zijn geduld en zijn hulp ziet: ja vent, natuurlijk mag je van tafel af.

Ik verwacht dat hij zich bij zijn Wii'ende broers gaat vervoegen, maar in plaats daarvan zegt hij: "Mama, kus!"
Ik: hoezo?
Hij: gewoon, zomaar.

Het vasthouden aan de regel was het kleine moment uit de titel van deze log.