Anderhalf uur later stond de Brandmeester weer buiten. Met Popeye met pupillen zo groot als schoteltjes door de oogdruppels. Niks aan het handje. Alle visioenen over afplakken en brilletjes kunnen weer de kast in: de blauwe ogen van Popeye zijn mooi en goed en alles behalve lui. Hij moet alleen volgend jaar terugkomen op controle, want hij heeft een klein cilindertje. Nu heeft de Repel een groot cilindertje en ze moet zeggen: daar valt prima mee te leven. Het ergste van de hele dag was dat Popeye huilend had gezegd dat hij het Disney XD boekje niet kon "lezen". Arme knul: met pupillen zo groot als schoteltjes kan je niet focussen op mooie plaatjes in je boekje. Maar goed: hoe stoer een brilletje ook moge wezen bij een Popeye; voorlopig hoeft hij er nog niet aan.
Morgen staat er weer een doktersbezoek op het program. De uroloog die de Middenvelder heeft verlost van een *kuch* anatomische imperfectie, had al voorspeld dat de aanleg familiair was. Dus morgen gaan we de Wijze hetzelfde traject inloodsen. Ik ben benieuwd tegen welke weerstand we deze keer aan gaan lopen: het schijnt een beladen onderwerp te zijn. Ik heb daar weinig begrip voor: niks doen is voor de toekomst van de jongen geen optie. Dat is een kil feit en geen mening. Toch ben ik nerveus, want we hebben dit traject dus eerder doorlopen en destijds was arriveren bij een specialist die de noodzaak zag een verademing. We waren bijna zelf gaan geloven dat we gek waren.
Dinsdag heb ik deze doktersafspraak maar verdubbeld en mezelf er even bijgemoffeld: het zijn geen beestjes die mijn bulten veroorzaken. Het zijn galbulten die mijn leven a living hell maken. Een plotselinge allergie tegen iets, zo lijkt het na een telefonisch consult. Wist ik maar wat dat iets was. De antihistamines die ik al slik voor andere allergieën helpen er niet tegen (dat was de hoop) en geen van de tig smeersteltjes en dingetjes en Klazien uut Stjalk tips helpen. Een collega die allergiedeskundige is (arme zij) wees me direct op mijn plaats: wat ik slik helpt tegen benauwdheid en snotteren en niezen, maar niet tegen huidproblemen. Ik kreeg subiet 3 pilletjes van haar. Zij weet precies wat ze moet doen wanneer ze zwelt, wanneer ze jeukt en wanneer ze niest.
Zo wanhopig van de jeuk ben ik, van jeuk die met geen pen te beschrijven is, dat ik blind iets slik van iemand anders. En verhip; het helpt iets. Er zijn geen nieuwe bulten bijgekomen en er leek even iets van het vurige weg te zijn. Maar nu niet meer. Sinds zondagavond wil ik maar 1 ding: met 10 nagels met diepe halen door mijn huid halen. Van top tot teen. 90% van de dag kan ik me inhouden, maar er zijn minutenlang dat ik toegeef. Ik kan geen gesprek voeren: de allesoverheersende jeuk maakt me letterlijk gek. Van top tot teen.
Two to go: een verwijzing voor de uroloog zonder nutteloos en nodeloos gezeik en een paardenmiddel voor mijn bulten. Ik hoef niet eens een geneesmiddel: voor nu teken ik al voor symptoombestrijding.
