Op mijn tandvlees naar Zwitserland

Ik logde al eerder dat het vele werken me zwaar valt. Te veel weken 5 dagen werken, te weinig de kinderen zien, eisen hun tol. En omdat de Brandmeester vaak in het weekend werkt, zien wij tweetjes elkaar ook veel te weinig en zijn we al helemaal veel te weinig een complete familie.

Hij is de alleenstaande vader op het schoolplein, soms met een rotnumeur omdat hij er alle doordeweekse dagen alleen voor staat en ik ben de alleenstaande moeder die op zondag het vleesch snijdt, soms met een rothumeur omdat de Brandmeester zo vaak in het weekend moet werken en pas maandagochted thuiskomt als ik weer moet werken. We zien elkaar dan zeggen en schrijven 5 minuten waarin we de overdracht van de Daltons doen.

Ik schreef dat mijn hart een beetje brak toen de kinderen zo blij waren dat ik een keer niet hoefde te werken. Luttele dagen later brak mijn hart weer een beetje. Tijdens een lunch barstte er een bommetje en kwamen de Brandmeester en ik erachter dat we, als gezin-met-seriële-alleenstaande-ouder-constructie zijnde, allebei onze eigen manier hebben ontwikkeld met de kinderen, onze eigen koers, en we kwamen erachter dat die twee niet altijd hetzelfde zijn. Erger nog: soms zelfs niet eens op elkaar aansluiten. ("Nee dat mag niet!", "Nou van mij mag dat wel.", "Wat? Meen je dat? Hoe kan je dat nou toestaan!" en ga zo maar door.) Wij bleken ineens een stuk minder harmonieus te zijn dan ik dacht dat we nog immer waren. De Repel viel met een doodssmak van haar sokkel.

Die avond zat ik met mijn ziel onder mijn arm te Twitteren. Ik gooide een slotje op mijn Twitter, haalde de zichtbaarheid van mijn Tweets van mijn log en spuide mijn gal. Ik zag het echt niet meer zitten. De lollige: "De Daltons weten dat ze een vader hebben en dat ze een moeder hebben, maar dat die twee elkaar kennen weten ze niet!", leek waarheid geworden. Sterker nog: die twee waren elkaar ook een beetje uit het oog veroren. De Brandmeester en ik besloten om zo goed en zo kwaad als het houtje-touwtje werk-technisch kan meer tijd samen in te bakken en als onderdeel daarvan besloot ik vele afspraken te schrappen: gezin en Brandmeester eerst, uitjes als allenige Repel pas als alles weer op de rails staat. Met één uitzondering: de afspraak met mijn ernstig zieke allerbeste Dinnetje. De Brandmeester, mijn gezin en mijn zieke Dinnetje hebben prio nummer 1. We zetten onze schouders eronder, maar ja...die werkroosters denderen voort.

En toen ineens kwam een blogdinnetje op de lijn. Een twitterdinnetje is ze ook. Ze woont in Zwitserland en we "kennen" elkaar al een poosje al hebben we elkaar nooit "in het echie" ontmoet. En het gekke mensch biedt ons zomaar ineens haar appartement aan in de kerstvakantie als zij in Nederland is.

In tegenstelling tot my usual self ("Nee hoor, alles gaat goed, wat zeg ik: perfect! Hulp? Niet nodig!"), grijp ik haar aanbod gretig met beide handjes aan. Ik reken uit dat ik hiermee uitkom op het maximale dat ik in de min mag schieten qua verlofuren, maar hé: het ken net! De Brandmeester heeft toevallig één dienst verlof midden in een week zodat we tussen kerst en oud en nieuw naar Zwitserland kunnen. De Repel riep dus enorm dankbaar: "Echt? Ja, graag!" Zij antwoordde tevreden (tevreden is Repel's inschatting) dat ze het echt meende.

De Repel zweeft al dagenlang op een wolkje van geluk: wij gaan naar Zwitserland. Zomaar een kadootje, van 26 tot 30 december. Wij gaan als gezin. Wij vijfjes. We gaan sneeuwballen gooien en lol maken en de Brandmeester en ik gaan romantisch doen en zo. Dat ik 5 dagen lang Zwitserse kaasfondue ga willen eten drie keer per dag weten hij noch de Daltons #Daltonshoudennietvankaasfondue.

Praktisch gezien heeft een en ander nog best HEUL VEUL voeten in de aarde, maar dat doen we inmiddels ook met voorpret. Zo is de Brandmeester, ter zake kundig, na lang speuren op het net, op en neer gereden naar Den Bosch (of all places) voor een goede tweedehands set winterbanden en velgen. Die schijnen verplicht te zijn. Gezien de winter van vorig jaar ben ik geloof ik ook heel blij met winterbanden voor de rest van de winter in Nederland: onder het kopje "geen overbodige luxe".

Hij kwam thuis met banden en met (hé: je bent in Den Bosch of niet) Bossche Bollen!




Ik kwam ondertussen ook thuis uit werk en tref post aan. Zij en zij hebben mijn tweets gelezen/mij meegekregen/kennen mij een beetje/zijn bizar lief. En bedankt he: De Repel heeft weer een traan of wat gelaten, daar gingen de restanten van mijn mascara...

De Repel gaat met het vooruitzicht van Zwitserland voor ogen een maskertje opdoen, het bad vol laten lopen en met een heerlijk magazine en een zalige reep chocolade relaxen. En daar komt met een beetje geluk en hulp van de Brandmeester teezeetee een ZEER gekuiste foto van!

Wegen en prioriteren en postioriteren

Even een huishoudelijke mededeling: postioriteren is het eerste en tevens laatste zes-lettergrepige woord van dit logje, jullie kunnen allemaal gerust ademhalen.

En dan kan ik nog steeds niet beginnen met mijn logje, want ik moet eerst nog even een disclaimer plaatsen: Ik ga er even van uit dat het gegeven "De Repel moet de rest van het jaar veel weken full time werken om schade in te halen" als bekend verondersteld mag worden. En ik ga er ook van uit dat iedereen mij goed genoeg kent om te weten dat ik hier enorm veel moeite mee heb ook al vind ik mijn baan de leukste baan ter wereld.

Are we all still on the same page? Mooi. Dan kan ik nu beginnen met mijn verhaal.

Gisteren ging ik daadwerkelijk echt niet naar werk op mijn roostervrije dag. De Daltons waren hier zo blij mee ("hoef je echt niet te werken mama? Joepie!") dat het me serieus pijn deed. Zoveel pijn, dat ik meteen overboard ging. We gingen er een loldag van maken en we gingen pizza bestellen en zo. Typisch dingen die een normale moeder die wel genoeg bij haar kinderen is niet zou doen.

Halverwege de dag belt de Brandmeester:

Hij: Staat er al in de agenda dat ik over twee weken op woensdag de hele dag oefening heb van de brandweer?
Ik: Nee.
Hij: Oh.
Hij: Maar ik ben dinsdag vrij, dus kan je je vrije dag ruilen.
Ik: Ik heb al in de verrekening meegenomen dat ik dinsdag wel ga werken omdat jij vrij bent.
Hij: Oh.
Ik (met een zucht): Ik ga de crèche wel bellen....

Later ging ik echter wegen en prioriteren. Volgende week moet ik 5 dagen werken. De week daarop zou ik dan dus ook 5 dagen moeten werken. En de week daarop ben ik 5 dagen in het buitenland. Draeckensteijn haat de crèche; hij wil naar school en zal daar nog VEULS te lang op moeten wachten. Ik zal mijn moeder een extra dag moeten vragen, de Middenvelder zal zijn voetbaltraining missen.

Dus toen heb ik mijn werk gepostioriteerd over mijn schouder gegooid. Weet je wat: als je toch al in de min gaat, maken die extra 8 uur ook niks meer uit. Woensdag is de leukste dag om vrij te hebben.

Hoe mijn hart tot twee keer toe een beetje gebroken werd dit weekend

Ik ben de enige in huize Repel die niet in een vakantie jarig is. Drie anderen van Casa Repel zijn per definitie altijd in een vakantie jarig. De Wijze ten slotte, is soms in de vakantie jarig en soms net niet. Maar waar het op neerkomt, is dat vier van de vijf verjaardagen van ons gezin traktatie-, feestje-, noch partijtjetechnisch gezien, sowieso ooit goed uitkomen.

Dit jaar was de Wijze op 4 juli net niet in de zomervakantie jarig, en het kwam planningstechnisch zo belabberd uit dat wij hem beloofden dat hij zijn verjaardag na de zomervakantie mocht vieren. Maar toen ging de auto in de vakantie stuk en kregen we hem pas twee weken later terug en de borg pas nog een maand later en toen brak de riolering af en ging de voortuin op de schop en toen barste de wc-pot en gingen we de wc verbouwen en toen moesten we een schutting bouwen en toen....

...en toen was het oktober en zei de Wijze: "En als ik mijn partijtje mag, dan....."

De Repel bloosde dieprood en ging zich in een hoekje zitten schamen. Ze gaf zichzelf 50 zweepslagen en smeekte de Brandmeester om vergiffenis. Toen vroeg ze de Wijze wat hij wilde. Nou, en toen kwam het. Hij wilde een partijtje met Halloween en dan wilde hij bowlen en dan wilde hij verkleed als Dracula. En hij wist ook al precies wie er mocht komen. De Repel bloosde opnieuw dieprood, ging zich weer in een hoekje zitten schamen, gaf zichzelf 15 stokslagen en ging vervolgens een Halloween partijtje plannen.

Herstellend van de zelfkastijding, kocht ik pompoenen. Hij zou een Halloween partijtje krijgen op zondag met alles d'r-op-en-d'r-an, zo zwoer ik. Ik sneed me een rotje op zaterdagochtend.



De visite van zaterdagavond was net weg, ik had de hele avond nog nauwelijks een seconde aandacht aan hem besteed. Maar hij wilde Wii'en. We konden onze doelen gelukkig heel simpel verenigen: hij Wii'de op mijn schoot. De Brandmeester maakte daarvan een foto waar de Wijze heel blij mee is; door de instellingen en de plotselinge beweging lijkt De Wijze wel doorzichtig: hij is een heus spook! En dat vlak voor Halloween, wat wil je nog meer....



Toen het eerste vriendje met kadootje voor de Wijze kwam op zondag, moest de Middenvelder huilen: hij vond het zo erg dat hij geen kadootje voor zijn broertje had. Mijn hart brak een beetje van geluk. Wat een bijzondere gozer is hij aan het worden! We hebben het op volwassen wijze opgelost. De Wijze poseerde ondertussen heel echt...wat ben ik blij dat ik goeie shminck in huis heb...



Ik zou honderdduizend verhalen kunnen vertellen over het bowlen. Maar ik kies voor de foto zonder woorden.



Mijn jongste, die ik geen Popeye meer ga noemen, want hij blieft ook geen spinazie meer, was overduidelijk ook geshmincked (spelling van dit woord? #beterspellen?) Hij wilde namelijk als "skalet".

Zijn gedrag is de laatste maanden sowieso abominabel. Ik noemde hem altijd al kleine draak en hij riep altijd al als weerwoord dat hij grote draak is. En dit weekend was die transformatie compleet.

Op weg naar huis weigerde Popeye mee te lopen. Ik was het beu en dreigde naar huis te gaan en dan ook echt wel zonder hem ("mama gaat nu weg"). Dat plannetje mislukte omdat de Wijze huilend zei dat dat niet mocht. Hij rende terug naar Popeye-die-zijn-moeder-op-de-korrel-nam en sleurde hem mee. Popeye krijste en deed, maar de Wijze zei: "Nee, je moet mee anders gaat mama alleen naar huis." Mijn hart brak voor de tweede keer. (Echt wel dat ik dat heb uitgepraat met hem, dat moge duidelijk wezen!)

Officiële naamswijziging in Casa Repel: Popeye is vanaf nu Draeckensteijn.



De Repel is een rijk mens. De Wijze en Draeckensteijn...einde van de dag, veel huilbuitjes hebben de shmick weinig goed gedaan...but at the end of the day....



En de Middenvelder? Die vond het aanzien van de Brandmeester en Moeders die zoenen met tong extreem goor...daar heb ik dan weer geen foto van, dat dan weer niet...

...touwtje aan de maan en alles gaat uit

De Repel is al dagenlang haar ziel een beetje kwijt.

 Ik ga toch naar het afscheid, zo heb ik vandaag besloten.
Ik heb zo getwijfeld,
maar niet gaan is geen optie

er is een kindje overleden

Een heel eenzaam antwoord

Een schooldag.

08:00 uur
De Brandmeester is al meer dan een half uur op de kazerne en de Repelsteel stoomt 3 Daltons en zichzelf klaar: er moeten 2 Daltons naar school met trommeltje en al, en er moet 1 Dalton naar de crèche. En dan moet de Repel opgemaakt en wel naar werk.
08:17 uur
Repel wil op weg naar vertrekken, ze roept dat de tv uit moet op en pakt de fietshelm voor Popeye. Vlak voordat de Daltons de tv uitdrukken, zien ze nog net een tranentrekkende commercial van een stichting die katachtigen in kooitjes wil helpen; of je alsjeblieft geld wilt storten. De getoonde beelden zijn inderdaad afschuwelijk.
08:20 uur
We zijn klaar. Er staan 3 Daltons met schoenen en jas aan in de gang en ik graai de sleutels van het aanrecht. De Wijze draait zich naar mij om.

Hij (met een verstikte stem van het ingehouden huilen): Ik moet er bijna van huilen!
Ik (een beetje ontdaan): Oh lieffie, ik ook. Kom hier, dan geef ik je een knuffel.
Hij (doet een stap achteruit): Nee.
Ik (compeet verrast): Waarom niet?
Hij (nog steeds met die trieste stem): Het gaat vanzelf wel over.

Ik vond dat zo'n eenzaam antwoord! Onderweg naar school legde ik hem uit dat als je lol hebt, je je lach graag wilt delen met iemand, daar word je nog blijer van. En op dezelfde wijze is het zo dat als je verdrietig bent, het fijn is als je dat met elkaar kan delen. De beelden die je zag worden er niet minder erg door, maar je kan elkaar een beetje troosten: het hoeft niet vanzelf over te gaan, daar kan je elkaar bij helpen.

Het was zo duidelijk dat het cognitief toen wel bij hem binnenkwam. Cognitief kon ik hem bereiken en troosten in zijn verdriet, terwijl ik hem instinctief had willen knuffelen om het beter te maken: "kusje erop en over". En dat werkt bij hem dus niet. Hoe werkt dat breintje toch? Zijn brein snapt meer dan zijn emoties kunnen voelen. Zijn brein snapt meer dan zijn vingers motorisch kunnen: als ik letters spel, weet hij daar een woord van te maken. In zijn brein kan hij al lezen en schrijven, alleen kunnen zijn vingers het nog niet. En dan denkt hij dat hij faalt.

Ik moet altijd een beetje tobben als het om de Wijze gaat. Het cliché is bij ons geen loze kreet, maar letterlijk zo: ik wil hem zo graag een onbezorgde jeugd geven!

Gelukkig wordt het dan zaterdag en mag hij voetballen. Toch op voetbal mogen zonder eerst diploma A en B op zak te hebben was de beste beslissing die we ooit hebben genomen. Twee maal 15 minuten duurt de wedstrijd en de Wijze dartelt twee maal 15 minuten rond met een dikke vette glimlach op zijn gezicht die er niet af te poetsen is. Hij raakt geen bal en lijkt dat ook helemaal niet van plan te zijn. Hij rent rond, ongeacht waar de bal is en hij lacht. Hij draait rondjes, laat zich vallen met Voetbalvriendje, en rent een beetje om de andere kinderen heen. Hij lacht een onbezorgde lach, twee maal 15 minuten lang. En als er wordt gescoord, juigt hij als Ronaldino en Huntelaar en Beckham bij elkaar opgeteld. Hij is een volmaakt onbezorgde gelukkige kleuter als hij op voetbal is.

En dan is de Repel ook even volmaakt onbezorgd gelukkig.

Het leed dat hormoonhuishouding heet, subtitel "#tmi"

Deze zomer had ik 'ineens' last een tweetal kwaaltjes. Akelige kwaaltjes. Klachten die vallen in de categorie 'matig charmant om dergelijke kwaaltjes te hebben'. Zo had ik ineens deze zomer enkels en voeten als klompen. Ik hield zoveel vocht vast dat ik mijn enkels bijna kon horen klotsen. Mijn killer heals kon ik ook al niet aan. Bizar: ik had dat nog nooit in mijn leven gehad en (sorry dat ik het zo denigrerend en plastisch zeg:) ik vond het een ongelofelijke middelbare leeftijd kwaal.

En die godvergeten haaruitval begon ook weer, tot en met de dag van vandaag. De laatste tijd kwamen er steeds meer kwaaltjes bij (of meende ik er steeds meer kwaaltjes bij te krijgen?) en op een goed moment dacht ik lakoniek "ik lijk wel in de overgang!" ...in de overgang...in de overgang? Ineens bekroop me een akelig gevoel en ik pakte mijn agenda om het meest recente rode cikeltje rond een datum te vinden. Wanneer was ik voor het laatst ongesteld?

Maanden geleden dus. Repel's brein kan blijkbaar heel goed struisvogeltje spelen en selectief dingen vergeten. Ik heb niet bewust in de gaten gehad dat ik al die tijd niet ongesteld ben geweest. Hm, niet ongesteld. Ik weet zeker dat ik niet zwanger ben, want de Brandmeester had gekozen voor de irreversibele ingreep omdat hij mij niet helemaal geloofde toen ik na Popeye riep dat ik nu klaar was en dat drie perfect was, en ik heet geen Maria. En toen kreeg ik last van nachttranspireren. En toen dacht ik aan de mastopathieen die vorig jaar zijn ontdekt. De overgang?

Enfin. Om een lang verhaal kort te maken: deze week kocht ik dus een menopauze-tester op het internet. Het principe is simpel: als je eitjes op zijn, blijft je lichaam als een bezetene hormoon produceren om dat eitje te laten springen. Hoe minder spoor van een eisprong, hoe meer hormoon je lijf produceert om wanhopig die ovulatie op te wekken. Met iets dat lijkt op een zwangerschapstest, meet je de hoeveelheid van dat hormoon in je bloed. Als dat sky-high is en na een week nog steeds, ben je in de overgang en gaat er never nooit meer een eitje springen.

Ik had mezelf inmiddels wijsgemaakt dat ik hoopte dat ik in de overgang ben, want dat zou alle kwaaltjes verklaren en daarbij: als het niet de overgang is, wat is er dan wel loos? Vanmorgen zat ik met een spanning in mijn lijf waar ik bijna van schrok om 5:55 uur in de badkamer over een staafje te plassen. De tester zei namelijk ochtendurine te gebruiken, en om drie uur vond ik dat dat nog midden-in-de-nacht-urine was. En net als in december 2006 zat ik vervolgens te staren naar een afleesvenstertje dat zich volzoog met mijn urine. In 2006 verscheen er tot mijn vreugde een streepje. Lichter dan de controlelijn, maar een streepje desalniettemin. En ook vanmorgen verscheen er ook een flauw streepje, lichter dan de controlelijn. Maar het flauwe streepje betekent in dit geval een negatieve uitslag. Mijn lijf produceert blijkbaar dat hormoon, maar niet in humongous hoeveelheden. Ik word dus of over twee weken ongesteld. Of niet.

Wat ik heb is een afspraak bij de dokter over een paar dagen. En een afspraak bij mijn mental coach: mijn kapper. En wat ik gek genoeg ben is enorm opgelucht. Ik weet niet wat of er iets loos is, maar ik ben botontkalkingstechnisch gezien nog te jong voor de menopauze, vind ik zelf. En ook zie ik geen heil in overmatige haargroei in mijn gelaat, hoe dun het haar op mijn skalp ook moge worden.

Ik denk dat ik met een gerust hart kan zeggen dat december 2006 voorlopig definitief voorlopig de laatste keer is geweest dat ik blij was met een positieve uitslag van een tester waar ik overheen heb geplast.

Oogjes, huidjes en bulten: one down, two to go...

Gewapend met een verwijsbrief van het consultatiebureau gingen de Brandmeester en Popeye vandaag naar de oogarts: een slecht oog was door de wijze en ervaren verpleegkundige muts van het consultatiebureau geconstateerd. Of het oog slecht of lui was had Florence Nightingale de muts niet kunnen zeggen.

Anderhalf uur later stond de Brandmeester weer buiten. Met Popeye met pupillen zo groot als schoteltjes door de oogdruppels. Niks aan het handje. Alle visioenen over afplakken en brilletjes kunnen weer de kast in: de blauwe ogen van Popeye zijn mooi en goed en alles behalve lui. Hij moet alleen volgend jaar terugkomen op controle, want hij heeft een klein cilindertje. Nu heeft de Repel een groot cilindertje en ze moet zeggen: daar valt prima mee te leven. Het ergste van de hele dag was dat Popeye huilend had gezegd dat hij het Disney XD boekje niet kon "lezen". Arme knul: met pupillen zo groot als schoteltjes kan je niet focussen op mooie plaatjes in je boekje. Maar goed: hoe stoer een brilletje ook moge wezen bij een Popeye; voorlopig hoeft hij er nog niet aan.

Morgen staat er weer een doktersbezoek op het program. De uroloog die de Middenvelder heeft verlost van een *kuch* anatomische imperfectie, had al voorspeld dat de aanleg familiair was. Dus morgen gaan we de Wijze hetzelfde traject inloodsen. Ik ben benieuwd tegen welke weerstand we deze keer aan gaan lopen: het schijnt een beladen onderwerp te zijn. Ik heb daar weinig begrip voor: niks doen is voor de toekomst van de jongen geen optie. Dat is een kil feit en geen mening. Toch ben ik nerveus, want we hebben dit traject dus eerder doorlopen en destijds was arriveren bij een specialist die de noodzaak zag een verademing. We waren bijna zelf gaan geloven dat we gek waren.

Dinsdag heb ik deze doktersafspraak maar verdubbeld en mezelf er even bijgemoffeld: het zijn geen beestjes die mijn bulten veroorzaken. Het zijn galbulten die mijn leven a living hell maken. Een plotselinge allergie tegen iets, zo lijkt het na een telefonisch consult. Wist ik maar wat dat iets was. De antihistamines die ik al slik voor andere allergieën helpen er niet tegen (dat was de hoop) en geen van de tig smeersteltjes en dingetjes en Klazien uut Stjalk tips helpen. Een collega die allergiedeskundige is (arme zij) wees me direct op mijn plaats: wat ik slik helpt tegen benauwdheid en snotteren en niezen, maar niet tegen huidproblemen. Ik kreeg subiet 3 pilletjes van haar. Zij weet precies wat ze moet doen wanneer ze zwelt, wanneer ze jeukt en wanneer ze niest.

Zo wanhopig van de jeuk ben ik, van jeuk die met geen pen te beschrijven is, dat ik blind iets slik van iemand anders. En verhip; het helpt iets. Er zijn geen nieuwe bulten bijgekomen en er leek even iets van het vurige weg te zijn. Maar nu niet meer. Sinds zondagavond wil ik maar 1 ding: met 10 nagels met diepe halen door mijn huid halen. Van top tot teen.  90% van de dag kan ik me inhouden, maar er zijn minutenlang dat ik toegeef. Ik kan geen gesprek voeren: de allesoverheersende jeuk maakt me letterlijk gek. Van top tot teen.

Two to go: een verwijzing voor de uroloog zonder nutteloos en nodeloos gezeik en een paardenmiddel voor mijn bulten. Ik hoef niet eens een geneesmiddel: voor nu teken ik al voor symptoombestrijding.

De Repel heeft ze nog niet op een rijtje

Geef de Repel de keuze: differentiaal vergelijkingen versus emoties, html programmeren versus moeilijke ontmoetingen, een halve marathon binnen 1 uur 53 versus je zus tegenkomen.

Wie 3 uit 3 heeft, begrijpt ook dat De Repel geen gevat logje heeft vandaag. Gelukkig hebben we de foto's nog.

In de kalotenste vakantie ooit ontmoetten we onze reddende engel. Dus was het eigenlijk niet de kalotenste vakantie ooit, want we hielden er iets heel bijzonders aan over. Zij en haar zonen waren onze buren aldaar en hebben ons geholpen toen wij daar in the middle of nowhere (in mijn beste Frans) zaten zonder vervoer. Dit weekend fêteerden we haar en haar zonen op een exquize BBQ, bij wijze van dank. En na dit weekend we weten allemaal heel zeker dat het hier niet bij gaat blijven...



Mijn Daltons...op de zondagavond, na een drukke zaterdag thuis en uit visite op zondag, weinig bewust van de beladenheid voor Ma Dalton. Een plaatje als dit maakt meer goed dan de zondagmiddag kapot kan maken.



Ik mis mijn Brandmeester...

Met de bakfiets zou het halfje spelt geen 500 euro hebben gekost....

Waarom ik speltbrood wilde kopen is een verhaal op zich, maar feit is dat ik het ging doen.

De Middenvelder en de Brandmeester waren uit voetballen respectievelijk supporteren en ik pakte de bakfiets om met de jongste twee Daltons naar de enige winkel in de regio te gaan waarvan ik zeker wist dat ze speltbrood zouden verkopen.

Na 500 meter maakte ik rechtsomkeert omdat we een indrukwekkende regenbui op onze sodemieter kregen. We gingen aldus toch nog met de auto. Helaas....want de auto moest ergens op een duurbetaalde plek. En op zaterdag is de eerste de beste vrije plek ook nog eens errug ver weg en dan nog steeds duurbetaald. Ik parkeerde de auto dus ergens ver weg en liep met de koters met kleine kinderbeentjes en onderzoekende geestjes naar de (oh gruwel dat ik het moet zeggen) reformwinkel.

Als ik met de bakfiets was geweest, zou ik voor de deur hebben kunnen stoppen. Nu moest ik wandelen langs de winkel die scooters verkocht. Er was, sinds ik de auto had gepakt, geen druppel regen meer gevallen. En toen kwam er nét daar, nét op dat moment een man langs met een hondje. "Maggik aaien?", vroeg Popeye. De Repel vond de man een beetje eng en het hondje een beetje vies, dus ze lette HEUL goed op.

Zo goed lette ze op, dat ze niet zag dat de Wijze op die überstoere scooter was geklommen die buiten ten toon was gesteld. De Repel zag het pas toen hij met scooter en al omviel net toen hij er af wilde klimmen omdat hij had bedacht dat het vast niet mocht. Kind gewond, scooter onverkoopbaar beschadigd. Het ding leek wel gemaakt van porselein, zoveel schade!

Ik liep de winkel in. Er stroomde een straaltje bloed uit de wond van de Wijze. "Ik wil graag een pleister voor mijn zoon en mijn gegevens achterlaten voor de schade", zei ik letterlijk. Ze hadden niks gezien en begrepen het pas na 15 regels uitleg. De term "sukkels" bleef maar door mijn hoofd zingen.

Onze verzekering reageerde adequaat: zij sturen een expert, ze gaan ervan uit dat de verzekering van de winkel betaalt en dat die verzekeraar dat verhaalt op mijn verzekeraar. Deal, klaar, geregeld.  Maar ik had ondertussen al een mail van de winkel, met hun eigen inschatting van de schade, een telefoontje erachteraan, en nog een telefoontje...

Ik vind het vervelend en van bizar weinig vertrouwen getuigen als je de veroorzaker van de schade (die op volkomen eigen initiatief de verantwoordelijkheid nam om het te komen melden!) op deze wijze blijft benaderen en bejegenen. En ik vind het ronduit stuitend dat je dan niet vraagt hoe het gaat met dat bloedende jongetje van 5 dat zo aan het huilen was. Dat huilende bloedende jongetje dat op aandringen van zijn moeder echt wel "sorry" heeft gezegd. Ik ging bijna denken dat stiekem weglopen wellicht toch de betere optie was geweest.

Maar goed. De Repel heeft speltbrood in huis en de Wijze is na een paar stoere pleisters weer genezen verklaard.

Bad Car Karma

Maandag regende het zo hard dat ik besloot met de auto naar het openbaar vervoer te gaan. Helaas had de rest van Repeldorp iets soortgelijks besloten, dus bij het kruispunt het dorp uit was het 'enigszins druk'. (Lees: ik deed een half uur over 1 kruispunt.) Na 13 rood-groen-oranje cycli was ik al 10 meter opgeschoten en stond ik naast een plaatselijke bushalte. Ik prees mezelf gelukkig, zo hoog en droog in mijn Smartje terwijl zij daar als verzopen katten bij die halte stonden. Maar om de en of andere reden lachten zei harder dan ik. Een van hen, degene met de paraplu, liep op mijn auto af. Ik draaide mijn raampje open. "Je achterband is lek!" "Issie plat?" "Ja behoorlijk!" "Bedankt!", stamelde ik, mezelf alles behalve dankbaar voelend.

Right, denk ik, uit werk moet ik de Middenvelder halen uit voetbaltraining omdat de Wijze op hetzelfde tijdstip in badje "waterwennen" moet liggen. Als de band nu half plat is, issie vanmiddag waarschijnlijk helemaal plat en staattie auto bij het OV. En dan? Probleem 1a) Op tijd komen bij de Middenvelder, 1b) Hoe de auto gerepareerd te krijgen (ik werk deze week alle 5 dagen en Manlief heeft alle dagen alle kinderen en de Smart is een 2-zitter), probleem 1c) wat gaat dit geintje ons nu weer kosten.

Om een lang verhaal kort te maken: De Repel was op tijd om de Middenvelder op te vangen tot de Brandmeester de Wijze met een elegante gier in het water het gegooid en als een speer terug was gesjeesd om ons op te pikken bij het voetbalveld (zonde van de nieuwe noppen om te lopen, dat moge duidelijk wezen). De volgende dag is hij met een auto-wissel-truuk naar de Smart gegaan en heeft met een pomp de band vol genoeg gepompt om hem tot de Quick Fit te kachelen.

De Quick Fit, dames en heren. Hoe zeg ik iets over de Quick Fit zonder een proces voor smaad aan mijn broek te krijgen: "men zegt dat je daar altijd meer betaalt dan het aanbiedingsbord zegt en ze weten altijd meer te rekenen, zegen ze...." Maar de Brandmeester belde me op: de lekke band bleek niets meer dan een lek ventiel en dit is kostenloos door de Quick Fit gerepareerd.

God zij dank, ik begon al te vermoeden dat wij, zonder te weten waarom, de toorn van de Auto Goden op ons dak hadden gehaald. Maar van Bad Car Karma tot in de derde generatie is voorlopig geen sprake.

Hij zag mijn verdriet en nam een beslissing

Dinsdagavond, tijd voor bed. Ik huil niet eens gierend en brullend met uithalen, maar ik ga kapot van binnen en ik weet niet waar ik het zoeken moet. De Brandmeester neemt een besluit.

Hij: Sinds we terug zijn van vakantie kakt ze niet meer op die héle rare plaatsen. Dat deed ze eigenlijk alleen toen we 2 weken weg waren.
Ik kijk hem aan.
Hij: Kijk, met de vakantie kan het niet meer, maar dat is pas volgend jaar. Het is nu gewoon weer als altijd. Voor de bak, in de wc en in de badkamer, gelamineerd en tegels, het is best schoon te maken en we kennen de routine en de kinderen kennen die plekken ook. "Lewis poept, stoute Lewis", zegt Popeye altijd, hij stapt er niet in. Sinds we terug zijn kakt ze niet op de trap en niet in de slaapkamers, alleen op de standaard plekjes.

Hij vervolgd: We zingen het nog wel even uit. Met de vakantie zien we wel weer verder.

 Een bizarre opluchting overvalt me, je mag terugkomen op een beslissing als je er beiden achter staat en als de zaken anders blijken dan je dacht: We found a loophole.

Ik heb een druk dagje vandaag: ik moet de hele wereld sms'en dat het niet doorgaat, ik moet logerende oudste bellen ik moet de dierenarts bellen, ik moet de hele wereld bellen:

Lewis blijft.

"Sommige dagen zijn zo surrealistisch..."

"Sommige dagen zijn zo surrealistisch!" Mijn toekomstige baas loopt mijn kamer in.

We zijn op dezelfde dag op kantoor begonnen. We zaten in hetzelfde introklasje, vertrokken daarna naar verschillende afdelingen omdat hij "hoog" binnenkwam en ik als werkbij, maar we bleven regelmatig een visje eten in het centrum samen. Hij ziet eruit als een soort über-ambtenaar. Op casual friday draagt hij een pak met vlinderdas en zijn kantoorkoffer ziet eruit als een antieke bruine leren dokterstas, om een beeld te schetsen. Hij is 10 jaar ouder dan ik. Hij praat met hele dure woorden, ik praat techneutentaal. Het boeit niet. We zijn maatjes. Hij rent ook 3 keer per week, met zijn hond. En nu wordt hij mijn baas, hoe bizar kunnen dingen lopen. En organisatorisch gezien wordt hij een hele hoge baas. Hij wordt van de hogere legerleiding. Het boeit niet. We zijn maatjes. En wij blijven heus wel samen visjes eten, daar maak ik me geen zorgen over.

Een paar weken geleden aten we een visje in het centrum. "Hoe gaat het met je zus?", vroeg ik. "Niet goed.", antwoordde hij, "Ze kunnen niks meer voor haar doen. De meesten met deze prognose halen de 6 maanden niet." Zijn stem stokt en ik zie zijn ogen vol lopen. Hij vertelt verder en intuitief, instinctief wil ik een arm om hem heen slaan. Hem troosten, want hij is mijn maatje. Maar een tafeltje verderop staan stomtoevallig (nou ja, het is een hele goede visboer, zo toevallig is het ook weer niet) een paar andere collega's van de Hogere Legerleiding. En hoe je het ook wendt of keert, hoe je het ook uitlegt: het staat verkeerd. Het kan niet. Maar hem niet "fysiek" troosten voelt net zo fout als dat wel doen met alle beeldvorming vandien.

Weken later, gisteren dus, komt hij mijn kamer ingelopen. "Sommige dagen zijn zo surrealistisch!" Ik stop met werken en leg mijn benen op mijn bureau. Hij gaat op mijn vensterbank zitten. "Mijn zus is vandaag jarig en het is haar laatste verjaardag." Twintig minuten later gaat hij weg. Naar zijn zus. We hebben het gehad over dood, over zussen en over katten. Zijn zus heeft bij lange na geen 6 maanden meer. Lewis ook niet. We nemen afscheid met de conclusie dat over leed en verdriet niet valt te twisten. Het gaat erom wat je voelt voor degene van wie je afscheid gaat nemen.

Sommige dagen zijn erg surrealistisch.

Was ik maar wel dat ijsje blijven eten...

Ik wil niet overdrijven, hoewel ik daar normaal gesproken niet vies van ben. Ik was denk ik niet 5 seconden thuis toen de Brandmeester werd weggepiept voor een brand, al had ik dat graag geroepen. Het zal minimaal 20 seconden geweest zijn. Maar niet langer dan een minuut.

Ja, na anderhalve dag lol en jolijt, maar ook met 2 maal 400 kilometer solo autorijden in de hitte (no airco, yes crazy bastard on the road) kwam ik van een koude kermis thuis.

Laatste staartje weekend toch nog samen, riep ik tegen Vriendinnetje toen ik zei dat ik niet dat citroenijsje zou blijven eten toen ik haar thuis bracht : ik mis mijn Daltons: als ik nu ga ben ik half 4 thuis! Ik ben de hele week extern en we gaan vrijdagnacht op vakantie....te druk! Och, zij werd zo lief onthaald door haar gezin! Iedereen stond op de stoep.

Alles wat ik had gepland valt in het water op het moment dat hij 5 seconden (okay, 20) na mijn thuiskomt wordt tweggepiept. Na 400 kilometer in een auto van 40 graden (en de referentie van haar onthaal) heb ik met deze teleurstelling en alleenstaande verantwoordelijkheid weinig geduld met 3 kinderen die ik eigenlijk heb gemist heb en wil knuffelen.

Er volgen daarbij een paar nare telefoontjes met de Brandmeester vol verwijten heen en weer. (Op de spaarzame momenten dat hij überhaupt zijn telefoon mag aannemen.) Over dat hij niet onmisbaar is maar gewoon die ene is die op zijn pieper reageert. Over dat het werk is (wist ik van te voren!) en dat ik toch ook destijds in de schoolvakantie naar werk moest...en toen kwamen de weerwoorden dat ik toen ook ondanks alles riep dat ik op die ene dag om 12 uur naar huis ging vanwege het gezin en hij zei dat hij toch ook....nou ja, iedereen kent dat soort telefoontjes, dan wel argumenten dan wel ruzies.

Onze relatie is goed. We weten wanneer we fout zitten en we weten wanneer 't nou eenmaal zo is vanwege ons werk en we weten ook wanneer het een combi is van die twee. En zo'n avond is vanavond. Na het laatste telefoongesprek zitten we al op dat niveau. Een combi van de twee. We hebben geen mot met elkaar, maar wel met de situatie. Maar dat neemt niet weg dat het kwaad al is geschied.

Zijn avond met mooie brand is verklooid. Hij stond daar met zijn hoofd er maar voor een deel bij. Het andere deel was bij zijn pissige vrouw die pissig op hem is. Op hem, en op de situatie.

Mijn weekend weg met concert en kasteelovernachting is verklooid. Ik betwijfel zelfs of ik de foto's van het weekendje überhaupt ooit nog wil bekijken. En dat verwijt ik niet de Brandmeester....wel de situatie. Maar dat wisten we toen we voor elkaar kozen. Jammer voor Pascal Obispo.